ilona op huizenjacht funda pauze Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Ilona op huizenjacht: ‘Na de bezichtiging zegt m’n aankoopmakelaar: ‘Je bent verliefd, hè?’

In Ilona op huizenjacht neemt Margriets Ilona Oerlemans ons mee in, jawel, de zoektocht naar een nieuw huis. Een zoektocht die in de huidige tijd nogal wat voeten in aarde kan hebben. In haar maandelijkse column houdt ze ons op de hoogte van alle frustraties en teleurstellingen die haar zoektocht met zich meebrengt, wachtend op dat ene moment waarop ze het perfecte, zoals ze het zelf noemt, ‘grotemensenhuis’ heeft gevonden.

Vorige maand zag Ilona een leuk huis in Badhoevedorp. Maar alleen al bij het idéé om Amsterdam te verlaten, voelt ze een soort van heimwee.

Deur dicht, raam open

Het is een bekend gezegde: waar een deur dichtgaat, gaat een raam open. Nou heb ik die deur naar Badhoevedorp, die afgerond naar boven ongeveer een nanoseconde open heeft gestaan en dan ook nog eens op een piepklein kiertje, natuurlijk keihard dichtgegooid. Daardoor twijfel ik een beetje of ik daarmee niet mijn rechten op dat open raam heb verspeeld.

Maar aan die twijfel komt al snel een einde. Sterker nog: ondanks mijn brute besluit gaan er zelfs twéé ramen open. Eentje in de vorm van een lief klein huisje (bouwjaar 1922) in de oude dorpskern vlak vóór die befaamde brug (te ver) naar Badhoevedorp én eentje in mijn favoriete wijk.

Ouderwetse opknapper

Het lieve kleine huisje, door de verkopend makelaar aangeprezen met termen als ‘ouderwetse opknapper’, ‘je kunt er echt je eigen pareltje van maken’ en ‘in de beschutte privétuin kun je een prachtige oase van rust creëren’, staat vlak bij een kerk ‘op één van de meest unieke locaties van Amsterdam’. Ik bel voor een bezichtigingsafspraak en kan twee dagen later al komen kijken. Het moet gezegd: je kúnt er echt wel je eigen pareltje van maken. Als je, na uiteraard weer flink overbieden, nog een – volgens een bescheiden schatting van mijn aankoopmakelaar – tonnetje of wat investeert. Laat ik zó’n bedrag nou nét niet hebben liggen…

Ook de tuin biedt inderdaad wel wat mogelijkheden voor die prachtige oase van rust. Althans, als je het toch best indringende geluid van de kerkklokken die elk uur slaan even wegdenkt. Daarbij was ik zelf een soort van vergeten dat er bij een oud kerkje ook altijd een oude begraafplaats hoort. Op zich rustig, qua buren, maar gek genoeg word ik daar juist weer heel ónrustig van. Kortom: leuk om ook eens zo’n soort huisje te hebben bekeken. En door!

Smeken bij de verkoopster

Door naar huis nummer twee van die week. De bewoonster doet zelf de rondleiding en ik moet me echt bedwingen om me niet onmiddellijk aan haar voeten te werpen en te smeken om het huis aan mij te verkopen. Want: wat ís dit onwijs leuk! Oké, er zal wel iets aan moeten worden gedaan, maar de oppervlakte, de tuin van 67m2 (voor Amsterdamse begrippen een soort paleistuin!) en niet in de laatste plaats de sfeer. Fijn, fijn en nog eens erg fijn! In gedachten fantaseer ik alvast waar ik m’n jukebox zal neerzetten.

Smoorverliefd op een huis

Als ik na de bezichtiging buiten sta, zegt m’n aankoopmakelaar: ‘Je bent verliefd, hè?’ En ja, zo voelt het precies. Ik ben smóórverliefd. Op een huis. Nog diezelfde avond tik ik mijn liefdesbrief – of nou ja ‘motivatie bij aankoop’ - en bepaal ik welk bod ik wil gaan doen. Vier nachtjes dromen over mijn droomhuis verder moet het bod worden ingediend. Uit ervaring weet ik inmiddels dat het daarna nog wel een dag of twee kan duren voordat je hoort of je de gelukkige eigenaar bent van een nieuw huis. Mijn verbazing is dan ook groot als mijn aankoopmakelaar mij al op diezelfde dag, midden in een onlinevergadering, belt. Zal dat positief of negatief zijn…?

Ilona OerlemansGetty Images
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden