Header Sanne NW Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

Er is gewoon geen antwoord te bedenken. Dus tikt ze: ‘Wil je een andere vraag stellen?’

Sanne ligt klaarwakker in bed, Jaap is nog steeds bij Leontien.

Vorige week: Sanne zit alleen op een terras en bedenkt dat dit de stomste vakantie ooit is.

Middenin de nacht geeft haar telefoon een geluidje. Er is een appje. Nou ja, slapen doet ze toch niet. Ze ligt op het bed met de ramen wijd open te luisteren naar de geluiden van Samos. In de verte hoort ze de zee ruisen. Er zijn dierengeluiden. De laatste muziek is verstomd, maar ze hoort in de verte alweer het geluid van een auto. Daar gaat iemand aan het werk. Hoe laat is het nu? Halfvier. Er is een app van Jaap. Terwijl ze hem opent, voelt ze een golf van woede door haar lijf golven. Die durft!

‘Alles oké. Ik spreek je morgen.’

‘Wat je vasthoudt, vecht zich los’

Hoezo, alles oké? Met mij is misschien niet alles oké! En hoezo, morgen? Morgen, is dat nog vandaag, maar dan in de ochtend? Of na nog een dag? Haar vingers trillen, als ze terugschrijft.

‘Hoe laat?’

Ze kan zien dat hij terugschrijft.

‘10.00 uur.’

Dat is dus na het ontbijt. Tenminste, dat neemt ze aan. Hij zal wel ontbijten met Leontien. Hoe heeft ze dit ooit kunnen laten gebeuren? Waarom liet ze die twee alleen? Waarom gaf ze hem die ruimte? Nou, gewoon, omdat je in een relatie los moet laten. Wat je loslaat, komt naar je toe. En wat je vasthoudt, vecht zich los. Zo is het. Maar was dit wel loslaten? Was dit niet gewoon Jaap naar Leontien duwen? Nog een zetje, nog een zetje, net zolang tot hij... Ach, welnee. Wat een onzin. Dat bedenk je omdat je liever kwaad wilt zijn op jezelf. Je moet gewoon kwaad zijn op hem. Want dit is niet chic. Het is onaardig. Zeg maar gerust harteloos. Om haar een hele dag en een hele nacht in onwetendheid te laten. Hoe durft hij? En wat ze ook weet: ze weet absoluut zeker dat ze dit niet verdient.

Geen antwoord

Zal ze zeggen dat hij vroeger moet komen? Of nu? Haar telefoon meldt weer een app. Jaap schrijft:

‘Is dat oké?’

Ze staart naar de woorden. Hoezo? En als het nu niet oké is, wat dan? Alles wat ze nu antwoordt, is verkeerd. Zoveel is wel duidelijk. Elk antwoord is te nonchalant, te wraakzuchtig, te boos of te verdrietig. Sanne twijfelt. Wat zal ze antwoorden? Ja, prima. Klinkt te onverschillig. Oké. Dat klinkt woedend. Liever om negen uur. Nou ja, hoezo? Je kunt ook nu wel komen, want ik ben toch klaarwakker... Dat klinkt dus verdrietig en woedend tegelijk. Er is gewoon geen antwoord te bedenken. Dus tikt ze: ‘Ik kan geen antwoord bedenken. Wil je een andere vraag stellen?’ Tevreden drukt ze op verzenden.

Nu is het stil aan de andere kant. Dan begint hij te schrijven. En even later ontvangt ze: ‘Je hebt gelijk. Ik kan ook geen andere vraag verzinnen. Ik wil je morgen zien, in alle rust, en je recht aankijken. Dag lieve lief. Probeer nog wat te slapen en antwoord hier maar niet op.’

Naar huis

Ze leest de woorden. Ze herleest ze. Dan legt ze haar telefoon weg en probeert zich helemaal te ontspannen. Te beginnen bij haar voeten. Span aan, laat los. Onderbenen. Span aan, laat los. Na de yogales werkt dat altijd zó goed, dat ze moet uitkijken dat ze geen snurkgeluidjes maakt. Span aan, laat los. Wat een ellende. Hoe laat is het nu? Bijna halfvijf.

Ze zoekt de app van de vliegmaatschappij waar ze haar ticket heeft geboekt. Misschien geen gek idee om alvast te kijken of ze eerder weg zou kunnen. Morgen bijvoorbeeld. Vol. Overmorgen. Vol. Andere maatschappijen? Of misschien als ze vliegt op Brussel? Of Aken? Ze zoekt en zoekt en wordt zo moe dat ze uiteindelijk in slaap sukkelt. Over vijf dagen kan ze hoe dan ook naar huis. Die vlucht is geboekt. Vijf dagen. Vijf dagen. Het is het eerste wat ze denkt, als ze wakker wordt. Om halfnegen zit ze op het dakterras. Ze babbelt tegen Maria over baby’s en zwangerschappen en truitjes breien, drinkt met kleine slokjes van de sterke koffie en geniet tot haar eigen verbazing van dit moment. Zie je, dat kan ik toch! Evengoed. Ook al zijn er donkere wolken in de verte. Toch kan ik genieten. Ik houd die vijf dagen nog wel vol. Straks ga ik gewoon op een ligbedje liggen met mijn boek. Relax, Sanne!

Maar als Jaap om tien uur het dakterras op loopt, klopt haar hart in haar keel.

Volgende week: Jaap vertelt Sanne hoe hij en Leontien een hele dag en nacht hebben gepraat.

Marjan van den BergRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden