header sanne juiste kleur Beeld redactie
Beeld redactie

PREMIUM

‘Heksen hoef je niet af te weren, hoor,’ snauwt juffrouw Schaap meteen

Sanne en Daan zijn het er snel over eens: de derde sollicitant is de beste.

Sanne had Karina Suhulatepessy nog even nagekeken, toen ze wegliep. Ze trok enorm met haar been en deed er lang over om in haar auto te stappen. Sanne zwaaide haar na en ging weer naar binnen. “Dat gaat problemen opleveren. Ik denk niet dat zij het werk aankan, al is ze nog zo positief,” had ze tegen Daan gezegd. Daan had geknikt. En bedachtzaam gezegd dat hij het hele verhaal van sollicitante Diny Speulderman ook niet echt bemoedigend vond.

Vorige week: Sanne en Daan ontvangen de sollicitanten voor de Roos en de Koekoek.

“Hoe kun je nou op zo’n jonge gast vallen en daar al je geld aan verliezen? Heb je dan onder een steen geleefd? Het is zó’n klassiek verhaal van oplichting, dat ik me niet kan voorstellen dat iemand erin trapt. Zeker niet iemand die een eigen zaak runt. Niet te geloven!”

Geen Diny

“Het is wel erg verdrietig voor haar,” had Sanne gezegd. Want ze had Diny wel grappig gevonden met dat witte haar met die paarse punten. Maar Daan riep: “Verdrietig? Ik vind het bloedirritant. Dat mag je best weten. Ik zat me te verbijten. Wat een slappe houding. Bah.”

“Dus het wordt geen Diny,” zei Sanne. “Geen haar op mijn hoofd. Ik zou me vanaf dag één aan haar ergeren.” En omdat Daan nooit zo uitgesproken is, maar altijd voor iedereen en alles begrip toont, deed Sanne er het zwijgen toe. Het had geen zin om een lans te breken voor Diny. Waarom zou je al die ergernis in huis halen?

En dan komt sollicitant nummer drie. Ze loopt met ferme tred op hen af, ze is stevig, maar niet dik, gespierd en kordaat, kort kapsel met de coupe van Ellie Lust, blauwe ogen, rode lippenstift, zwarte broek, zwart truitje, gewatteerde fietsjas.

“Marion Schoonewille, aangenaam,” zegt ze. Ze kijkt om zich heen. “Ik zie het meteen. Bijhouden, oppoetsen, herschikken, zorgen dat de winkel als een warme mantel om je heen blijft vallen. Net als nu, zodra je binnenkomt. Toch?”

Marion

Daan en Sanne kijken elkaar aan. Ze knikken.

“Dat is het precies,” zegt Sanne. “Koffie?”

En zo komt Marion in hun leven. Marion veegt, stofzuigt, poetst, etaleert, neemt gesnoeide takken mee van de boerderij om in een vaas te zetten en kan de mooiste letters tekenen op het grote schoolbord buiten. Na twee dagen al zegt Daan dat hij dolblij met haar is. Abel vindt haar ‘prima te doen’, zoals hij laconiek opmerkt en Sanne vindt haar ook een prettig mens. Alleen juffrouw Schaap heeft op slag een hekel aan Marion. Al tijdens de eerste de beste koffiepauze komt het tot een confrontatie die kort is, maar zeker hevig.

“Ik heb een tak van de meidoorn in die groene vaas gezet,” zegt Marion, terwijl ze een hapje neemt van de schuitjes met lemoncurd en aardbeitjes, een experiment van juffrouw Schaap. “Dat weert meteen de heksen af!” Ze veegt kruimels weg bij haar mondhoeken.

Heksen bestaan

“Heksen hoef je niet af te weren, hoor. Dat is al een paar eeuwen achterhaald,” snauwt juffrouw Schaap meteen. Ze kijkt de kring rond en wil vragen of iedereen het lekker vindt, maar Marion overstemt haar met: “Onderschat heksen niet. Ik heb expres een meidoorn bij de deur. Ik hoef geen zwarte magie binnen. Heksen bestaan! Maar je mag er niet mee omgaan. Zelfs in de Bijbel wordt Saul gestraft als hij om raad gaat bij de heks van Endor. Daar waarschuwde de dominee laatst nog voor.”

“Dus je gebruikt de magie van de meidoorn om je te beschermen tegen magie,” snauwt Schaapje. “Zo veel onzin heb ik in geen tijden gehoord. Wat vinden jullie van mijn lemoncurd?”

Daarna had Marion geen millimeter ruimte meer gekregen om haar theorie te ontvouwen en als Abel de winkel afsluit en Marion de dijk op fietst, zegt hij tegen Sanne: “Ik weet niet of het wat wordt met Marion en Schaap.”

“Als je over de duvel spreekt,” grapt Sanne. Ze wijst. Schaapje komt aanwandelen met haar fiets aan de hand.

Brandstapel

“Ik weet waar jullie het over hebben,” zegt ze ernstig. “Jullie bedenken een manier om mij te behoeden voor de brandstapel van Marion.”

“Zo erg zal het toch niet zijn?” lacht Sanne. Juffrouw Schaap lacht niet mee.

“We gaan het zien,” zegt ze ernstig.

Volgende week: Jaap en Sanne gaan op weg naar het geboortedorp van Leontien.

Marjan van den Bergredactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden