null Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

Jaap omhelst de Grieken zó luidruchtig, dat Sanne zich even afvraagt of dit een toneelstuk is om Leontien uit haar woning te lokken

Sanne, Jaap, Kostas en Dimitri lopen naar Hotel Niki, met ernaast de winkel van Leontien.

Vorige week: na wat borrels blijkt dat Kostas en Dimitri Leontien kennen.

Ze lopen een stuk langs de boulevard. Het is al donker, maar de warmte is nog heel aangenaam en het windje van zee verfrissend.

“Ik had die tweede borrel niet moeten nemen,” bedenkt Sanne. Ze heeft Jaap bij de arm, maar ze voelt dat hij ook niet meer heel stabiel overeind staat.

“Het valt me niks mee,” puft hij. Kostas en Dimitri lopen voor hen uit, behoorlijk kwiek voor hun leeftijd. Kostas kijkt steeds achterom en wenkt. Kom maar! Sanne denkt tenminste dat hij zoiets bedoelt, want hij zegt het in het Grieks. Ze slaan meteen de eerste de beste straat in naar het centrum van het dorp voert.

“Yes, yes!” roept Kostas. “Look!” hij wijst op een gebouw dat Sanne op slag herkent. Het is Hotel Niki! Van de ansichtkaart!

“Kijk dan!” zegt ze tegen Jaap. Die staat met stomheid geslagen naar het hotel te kijken. “Hotel Niki,” fluistert hij.

De winkel van Leontien

“Hotel Korfiatis,” verbetert Kostas. En dan kijkt hij ineens of er bij hem een licht opgaat. “Yes!” roept hij. “Hotel Niki! Long time!” Maar dan kijken Jaap en Sanne al naar het huis naast het hotel. Want daar zou Leontien moeten wonen. Het is een smal wit huis met ernaast een grote winkelruimte. Er hangt een rolluik voor de winkel. Aan de gevel hangt een uithangbord beschilderd met een rand van wilde bloemen. Erop staat: ‘Leo’ en daaronder in kleinere letters: ‘Arts & Crafts’. Naast de felblauwe deur van de woning hangt een grote goudkleurige bel.

“Yes, go!” Kostas gebaart naar de bel. Dimitri kijkt hoopvol toe. Gaan ze aanbellen? Gaan ze dit meemaken? Nee.

Jaap bedankt ze uitvoerig, ze omhelzen elkaar alsof ze elkaar al jaren kennen en afscheid nemen voor eeuwen. Luidruchtig ook. Zó luidruchtig, dat Sanne zich even afvraagt of dit een toneelstuk is om Leontien uit haar woning te lokken. Maar dan is het klaar. De Grieken lopen verder de straat in; Sanne en Jaap keren terug naar de boulevard en slenteren naar hun kleine hotel. De zee ruist zacht; je kunt de golven horen breken op het smalle strand. Af en toe steekt Sanne even haar neus op; dan golft er een vleug jasmijn langs. Er lopen nog aardig wat mensen buiten. Iedereen haalt nog even een frisse neus voor het slapengaan. Ze knikken en groeten zacht in het voorbijgaan.

Nervositeit

“Ik vind het hier heerlijk,” zegt ze. Jaap drukt haar arm dicht tegen zich aan. “Ik ook,” zegt hij. “Maar ik ben ook nerveus. Morgen kunnen we ernaartoe lopen. Wat zal ze zeggen?!” Bij de laatste woorden klinkt zijn stem hees van nervositeit.

“Je kunt het alleen maar loslaten,” zegt Sanne. “Er valt niets te sturen. En hoe het loopt? Dat weet je niet. Je moet het maar gewoon omarmen als een mooi avontuur!”

“Ik hoop dat ik kan slapen,” mompelt Jaap. Dat kan hij. Jaap slaapt als een blok en is zelfs niet wakker te krijgen als Sanne hem port om op zijn zij te gaan liggen. Hij maakt net zo veel geluid als de hout­zagerij in de Elzas, waar ze ooit bij in de buurt kampeerde, lang, heel lang geleden. Ze probeert er maar doorheen te slapen. Maar als dat haar eindelijk lukt, zijn de eerste vogels al lang wakker en kraait er ergens een haan.

Grieks ontbijt

Ondanks de half doorwaakte nacht en de paracetamol die Jaap nodig heeft om zijn hoofdpijn te onderdrukken, genieten ze van het ontbijt dat Maria voor ze heeft klaargezet op het dakterras. Er zijn broodjes, eigengemaakte jam, Griekse kaas, tomaat, olijven, komkommer, vers fruit, een yoghurtje, veel koffie en een kan sap.

“Dit is geweldig,” geniet Sanne.

“Moeten we een bos bloemen voor haar kopen,” piekert Jaap hardop. Met volle mond zegt Sanne: “Is dat hier wel een gewoonte? Ik heb nog geen bloemenwinkel gezien.”

Volgende week: Sanne en Jaap gaan terug naar de winkel van Leontien. Zou ze er zijn...?

Marjan van den BergRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden