header sanne juiste kleur Beeld redactie
Beeld redactie

PREMIUM

Jaap zegt plechtig: ‘Heilige Antonius, beste vrind, maak dat ik Leontien terugvind’

Sanne en Jaap zijn onderweg naar Zweldijk, in de hoop iets meer te weten te komen over Jaaps verdwenen vriendin en zijn kind.

“We moeten hier van de snelweg af,” wijst Sanne. Jaap rijdt. Het is prachtig weer: de zon schijnt, overal barst het voorjaarsgroen los en in een weiland ziet Sanne een lammetje dat op de rug van zijn moeder is gaan liggen. Ze ziet het vaker, maar elke keer wordt ze er zo blij van. Zouden die lammetjes dan bedacht hebben dat het wel comfortabel ligt op zo’n fijn schapenvachtje? Ze vraagt het zich elke keer af. Inmiddels zijn ze van de provinciale weg afgeslagen.

Vorige week: Sanne en Daan zijn het er snel over eens: de derde sollicitant is de beste.

“Een kapelletje!” wijst Sanne.

“Dat vraagt om een kaarsje,” zegt Jaap meteen. Hij zet zijn richtingaanwijzer uit. “Zo veel kapelletjes zie je niet in deze provincie.”

Ken uw heiligen

Sanne loopt bijna huppelend op de kleine open kapel af. Het begint erg op een vakantie te lijken, met dit soort uitstapjes langs de weg! Op een altaar staat een enorm heiligenbeeld: een monnik in bruine pij, met een boek in zijn handen waarop een kleine baby met stralend aureool.

“Antonius van Padua met de kleine Jezus!” zegt Jaap meteen. Sanne kijkt verwonderd om. Jaap houdt meteen twee handen omhoog en lacht: “Ken uw heiligen! Mijn moeder was vroeger fan van Antonius. Ze was een enorme chaoot, constant was ze van alles kwijt. Dan liep ze weer te mompelen: ‘Heilige Antonius, beste vrind, maak dat ik mijn bril weer vind!’ En even later hoorde je haar uitvoerig bedanken, want dan had ze haar bril weer terug! Ze kon trouwens ook stevig vloeken. Maar dat noemde ze ‘achteruit bidden’. Hè, wat een fijne herinneringen.”

“Dan kun je hier aan Antonius vragen of je Leontien terug mag vinden! Of je kind?”

Heilige Antonius, beste vrind

Sanne kijkt eens bij de kaarsen. Er zijn grote kaarsen in plastic bekers. Die kosten twee euro. En je kunt een klein kaarsje opsteken. Maar door de wind die behoorlijk waait, brandt er geen eentje. En er zijn twee bekers die wel een flakkerend lichtje laten zien. Ze voelt in haar zakken of ze daar kleingeld heeft zitten. Dan zegt ze: “Ik loop even naar de auto. Daar ligt een twee-euromunt voor de boodschappenkarretjes!” Jaap steekt zijn duim omhoog. Hij staat vlak voor het beeld van de Heilige Antonius en Sanne vermoedt dat er nu zo veel herinneringen in hem opkomen, dat het hem even helemaal overweldigt.

Als ze terug is en de munt in het offerblik heeft gegooid, steekt Jaap de kaars aan met een lucifer uit het pakje lucifers dat er ligt. Hij zegt plechtig de rijm op. “Heilige Antonius, beste vrind, maak dat ik Leontien terugvind. En ook mijn kind!”

Een kwartier later passeren ze een bord met ‘Zweldijk’.

“Hier is Leontien geboren,” zegt Jaap.“Niet te veel gas geven! Voor je er erg in hebt, ben je er weer uit! Kijk! Een kroeg. Parkeren!”

“Misschien hebben ze uitsmijters,” bedenkt Jaap, als ze op het cafeetje aflopen. Sanne wijst op een reclamevlag.

“Ze hebben in elk geval Skuumkoppe. Dat vind ik zulk lekker bier! Van Texel, hè?”

“Je zit hier natuurlijk ook al een goed eind richting veerboot,” beseft Jaap.

Als-ie eenmaal begint...

Het café is gezellig en veel moderner ingericht dan Sanne aan de buitenkant had verwacht. Maar het is traditioneel genoeg om een grote stamtafel te hebben met allerlei kranten erop. Ze nemen een tafel voor het raam en een jong meisje komt de bestelling opnemen.

“Skuumkoppe, voor allebei. En voor mij een uitsmijter ros,” zegt Jaap.

“Ik graag brood met kroketten! Heerlijk. Wit brood!” lacht Sanne.

“En is hier toevallig ook iemand aanwezig van ouder dan zestig die al zijn hele leven in Zweldijk heeft gewoond?” vraagt Jaap. Het meisje lacht.

“Jazeker! Mijn opa. Die woont hier sinds zijn geboorte in 1940. Hij is nu nog thuis, maar om twee uur is hij hier voor zijn lunch en zijn borreltje!” Jaap kijkt op zijn horloge.

“Dat komt prachtig uit. Wij betalen zijn rekening in ruil voor zijn verhalen over het dorp!” Het meisje lacht nog vrolijker.

“Opa vertelt graag. Maar ik waarschuw jullie, als hij eenmaal begint, houdt hij nooit meer op!”

Volgende week: Terwijl Jaap en Sanne op hun lunch wachten, wil hij opeens iets aankaarten.

Marjan van den bergredactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden