Headers columnisten Tanja Jess NW Beeld Feriet Tunc
Beeld Feriet Tunc

PREMIUM

Laten wij de mannenemancipatie supporten, want daar worden we allemaal beter van

Tanja beschouwt zichzelf als feministe. Maar zelfs voor iemand die al jaren op de bres springt voor de rechten van de vrouw valt er soms uit onverwachte hoek nog wel een kwartje.

‘Mijn collega en ik waren best in shock over het feit dat onderstaand ‘nieuws’ nieuws is. Ons feministische hart huilt een beetje’, stond er in de mail van de redactie van dit fijne platform, met een link naar het artikel en de vraag of ik hier misschien mijn column aan wilde wijden. Het artikel ging over Herman van der Zandt, verslaggever op locatie in de Tour de France, die afgelopen woensdag in het programma De Avondetappe geen verslag deed vanuit de Tour, maar zich in de gymzaal van de school van zijn zoontje bevond, die daar de musical van groep 8 had. Herman ‘mocht van de baas even weg van werk’, zodat hij de eindmusical van zijn zoontje niet hoefde te missen en dat was blijkbaar nieuws.

Betrokken vader

In eerste instantie begreep ik de mail van mijn redactie niet. Wat was nou het probleem? Heerlijk toch dat die man zo’n betrokken vader is? En nóg fijner dat zijn baas daar begrip voor heeft en hem ‘vrij’ heeft gegeven. Het leek me bovendien ook heel goed voor de beeldvorming; dat we het hopelijk met z’n allen normaal gaan vinden dat ook vaders bij dit soort belangrijke momenten in het leven van hun kinderen willen zijn en dat daar vanuit werkgevers ruimte voor wordt gecreëerd.

En daar wringt precies de schoen… Blijkbaar vinden we dat nog steeds niet normaal. Blijkbaar is dit nog steeds zó bijzonder, dat er zelfs een artikel in het AD aan wordt gewijd. En dat we nu met z’n allen enorm aan het applaudisseren zijn over deze actie van Herman van der Zandt en zijn werkgever. Inclusief ikzelf. Ik schaamde me een beetje dat dat kwartje zo laat bij mij was gevallen. Dat ik in eerste instantie helemaal niet begreep waar mijn redactieleden (die wat jaartjes jonger zijn) zich nou zo druk over maakten.

Lange weg te gaan

Ik beschouw mijzelf als feministe. Al sinds jaar en dag zet ik me in voor vrouwenrechten. Op de middelbare school was ik zo’n irritant kind dat elke keer als een leraar de zin begon met ‘Jongens…’ ik hem/haar meteen als een ware spellingsagent corrigeerde met ‘Jongens én meisjes!’ Al jaren ben ik diversiteitsambassadeur van de stad Almere. Ik heb nota bene een boek geschreven om moeders te empoweren. Hoe vaak heb ik me druk lopen maken over vragen zoals ‘Waarom wilde je eigenlijk moeder worden als je toch niet zelf voor je kinderen wil zorgen?’ Een vraag die veel moeders krijgen als ze fulltime willen blijven werken. Aan vaders wordt deze vraag nooit gesteld. Of vaders die zeggen dat ze moeten ‘oppassen’ als ze eens voor hun eigen kinderen moeten zorgen... Dat juist ík toch zo geconditioneerd blijk te zijn dat ik blij word van zo’n artikel, dat ik helemaal niet voelde wat mijn jongere redactieleden voelden, geeft wel aan wat voor een lange weg we nog te gaan hebben.

Tegelijkertijd ben ik trots en hoopvol nu blijkt dat de jongere generatie op een redactie van een mainstream vrouwenmagazine én op Twitter zich druk maakt over het feit dat het AD denkt dat het nieuws is dat Herman zijn verantwoordelijkheid als vader serieus neemt. Die zijn dus blijkbaar al een grote stap verder. Zij zijn teleurgesteld en de ontwikkelingen gaan hun niet snel genoeg. Dat betekent dat de jongere generatie achter ons staat te trappelen en te duwen en wellicht een stuwende kracht is om de gelijkberechtiging van mannen en vrouwen in een stroomversnelling te brengen.

Er is hoop

Ik maakte me toch wel wat zorgen over de Nederlandse vrouw die volgens de onderzoeken zo graag thuis blijft of hooguit parttime gaat werken zodra er kinderen komen (34% van de vrouwen tussen 25-35 werkt fulltime versus 70% van de mannen). Niet dat ik vind dat iedere vrouw een carrièretijger moet zijn, maar ‘een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’, weten jullie nog? En tegenwoordig loopt meer dan de helft van de relaties (met kinderen) op een bepaald moment stuk en dan wil je als vrouw niet met je kids driehoog-achter op een houtje moeten bijten, want de partneralimentatie is inmiddels al zo goed als afgeschaft (nog maar vijf jaar).

Maar klaarblijkelijk is er hoop, merk ik aan de reactie van mijn redactie. En uit onderzoek blijkt dat ook steeds meer mannen niet alleen hun vaderrol serieus nemen, maar die zelfs opeisen. Je ziet bij scheidingen steeds meer co-ouderschappen ontstaan (van 5% in 2000 naar 34% nu). Steeds meer mannen vechten voor gelijkere rechten waar het gaat om het verkrijgen van voogdij.

Laten wij dat als vrouwen toejuichen en de mannenemancipatie supporten, want uiteindelijk worden we allemaal beter van meer gelijkwaardigheid in de samenleving. In de afgelopen tien jaar is het aantal conflictscheidingen enorm gedaald naar nog maar 6%. Dus dankjewel, redactie, voor jullie verontwaardiging en deze wake-upcall. Volle kracht vooruit!

Paspoortbeeld columnisten Tanja Jess NW Beeld

Over Tanja Jess

Tanja Jess is actrice en presentatrice. Ze is al zo’n dertig jaar te zien in allerlei films, op het toneel en in series en programma’s op tv. Ook heeft ze uitstapjes gemaakt naar radio en schreef ze een boek (De Mama Match). Intussen schrijft zij al vijftien jaar columns voor diverse magazines en heeft ze haar eigen podcast, Kaarten Op Tafel. Ze is moeder van twee pubers, heeft een hond en twee katten en is getrouwd met zanger Charly Luske.
Wil je Tanja volgen? Dat doe je natuurlijk tweewekelijks op vrijdag bij Margriet. Daarnaast kan dat ook via haar eigen website Tanjajess.nl, via Instagram of Facebook

Tanja JessFeriet Tunc
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden