Ilona op huizenjacht Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Ilona op huizenjacht: ‘Zegt mijn aankoopmakelaar nou écht...? Heb ik het wel goed begrepen?’

In Ilona op huizenjacht neemt Margriets Ilona Oerlemans ons mee in, jawel, de zoektocht naar een nieuw huis. Een zoektocht die in de huidige tijd nogal wat voeten in aarde kan hebben. In haar maandelijkse column houdt ze ons op de hoogte van alle frustraties en teleurstellingen die haar zoektocht met zich meebrengt, wachtend op dat ene moment waarop ze het perfecte, zoals ze het zelf noemt, ‘grotemensenhuis’ heeft gevonden.

Vorige maand was Ilona na een bezichtiging smoorverliefd. Als vlak na het uitbrengen van het bod haar aankoopmakelaar al belt, vraagt ze zich af of dat een goed of een slecht teken is.

Juichgebaar in slowmotion

“Ik mag je feliciteren, je bod is geaccepteerd.” Ik hóór het mijn aankoopmakelaar zeggen, maar volgens mij is er even iets drastisch mis met de verbinding tussen mijn gehoor en verstand. Zegt hij nou écht...? Heb ik het wel goed begrepen...? Omdat hij midden in een onlinevergadering belt, heb ik mezelf op mute gezet. Mijn collega’s zíén me echter nog wel en ik zie mezelf in een soort van slowmotion een motorisch niet helemaal lekker uit de verf komend juichgebaar maken. Kennelijk loopt de verbinding tussen mijn spieren en hersenen ook even niet zo lekker.

De makelaar somt nog wat details op over documenten die ik diezelfde dag nog moet mailen naar de verkopende partij en sluit af met de geruststellende mededeling dat-ie me straks een mail gaat sturen waarin alles wat ik moet doen nog eens duidelijk op een rijtje wordt gezet.

Dat ‘straks’ is een ruim begrip...

Zo goed en zo kwaad als het gaat, probeer ik me daarna weer te concentreren op mijn vergadering, maar dat lukt natuurlijk voor geen meter. Ik. Heb. Een. Huis. Gekocht! En dan nog wel het huis waar ik op slag smoorverliefd op was. Althans... Hoe langer de mail met instructies van mijn makelaar op zich laat wachten en hoe ruimer het begrip ‘straks’ daardoor wordt, hoe meer ik ga twijfelen of ik niet in een droom zit waaruit ik straks keihard ontwaak.

Kramp van het refreshen

Maar dan, ergens in de namiddag - ik heb inmiddels kramp in m’n vingers van het continu refreshen van m’n mailbox - komt de beloofde mail alsnog. Dit ziet er toch wel erg echt uit allemaal. En als ik die avond ook nog een mailtje krijg van de huidige bewoonster M. begin ik er zowaar bijna in te geloven dat mijn woondroom eindelijk werkelijkheid wordt. Ze schrijft dat zij en haar partner - van wie het huis eigenlijk is, zij ‘woont slechts in’ - enorm onder de indruk waren van mijn mail. Oftewel: de liefdesverklaring. Dat ze geen idee heeft of het wel gangbaar is om in dit stadium al contact te leggen, maar dat ze me gewoon móést mailen. En dat ik bij de bezichtiging al enorm de gunfactor had. Nou voelde ik tijdens die bezichtiging inderdaad ook wel een klik, maar ja… Als een andere geïnteresseerde een bod had gedaan dat, laten we zeggen, een halve ton hoger was geweest dan dat van mij, is zo’n klik natuurlijk ook niks waard.

Tweede indruk

De volgende ochtend mail ik M. terug en vanaf dat moment hebben we geregeld contact over het huis. Op mijn vraag of ik binnenkort even mag langskomen met mijn moeder volgt een enthousiaste reactie. Niet alleen wil ik háár Het Huis dolgraag laten zien, ook zelf wil ik nog wel even iets langer kijken dan de ongeveer twintig minuten waarin ik verliefd ben geworden. Kijken of de tweede indruk net zo goed is én alvast dat plekje voor de jukebox bepalen.

Als ik anderhalve week later met mijn moeder voor de deur sta, gaat mijn hart als een malle tekeer. Wordt dit écht mijn huis…?

Ilona OerlemansGetty Images
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden