header sanne juiste kleur Beeld redactie
Beeld redactie

PREMIUM

‘Tineke, de liefde van mijn leven, trouwde met die gladjakker uit Amsterdam,’ zegt Bertus

Sanne en Jaap ontmoeten Bertus van Kampen, die hun meer kan vertellen over Leontien.

Vorige week: ‘Ik wil even iets aankaarten, lieve Sanne,’ zegt Jaap. ‘O jee,’ schrikt Sanne

Het blijkt een feest om met Bertus van Kampen te praten over het oude dorp. Hij heeft er zijn hele leven gewoond en is er alleen af geweest om te varen. Als jonge jongen op de wilde vaart en al gauw op de veerboot naar Texel.

“Daar heb ik het geschopt tot eerste machinist!” vertelt hij trots. “Verder heb ik mijn hele leven gewijd aan het dorp. Ik houd nu nog een Facebookpagina bij over Zweldijk!” Sanne en Jaap knikken en mompelen steeds instemmend. Zweldijk mag trots zijn op je, dat soort zinnen. Aan de bar zitten twee dorpsbewoners die al na een minuut of vijf hun glas heffen en roepen: “Wij zijn trots op Bertus! Hij houdt onze geschiedenis levend!” Dus die krijgen ook een borrel van Jaap en komen er voor het gemak maar bij zitten. Dan gooit Jaap zijn vraag op tafel: “Ik ben op zoek naar Leontien Snellenbraak. Zij woonde hier met haar vader, Izak Snellenbraak én haar moeder, die een meisje was uit het dorp. Maar ik weet niet hoe zij heette.”

Er valt een korte stilte. Bertus zucht eens diep. Dan zegt hij: “Dat was Tineke de Rover. De liefde van mijn leven. En die trouwde met die gladjakker uit Amsterdam.”

Onverwachte wending

Sanne slaat haar hand voor haar mond. Ze had er geen rekening mee gehouden dat Bertus überhaupt iets zou weten. Laat staan dat het deze wending zou nemen.

“We doen nog maar een juttertje,” besluit Jaap. Dat vindt Bertus een uitstekend idee. Zijn vrienden zeggen ook geen nee tegen nog een borreltje. Bertus vertelt. Hij is van hetzelfde geboortejaar als Tineke. 1930. Ja! Dat hadden ze niet gedacht hè? Hij lacht trots. 92 jaar is hij, en zo kwiek als maar kan. En zijn Tineke? Tja, die beantwoordde zijn liefde maar voor één kermis lang. Daarna kwam Izak op het dorp wonen, die werkte als losse arbeider. Beetje werken op het land, van alle markten thuis. Hij schilderde ook! Portretjes van mooie meisjes én verder alle schilderwerk in en om je huis. Een handige jongen was het. Stads en vol snelle praatjes. Daar kon een dorpsjongen als Bertus niet tegenop.

Stukje van het hart

“Maar je bent toch later wel gelukkig geworden met oma?” vraagt het meisje uit de bediening, die tegen de tafel naast hen leunt en meeluistert naar de ontboezemingen van haar opa.

“Tuurlijk wel,” zegt Bertus. “Je oma was een best wijf. Een wijf uit één stuk. Maar ik heb nog nooit zo gehuild als toen Tineke ziek werd en overleed. Toen ging er een stukje van mijn hart dood.”

“Och jeetje,” zegt de kleindochter. Bertus herpakt zich en zegt: “En toen oma doodging, stierf de rest van m’n hart. Op een stukje na. Dat is van jou!” Hij werpt een bibberende kushand naar zijn kleindochter en iedereen lacht opgelucht, nu er weer wat vrolijkheid in het verhaal komt.

Van Zweldijk naar Amsterdam

Bertus moppert nog even lekker door op die wereldse Izak, die Tineke zo om zijn vinger had gewonden. “En hij kreeg dus een dochter met Tineke?” vraagt Sanne. “Dat klopt. Dat was Leontien. Die woonde hier nog best een aantal jaren met haar vader en haar moeder. Maar toen Tineke eenmaal was overleden, had Izak geen enkele reden meer om in Zweldijk te blijven. Hij wilde heel graag terug naar de stad. Gelijk had hij. Eigenlijk hoorde hij hier ook helemaal niet thuis.”

“En wilde Leontien toen meteen mee naar Amsterdam?” vraagt Sanne zich af. Dat weet Bertus niet. “Maar ik kan me voorstellen dat ze dat wel leuk vond. Een meisje van vijftien en dan in Amsterdam gaan wonen, dat is toch een stuk aantrekkelijker dan in Zweldijk?”

Naar het kerkhof

En dan moet Jaap nog vertellen waarom hij op zoek is. Als hij aangeeft dat Leontien is verdwenen terwijl ze zwanger was van hem, zuigen de mannen aan tafel hun adem in. Dat is me wat. Nu moet er maar een juttertje komen op hun kosten en Jaap moet maar meetikken. “Ik ben vanaf nu wel de bob,” zegt Sanne.

Het is wel jammer dat Izak nooit meer iets van zich heeft laten horen. Bertus zucht ervan. En Leontien dan? Nee. Leontien ook niet. Hoewel, misschien is er wel iemand die nog iets weet. Hebben ze nog de tijd? “Alle tijd,” zegt Jaap. “Dan gaan we eerst naar het kerkhof,” besluit Bertus.

Volgende week: Bij het graf van Leontiens moeder heeft jaap een wonderlijk gesprek.

Marjan van den Bergredactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden