Header Sanne NW Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Geef de heren naast ons ook iets te drinken,’ zegt Jaap tegen de ober. Even later proosten ze in de richting van Jaap en Sanne

Sanne en Jaap genieten volop van het lekkers op Samos en raken op een terras aan de praat met wat lokale bewoners.

Vorige week: Voordat hun zoektocht begint, gaan Sanne en Jaap eerst even ontspannen.

Een beetje hoedjes passen, een beetje slenteren langs alle winkeltjes en daarna richting kust, langs de vloedlijn, met je voeten in het water en een strooien hoedje op. Meer hoef je toch niet op vakantie? Sanne geniet met volle teugen. Natuurlijk kijken ze overal of ze een atelier zien. Of misschien een bordje dat naar een atelier wijst. Of een bekende naam. Maar tot nu toe is er niets te vinden. Ook Hotel Niki komt niet voor in de toeristengids.

Als ze die avond het kleine restaurant opzoeken waar ze de Griekse senioren zagen schaken, voelt Sanne de spanning toenemen. Stel je nou voor dat Jaap vanavond iets vraagt en iedereen zijn hoofd schudt? Dat niemand iets weet? Dat er geen naam bekend voorkomt en ze nog nooit hebben gehoord van Leontien en haar vader Izak? Dat zou immers zomaar kunnen gebeuren. Hoe zal Jaap dan reageren?

Ze haalt diep adem en probeert zich te vermannen. Waarom zie je altijd al die leeuwen en beren op je pad, Sanne? Doe eens niet! ‘Een mens lijdt vaak het meest door het lijden dat hij vreest, doch dat nimmer komt opdagen,’ zou juffrouw Schaap zeggen. En ze zou afkeurend haar hoofd schudden en een beetje met haar ogen rollen. En gelijk heeft ze.

Gekke buitenlanders

Ze heeft haar lange wijde lichtgroene zijden rok aan en een wit topje. Ze voelt zich mooi en zomers met haar lange gouden oorbellen en haar grote zonnebril.

“Je ziet eruit om op te vreten,” zegt Jaap. “Ik voel me zo trots als ik naast je loop!” Het brengt een enorme glimlach op haar lippen en ze voelt hoe ze licht en blij loopt naast haar Jaap. Er is een tafeltje vrij tegen de gevel van het restaurantje. De kaart staat handgeschreven op grote schoolborden, gelukkig ook in het Engels. Ze bestellen een Griekse stoofpot, brood en salade. “All at the same time,” zegt Jaap en hij maakt een cirkelbeweging boven de tafel. De ober knikt en lacht: “Silly foreigners.” Ze lachen met hem mee. Er is bijna geen land ter wereld waar je een salade eet bij je eten. Meestal krijg je het geserveerd als voorgerecht. Dus de benaming van ‘rare buitenlanders’ is helemaal op z’n plaats. Jaap zegt: “Dat mag-ie zeggen, als-ie die salade maar wel bij de stoofpot op tafel zet. Hebben we nu wijn besteld?”

“Nee. Helemaal vergeten.” Maar daar is de ober alweer met twee glaasjes ouzo. Daarna bestellen ze een fles rode wijn. Onderwijl heeft Sanne al om zich heen gekeken. In de verte ruist de zee. Het wordt nu snel donker en overal geurt de jasmijn. Er klinkt zachte Griekse muziek vanuit het restaurant. Aan de tafel naast hen zitten twee oude heren verdiept in een potje schaak. De ene slaakt van tijd tot tijd een kreet van teleurstelling. Zijn tegenstander glimlacht minzaam en zit er ontspannen bij. Hij heeft duidelijk de controle over het bord.

“Geef de heren naast ons ook iets te drinken,” zegt Jaap tegen de ober. Die knikt tevreden en stapt meteen naar de tafel van de schakers. Ze kijken verrast op. Even later proosten ze met twee kleine glazen in de richting van Jaap en Sanne.

“Yamas! Proost!”

Nooit weggeweest

Daarna genieten ze van de fantastische stoofschotel, de verse hompen brood en de prachtige salade. Alles is kraakvers, puur, eenvoudig en goed van kwaliteit. En de wijn is ook prima.

“Dit is zo genieten,” verzucht Jaap. Hij neemt de laatste hap en veegt met wat brood zijn bord schoon. “Dat kan zo weer in de kast,” lacht hij. Ze proosten nog maar eens naar de buren die een nieuw bord hebben opgezet, maar nog geen openingszet hebben gewaagd. De kleine man die zo-even verloor, buigt naar hen toe, tikt met zijn vinger op zijn borst en zegt: “Kostas.” Jaap herhaalt het gebaar en zegt: “Jaap.” Ook Sanne stelt zich voor en de schaakgrootmeester blijkt Dimitri te heten.

“You from Kokkari?” vraagt Jaap. Er volgt een conversatie met handen en voeten. Af en toe springt de ober bij, maar ze komen snel veel te weten. Kostas heeft zijn hele leven in de bouw gewerkt. Dimitri was onderwijzer. Ze zijn op Samos geboren en nooit weg geweest.

So you know everyone in Kokkari?” vraagt Jaap. Ze knikken. Ja! Natuurlijk! Ze kennen iedereen!

Volgende week: Sanne en Jaap komen alweer een stapje verder in hun zoektocht naar Leontien.

Marjan van den BergRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden