null Beeld

PREMIUM

‘Wat was er nu ineens? Zou Rinke het niet helemaal hebben begrepen?’

Terwijl Sanne nog inzit over de reactie van Rinke komt haar zus Cathy opeens met een onverwachte mededeling: ze gaat Oekraïense vluchtelingen opvangen.

“Lieve schat, ik heb er lang over nagedacht, maar twee dagen Jeppe Jan is me te veel. Ik ben eigenlijk nog veel te veel bezig met van alles en nog wat en nu ben ik een beetje over mijn toeren aan het raken. Dat kan niet de bedoeling zijn. Jeppe, dat moet een feestje blijven. Voor hem en voor mij. Dus ik ga terug naar één dag.” Ze ziet meteen een vlaag van paniek op­flitsen in Rinkes ogen.

Vorige week: De telefoon gaat. ‘Liefie van me!’ zegt Jaap. ‘Ik krijg ineens een brainwave’

“Maak je geen zorgen, hè?” vervolgt ze. “Tot we een goede oplossing hebben gevonden, verandert er niks. Maar daar gaan we wel naar op zoek. En wij lossen het op, Jaap en ik.” “Ik moet weg,” zegt Rinke. “Ik heb een afspraak.” Ze staat op en vertrekt. Nog een flauwe armzwaai bij de keukendeur en weg is ze.

Alles op een rijtje zetten

Sanne kijkt nog een tijdje tamelijk verdwaasd naar de keukendeur. Wat was er nu ineens? Zou Rinke het niet helemaal hebben begrepen? Ze pakt haar telefoon en belt haar kleindochter op. “Hé liefie, we gaan dit samen oplossen hè? Was je nu zo geschrokken?” “Nee, nee,” zegt Rinke. “Het gaat wel.” “En maak je ook geen zorgen over geld of zo. Dat komt helemaal goed,” zegt Sanne nog eens extra. “Ja, ja, het komt wel goed. Ik bedenk wel wat,” zegt Rinke. “Nou, ik bel je nog hè?” En weg is ze.

Zou het nu tot haar zijn doorgedrongen dat zij de kosten zullen dragen voor de oppas? Of is Rinke zó druk en zó overbelast, dat het allemaal niet meer landt? Het is ook niet niks, bedenkt Sanne. Zo’n kindje, een huishouden, een studie, een drukke stageplek en misschien nog veel meer waar Sanne geen weet van heeft. Ze schudt haar hoofd. Hoe deed zij dat vroeger? Als je na al die jaren terugkijkt op een druk leven, begrijp je nauwelijks hoe je tijd had om alles te doen. En dat je het ook nog eens allemaal tot een goed eind wist te brengen. Misschien moeten ze Rinke maar eens rustig te eten vragen met Jeppe Jan en het dan allemaal nog eens op een rijtje zetten. Want nu kwam de boodschap totaal niet aan, vreest ze.

Gezin in het tuinhuis

En dan heeft ze geen tijd meer om erover te piekeren, want tot haar verrassing staat ineens haar zus Cathy in de keuken. “Sanne! Heb jij nog spullen voor Oekraïense vluchte­lingen? We hebben een stichting opgericht, Will en ik. We gaan mensen in huis nemen. Bij jou kan er ook wel een gezin in je tuinhuis! ”Sanne steekt haar hand op.

“Ha Cathy, wil je koffie?” Dat wil haar zus wel. Onderwijl ratelt ze door. De stichting doet zo veel goed werk! Will is met een vriend naar de grens met Polen gereden om zwerfhonden op te halen, maar dat was niet zo’n succes.

“Er was nergens een hond te bekennen. Ze zeiden daar dat de Poolse grenswachten alle honden afschieten! Dat is toch te erg voor woorden! Nu hebben we een petitie om daartegen te protesteren. Wil je die ondertekenen?” Cathy is niet meer te stoppen. Sanne staat bij haar koffieapparaat en geniet van het geluid van de malende bonen. Het dempt het snerpende stemgeluid van haar zus. Maar als ze met twee kopjes naar de kamer loopt, kan ze er niet meer voor weglopen. Cathy heeft een aanvraag lopen voor een gezin en heeft nog van alles nodig. “Een kinderbedje! Misschien is er wel een kind bij! Dat wordt dan wel krap, bij me boven. Maar je moet je deuren openzetten, vind ik.”

Laffe houding

“Ik vind het heel bewonderenswaardig. Maar lieve Cathy, besef wel dat je er niet op kunt terugkomen, hè? Een gezin gaat ook gebruikmaken van je keuken, van je badkamer, van je huiskamer, van alles!” Cathy wimpelt het allemaal af.

“Dat maakt niets uit. Ze zijn van harte welkom. En jouw tuinhuis?”

“Daar wonen Ria en Donny nog steeds officieel,” zegt Sanne. Donny, de halfbroer van van Abel, had laatst nog met Ria via Zoom verslag gedaan van hun zoektocht naar mammoetskeletten in Montana: ze zagen er blij en gebruind uit, twee gelukkige buitenmensen. “Als ze terugkomen, is dit hun plek,” zegt ze.

“Wat een laffe houding,” zegt Cathy. “Echt wat voor jou. Slap hoor. Heb je niets bij de koffie?”

Volgende week: Na Cathy overwegen ook Sanne en Jaap Oekraïners onderdak te bieden, in de stolp.

Marjan van den Berg
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden