Header Sanne NW Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Sanne! Ze zijn weg!’ Cathy begint meteen hard te snikken

Net als Sanne aan haar administratie wil beginnen, komt een geagiteerde Cathy de keuken binnen met een verontrustend bericht.

Vorige week: Een oude ansichtkaart leidt Jaap en Sanne naar Griekenland.

Abel legt de kaart van Izak weer op de tuintafel.

“Ja, appeltje, eitje,” zegt hij. “Op naar Hotel Niki, huis ernaast opzoeken, aanbellen en klaar.” En Daan vraagt: “Waarom heb je Niki niet geboekt?”

“Omdat Niki niet meer bestaat,” lacht Sanne. “Zo eenvoudig wordt onze zoektocht nu ook weer niet!”

Eerst de administratie

En bovendien is het nog niet zover. Sanne kijkt de volgende dag in haar agenda en slaakt een diepe zucht. Voordat ze relaxed naar Samos kan afreizen, staat er nog heel wat op het programma. En voorlopig heeft Rinke nog niets kunnen regelen voor Jeppe Jan, dus staan twee dagen in de week volledig in het teken van de kleine man. Ze puzzelt om de week rond te krijgen. Er staat ook een bezoek aan de accountant in de planning en dat betekent dat ze de administratie op orde moet hebben. Jaap kijkt verwonderd op.

“Daar ga je toch gewoon heen? Je betaalt die man om ervoor te zorgen dat alles goed verloopt. Hij is in dienst van jou, hè? Dus jij mag je slordigheden veroorloven. Hij niet!” Sanne vindt dat een typisch mannelijke gedachtegang. In haar optiek moet ze precies weten hoe De Roos en de Koekoek ervoor staat. Ze moet er niet aan denken om onvoorbereid aan zo’n gesprek te beginnen.

Als ze haar boekhoud­programma heeft geopend en lekker zit te werken, staat Cathy in de keuken.

Ze zijn weg!

“Sanne! Ze zijn weg!” Ze begint meteen hard te snikken. Sanne kijkt verdwaasd op uit haar debiteurenoverzicht.

“Wie zijn weg?”

“De meiden! Met hun kinderen! Tanya en dinges, verdorie, hoe heten ze allemaal. Je weet wel! Mijn Oekraïense vluchtelingen! Verdorie!” Verdriet en woede wisselen toch altijd snel af bij mijn zus, denkt Sanne droog.

“Zomaar?” vraagt ze. “Zonder iets te zeggen?”

“Nee. Natuurlijk niet zonder iets te zeggen,” snauwt Cathy. En dan weer met gierende uithalen: “Maar ik ga ze zo missen!” Nou, eerst maar eens koffie, denkt Sanne, met een blik vol spijt naar haar scherm. En dan straks die debiteuren.

“Ik ga koffie voor je maken. Ga zitten. En dan moet je me alles vertellen.” De rustige toon kalmeert haar zus meteen. Ze gaat aan tafel zitten en pakt haar telefoon.

“Ik kijk de hele tijd of er al een berichtje is,” zegt ze verontschuldigend.

“Natuurlijk! Dat zou ik ook doen,” antwoordt Sanne vanuit de keuken. Als ze even later met twee koppen koffie terugkomt, zit haar zus verslagen naar haar telefoon te staren.

“Vertel,” zegt Sanne. En dat doet Cathy. Minutieus, tot in detail. Halverwege al bedenkt Sanne dat ze aan dit verhaal zeker een egaal grijze pluk haar zal overhouden. Of grijs, nee, wit. Zo’n mooie pluk, zoals Dieuwertje Blok heeft. Benijdenswaardig kapsel heeft ze toch, die Dieuwertje. Je dwaalt af, Sanne, luister! Cathy vertelt. Dat Tanya en Sofia een uitnodiging hadden gekregen van een oude oom en tante in Kiev. Die wonen in een kast van een huis en alles is daar redelijk rustig. Hun dochtertjes Elien en Nikita waren ongelukkig op hun nieuwe school en konden slecht wennen aan hun omgeving. Ze zouden in Kiev meteen naar school kunnen, alles in hun eigen taal, weer met vriendinnetjes spelen en weer lekker naar pianoles en ballet en naar een tekenschool.

Altijd welkom

“Dat kregen we hier natuurlijk allemaal niet zo snel geregeld,” zegt Cathy somber. “Bovendien konden Tanya en Sofia dan ook weer aan het werk.” Ze vertelt over Tanya, die jurist was bij een overheidsinstantie en over Sofia, professor aan de universiteit. “Ze wilden heus wel hun handen uit de mouwen steken, maar liever nog zouden ze op hun eigen niveau aan het werk willen. Dus was het voor alle vier beter om terug te gaan. En ik heb ze gezegd dat ze bij mij altijd welkom zijn. Als het misgaat. Alle vier. Dan moeten ze gewoon terugkomen bij Will en mij. Dan staat hun bed klaar!” Bij de laatste woorden is de stem van Cathy de hoogte in gedoken en nu huilt ze weer, hard en hartverscheurend.

“Dat is heel mooi van je. Zo lief,” mompelt Sanne. Ze ziet dat haar computerscherm inmiddels op zwart is gesprongen. De debiteuren hebben het opgegeven.

Volgende week: Een koffiemoment in De Roos en de Koekoek verloopt niet bepaald zoals verwacht.

Marjan van den BergRedactie
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden