header puber perikelen juiste kleur Beeld redactie
Beeld redactie

PREMIUM

‘Mag ik even 5 euro 20? Ik ga met de taxi naar school. Die komt over twee minuten’

De puber van Mascha is een ware tijdsoptimist en komt dus vaak te laat op school. Mooi dat ze niet wéér een smoesje voor hem verzint, laat staan hem even snel met de auto naar school brengt.

Het regent. Hard. Al een tijdje ook, dus dat mijn zoon verrast en een tikkeltje geïrriteerd is als hij eindelijk om 10.30 uur zijn gordijnen open doet, is op zichzelf al een verbazingwekkend gegeven.

Hij heeft zo een geschiedenistoets weet ik, om elf uur als ik het wel heb. Het is een kwartiertje fietsen naar school, tien minuten als-ie hard zijn best doet. En vijf als-ie stiekem de flitsende elektrische fiets van zijn vader pakt. Maar dat is niet aan de orde weet hij, omdat mijn man die gisteren van een nieuwe geheime code heeft voorzien; de fiets kwam iets te vaak beschadigd uit de schoolfietsenstalling terug...

Zeiknat

“En papa is zeker met de auto vandaag?”
“Ja, klopt.”
“Dus je kunt me niet brengen?” Wederom irritatie in zijn stem.
“Nee, sorry. Maar als je nu weggaat ben je gewoon op tijd.”
“Hoezo, dan kom ik zeiknat aan op school?!”
“Je had ook eerder op kunnen staan, dan had je met de tram kunnen gaan.”
“Kun je niet even een auto lenen?”
“Euh, nee. Bovendien ben ik ook aan het werk, zoals je ziet.”
Ik hoor hoe de badkamerdeur hard dicht wordt getrokken.

Wél tijd voor ochtendritueel

Ondanks de zeer beperkte tijd tot aanvang toets neemt mijn zoon uitgebreid de tijd voor zijn ochtendritueel. Hij is immers, net als zijn vader en ik, een tijdsoptimist - wat inhoudt dat hij vaker te laat komt dan op tijd. Dus gaat om de zoveel minuten de badkamerdeur open en loopt hij naar zijn kamer. Voor kleding, deo, muziekboxje... En weer terug naar de badkamer.

Mijn concentratie zakt met elke minuut die ik zie wegtikken op de klok die pal voor me staat op mijn bureau. Dat wordt weer te laat komen. Over vijftien minuten begint zijn toets. Als-ie maar niet denkt dat ik een bericht met smoes naar school stuur.
Ik roep: “Zou je niet eens gaan?!”
Geen reactie, althans niet verbaal. Wel vult het huis zich met zijn nogal zware parfum, waar hij zich elke ochtend rijkelijk mee benevelt.
Opeens staat-ie naast me. Zijn irritatie van zojuist lijkt als sneeuw voor de zon verdwenen en van stress lijkt totaal geen sprake meer.

Even snel geld graag

“Zit mijn haar goed?”
“Ja prima, leuk.”
“Heb je even 5 euro 20 voor me te leen?”
“Hoezo, ga je toch met de tram? Dat red je nooit. Is je OV leeg?”
“Nee, voor de taxi. Die komt over – hij kijkt op zijn telefoon waarop hij kennelijk kan zien waar zijn vervoerder nu rijdt – twee minuten. Dus mag ik even snel geld?”
“Je maakt een geintje. Doe even normaal!”
“Geef nou gewoon, je krijgt het straks terug. We rijden ook langs X, die wil ook mee. Is goedkoper dan de tram, hoor.”

Ik trek mijn portemonnee – iets in mij wil weigeren, maar ja dan mist-ie zijn toets – en weg is hij.
Sprakeloos, maar glimlachend, zak ik in mijn bureaustoel.
Dikke kans dat ik, als deze taxi-app vroeger had bestaan, er veelvuldig gebruik van had gemaakt.

Mascha Stekelenburgredactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden