Voelen dokters rouw bij het overlijden van hun patiënten? Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Uit Flow Magazine

Voelen dokters rouw bij het overlijden van hun patiënten?

Wat als je in je werk regelmatig geconfronteerd wordt met de dood. Hoe ga je daar mee om en welke gevoelens maakt dat los?

Dit artikel is afkomstig uit Flow Magazine. Dagelijks verschijnt een selectie van de beste artikelen uit de tijdschriften op margriet.nl. Daar lees je hier meer over.

In een artikel van The New York Times (van een aantal jaar geleden) ging het over het voelen van rouw bij doktoren. Het artikel vertelt over een onderzoek dat gedaan is in een aantal Canadese ziekenhuizen, onder verschillende oncologen. Daaruit bleek dat ze moeite hadden met het combineren van hun rouwgevoelens en het uitvoeren van hun werk. Meer dan de helft van de deelnemers voelde mislukking, verdriet en machteloosheid. Een derde sprak over schuldgevoelens, slaapverlies en huilbuien. Hoe gaan artsen om met die gevoelens? Schakelen ze hun emoties uit? Of liggen ze ’s avonds in bed stilletjes te huilen?

Intensief contact

Oncoloog Manon Huizing heeft tijdens haar werk als oncoloog meerdere keren het verlies van een patiënt meegemaakt. Ze vertelt: “Oncologie is een bijzonder vakgebied omdat je langdurig met patiënten omgaat. In het hele traject heb je verschillende momenten van rouw. Allereerst bij het stellen van de diagnose, daarnaast tijdens de hoogte- en dieptepunten van de behandeling en als laatste, wanneer een patiënt ongeneeslijk ziek is, bij het overlijden van iemand.”

“Ik ga altijd een intensief contact aan met mijn patiënten. Dat is heel fijn, maar het zuigt je ook wel leeg. Het is iets wat heel erg aan je trekt, wat je meeneemt naar huis en thuis met je partner bespreekt. Ik bescherm mezelf wel door bijvoorbeeld nooit naar een begrafenis te gaan. Als ik naar elke uitvaart zou gaan, zou ik echt geen leven hebben. Ik begeleid mensen in het einde van hun leven en soms ben ik ook bij het overlijden, maar het verdriet van de nabestaanden, dat kan ik niet handelen. Liever ga ik een paar weken later even koffiedrinken met de familie.”

Eén keer maakte Manon een uitzondering en besloot ze naar een begrafenis te gaan. “Het was een uitvaart van een heel jong meisje van nog maar achttien jaar, die op een vreselijke manier was overleden aan de kanker. Ik merkte de hele tijd dat er zo veel boos- en bitterheid was tijdens de begrafenis. Volledig terecht en begrijpelijk natuurlijk, maar ik voelde het allemaal op mijn schouders terechtkomen. Toen heb ik besloten dat niet meer te doen.”

Hoogte- en dieptepunten

Het werk van een oncoloog omschrijft Manon als een afwisseling van hoogtepunten en diepe dalen, door de verschillende gesprekken die je soms op een dag kunt hebben. “Je onmachtig voelen, dat is denk ik het lastigst voor een oncoloog. Maar het is wel mooi dat je mensen goed kunt begeleiden naar hun dood. Dat ze, hoe gek dat ook klinkt, er klaar voor zijn.

Naast de trieste dingen zijn er gelukkig ook heel veel mooie dingen. Er zijn namelijk ook patiënten die beter worden. En daarnaast delen mensen verhalen over kleinkinderen, neefjes, nichtjes, vakanties, studies. Dan leef je helemaal mee en dat geeft weer heel veel energie. Ik ben een emotioneel mens, dus ik huil en lach met mijn patiënten.”

Dit artikel is afkomstig van flowmagazine.nl. Flow is een ode aan bewuster leven, creativiteit en dagen zonder haast.

Flow Magazine - Rachel ViethGetty Images/iStockphoto

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden