Header Puberperikelen NW Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

Het is fijn om te ontdekken dat de dochter (15) ons niet vergeten is. Dat ze toch regelmatig aan huis denkt

De dochter van Maartje is op werkweek naar Londen. Maartje krijgt zoveel appjes binnen dat ze niet eens de tijd heeft om haar eigen werk te doen.

“Kijk je uit?”

“Jaha, altijd!”

“En ga je niet in die levensgevaarlijke attractie?”

“Dat maak ik zelf wel uit! Jij gaat niet bepalen wat ik met mijn leven doe”, gilt mijn puberdochter, terwijl ze kwaad de deur uitstapt, deze hard dichtslaat en op haar fiets richting haar vriendinnen spurt om naar de kermis te gaan.

Ik blijf weer verbaasd achter. Een poosje hiervoor hebben we het tijdens het eten namelijk nog uitgebreid over incidenten met de vrijevaltoren en andere kermisongelukken gehad. Ik zie mijn dochter als een blije pup die in zeven sloten tegelijk loopt. Al vijftien jaar lang wil ze namelijk alles meemaken, aan den lijve ondervinden en - momenteel het belangrijkst - overal bij zijn. Stel je voor dat iedereen er was en zij niet. Dat zou een regelrechte ramp zijn.

Werkweek in plaats van vakantie

Dus op het moment dat ze te horen krijgt dat ze met werkweek naar Londen mag, gilt ze het uit van enthousiasme. Ze gaat met haar vriendinnen op vakantie (want zo ziet ze het)! In werkelijkheid gaat ze naar musea, naar de musical, een beetje shoppen én langs het paleis waar op dat moment Queen Elizabeth ligt. Een mooi programma, maar daar denkt zij anders over. Als ik haar probeer te enthousiasmeren voor de ontelbare kunstschatten van het British Museum, tevens de laatste rustplaats van Cleopatra, kijkt ze me glazig aan.

Het enige ‘dingetje’ is dat ze bij een Engels gastgezin gaan logeren.

“O god, dan moeten we Engels praten.”

“Hoe wonen die mensen?”

“Straks worden we ontvoerd.”

“Waarom doen ze dit eigenlijk?”

De doemscenario’s

Ik houd direct mijn hart vast. Die moet oversteken waar het verkeer uit een andere richting komt. Die stappen natuurlijk druk kletsend op een verkeerde metrolijn. Erger nog, er blijft er natuurlijk eentje achter op het perron, omdat die deuren daar altijd zo snel sluiten. Alle doemscenario’s flitsen voorbij. Dus houd ik vanaf het moment dat ze vertrekken het programma van school nauwlettend in de gaten.

Op het moment dat ze zo ongeveer op de boot moet zitten, ontvang ik het eerste levensteken. Een foto van patat en kip, het eten op de boot. Het volgende appje komt een uurtje later. Van een kasteel in de buurt van Londen. De appjes volgen elkaar in rap tempo op. Van het huis van het gastgezin. Van de bus waarmee ze door Londen rijden. Er komen er zo veel dat ik niet eens tijd heb om mijn eigen werk te doen.

Luistert dus wel

Het is fijn om te ontdekken dat ze ons niet vergeten is. Dat ze dus toch regelmatig aan huis denkt, al wil ze er hier niks van weten. En dat ze soms stiekem toch best luistert naar wat je zegt. Want op het moment dat ze in het British Museum is aangekomen appt ze me om te vragen waar de mummie van Cleopatra nou eigenlijk ligt. Tien minuten later krijg ik een trotse selfie met de illustere Egyptische vorstin: “Kijk, ik heb ‘r gevonden hoor, Cleopatra.”

Maartje VerhoefRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden