Header Sanne NW Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Nu besef ik dat Jaap die paniekaanvallen krijgt als hij wordt herinnerd aan het feit dat hij misschien ergens een kind heeft’ zegt Anna

Anna en Marja zitten samen op het terras te genieten van de late zonnestralen en een 0.0 biertje.

Vorige week: Sanne schrikt als Jaap opeens onwel wordt vlak voor hun vertrek naar Griekenland. )

“Wat leuk dat jullie nog even gedag komen zeggen!” zegt Anna blij. Jaap verontschuldigt zich meteen en gaat een koffer pakken, Sanne schuift aan bij de tuintafel.

“Wil jij er ook eentje?” vraagt Marja. Ze houdt haar blikje omhoog.

“Graag! Wat is het hier heerlijk, jongens.” Marja verdwijnt naar binnen om de drankjes te halen. Anna knikt haar toe. “Het is hier heerlijk.” Maar dan kijkt ze Sanne bezorgd aan en vraagt: “Hoe is het nu met Jaap? Met die angstaanvallen?”

Miskraam

Ze legt meteen even verontschuldigend haar hand op Sannes knie en voegt eraan toe: “Het lijkt wel of ik over hem roddel, omdat hij er nu niet bij is. Maar ik wilde er toch even met jou over praten. Ik ken hem al zo lang. Ik ben jaren met hem getrouwd geweest. En weet je, die angstaanvallen van hem...” Ze staart even in de verte, over de moestuin heen naar het weidse land met in de verte een bomenrij en een kleine torenspits. “Zijn eerste angstaanval kreeg hij toen ik zwanger raakte. We hadden het niet verwacht, Jaap en ik, ik wist eigenlijk nog niet eens of ik er wel blij mee was. Maar toen ik het vertelde aan Jaap kreeg hij zó’n paniekaanval, dat we een uur later op de spoedeisende hulp zaten. Een maand later verloor ik het kindje. Ik was nog geen drie maanden heen. Eén op de drie, dat zeggen ze weleens. Toch?” Ze kijkt Sanne aan. Sanne knikt. Ze zegt: “Maar het blijft intens verdrietig.”

“Ja,” zegt Anna. “Dat blijft het. En bij die miskraam ging het met Jaap ook weer mis. We dachten aanvankelijk aan een hartinfarct. Veel later pas opperde iemand dat het een angstaanval geweest moet zijn. Daarna ben ik nooit meer zwanger geworden. Ik heb altijd gedacht dat de natuur door al die angstaanvallen had besloten dat een kind voor Jaap en mij geen verstandig plan was. En ik was het daar wel mee eens, eigenlijk. Nu pas besef ik dat Jaap die paniekaanvallen krijgt als hij wordt herinnerd aan de zwangerschap van Leontien. En aan het feit dat hij misschien ergens een kind heeft, dat hij niet kent.”

“Dat zou best eens kunnen,” mompelt Sanne.

“Wanneer heeft hij voor de laatste keer zo’n aanval gehad?” vraagt Anna.

“Een halfuurtje geleden. Toen hij klaar was met werken en besefte dat hij hierna op weg gaat naar Samos. Op zoek naar Leontien en haar vader. En haar kind.”

“Dat vloog hem natuurlijk aan.”

“Dat denk ik ook.”

Proost!

Maar dan is Marja terug met een biertje voor Sanne. Ze heeft er voor de zekerheid ook alvast eentje meegenomen voor Jaap. Als die arriveert met zijn koffer, ­begint iedereen van alles op te noemen om te checken of Jaap alles bij zich heeft. “Tandenborstel?” “Onderbroeken?” “Zwembroek?” “Bankpas?” “Paspoort?” “Korte broek?”

“Ja zeg,” moppert Jaap, “ik ga daar niet rondlopen als zo’n halve gare toerist. Ik loop hier ook niet in een korte broek als het mooi weer is. En stop er maar mee. Wat ik ben vergeten, koop ik daar wel.”

Rinke komt nog even gedag zeggen en ook de twee oma’s uit Oekraïne schuiven aan voor een alcoholvrij biertje. “Proost!” zeggen ze. “Ze spreken al hartstikke goed Nederlands!” zegt Rinke blij en Lenka en Yulia lachen en babbelen van alles door elkaar. Als de zon bijna onder is, nemen Sanne en Jaap afscheid.

“We moeten vroeg op. We vliegen om 11.16 uur, dus we willen rond kwart over acht op Schiphol zijn,” zegt Sanne. “Maar drie uur van tevoren? Dan ben je toch veel te laat? Heb je het nieuws wel gevolgd?” vraagt Anna ­geschrokken. “Drie uur is prima. Als iedereen veel te vroeg komt, krijg je juist van die enorme wachtrijen,” zegt Jaap. “We checken straks al in, dus we hoeven alleen die koffer maar af te geven,” zegt Sanne. “En dan door de douane. Daar loopt het vast,” voorspelt Anna somber.

Volgende week: ondanks de chaos en drukte op schiphol houden Sanne en Jaap de moed erin.

Marjan van den BergRedactie
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden