Header Sanne NW Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

Ineens hoort Sanne een bekende stem en een bekende lach. Jaap! Die zit om de hoek met Leontien!

Sanne wacht op Jaap, die met Leontien op pad is.

Vorige week: Terwijl Jaap bij Leontien is wordt Sanne opgepept door Kostas en Dimitri.

Sanne ligt daar lekker op dat hoge dakterras op haar ligbedje. Af en toe leest ze een stukje, dan weer dommelt ze weg in de schaduw, terwijl de zeewind genoeg verkoeling brengt om het goed uit te houden. Op een gegeven moment krijgt ze trek. Ze kijkt op haar telefoon: alweer drie uur in de middag. Geen wonder dat haar buik knort. En nog geen Jaap te bekennen! Nou ja, gewoon een hapje gaan eten. Dat is een goed besluit. Je bent een grote meid, Sanne. Hopla.

Maar als ze even later voor de spiegel staat en haar tanden poetst, bedenkt ze dat dit nu al met stip de afschuwelijkste vakantie ooit is. Zit ik straks op de eerste de beste dag al in mijn eentje te lunchen... Ze zucht ervan. Gelukkig is er een leuke wijde rok van lichtgroene, zijdeachtige stof en een heel fijn wit topje en dan haar rieten hoed en een grote zonnebril. Wie maakt me wat?

Hang je eigen slingers op

Toch besluit ze, eenmaal op de boulevard, dat ze niet langs het terras gaat lopen waar ze Kostas en Dimitri vermoedt. Die zitten daar vast de hele dag. Het is zo’n beetje hun huiskamer. Nee, ze loopt de andere kant op en kiest een klein terras aan de overkant, bij een strandtent. Er is een zitgedeelte aan de kant van het strand, maar daar is het heel erg vol, ziet ze in één oogopslag. De zijkant van het restaurantje is veel rustiger en dankzij de grote parasols ook heerlijk in de schaduw. Gebakken inktvis en een salade, dat klinkt goed. Dan ook maar een glas wijn erbij. Met een bubbeltje erin. Je moet je eigen slingers ophangen, dat cliché pakt ze nu maar met beide handen aan. Misschien laat ze er ooit een tegeltje van maken. Voor op de wc. Om haar er elke dag weer aan te helpen herinneren: als je het leuk wilt hebben, moet je het leuk maken.

Geen negatieve gedachten

Een meisje met een lange zwarte paardenstaart zet het glas voor haar neer en danst weer weg, jong en slank. Jij moet nog een hoop meemaken, denkt Sanne, als ze haar nakijkt. Want dat soort gedachten popt gewoon op, ondanks die zelf opgehangen slingers. En dan hoort ze ineens een bekende stem en een bekende lach. Jaap! Die zit om de hoek! Maar ze kan hem vanaf deze plek niet zien. Wat idioot. We zitten gewoon een paar meter van elkaar af! Hij zit daar met Leontien en ik zit hier alleen. Met m’n onzichtbare slingers. Ze voelt acuut een lichte hoofdpijn opkomen. Niet doen, Sanne. Niet toelaten al die negatieve nare gedachten. Dat helpt je niks. En je hebt honger. Daardoor voel je je ook gammel.

Eten doet goed

Het meisje met de paardenstaart komt op haar afgedanst met een fors bord vol inktvisringen, een bakje citroenpartjes, een bak sla en een stapel vrolijke servetjes.

“Oh, wonderful,” zegt Sanne met een zucht. Ze kijkt nog een keer in de richting waar ze zo-even Jaap hoorde lachen, ziet niets bekends en valt dan aan op het bord calamares. Het is heerlijk, vers, krokant gebakken, niet te vet en zacht vanbinnen. De sla is lekker met wat feta, veel olijven en tomaten. Ze knijpt nog een keer wat citroen over haar inktvisringen en likt haar vingers af. Op tijd eten behoedt je voor veel ellende. Als je al zo’n akelig leeg gevoel hebt in je buik, dan krijg je vanzelf last van die leegte in je hart. Dat vermoedt ze in elk geval. Met elke hap en met elke slok voelt ze zich iets opgewekter.

Oude geliefden

Tot ze die bekende stem weer hoort. Heel duidelijk nu. Jaap zegt: “Kom, dan lopen we langs de zee.” Ze hoort de stem van Leontien, hoger en veel meer opgewonden dan in de winkel. “Ja! Net als vroeger! Ach Jaap, weet je nog?” Ze hoort zijn lach en dan ziet ze ze. Alle twee. Ze lopen van het terras af in de richting van de branding. Jaap heeft losjes een hand op Leontiens onderrug gelegd. En zij heeft haar hand op zijn schouder. Ze lopen naast elkaar alsof ze geliefden zijn. Oude geliefden, nieuwe geliefden, wie zal het zeggen? Sanne kijkt ze na tot ze uit haar zicht zijn verdwenen. Ze wenkt naar de paardenstaart en wijst op haar glas. Meer bubbels. Misschien helpt dat tegen de mist voor haar ogen.

Volgende week: In een toch al onrustige nacht alleen krijgt Sanne opeens een appje van Jaap.

Marjan van den BergRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden