Header Puberperikelen NW Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

De ergernis heeft nu plaatsgemaakt voor zorgen. Elke avond begin ik rond het achtuurjournaal al te piekeren

De zoon van Maartje krijgt het maar niet voor elkaar om op de afgesproken tijd thuis te zijn. Behalve die ene keer, als het beter was geweest als hij even had gewacht.

“Hoe laat ben je thuis?”

“Half elf.”

“Nee, half tien.”

Dus komen we tien uur overeen.

Want Meneer moet een halfuur over een donker en verlaten pad richting huis fietsen na eventjes voetballen met zijn vrienden. Deze vrienden wonen namelijk niet in onze straat, niet in onze buurt en zelfs niet in ons dorp. Ze wonen twee dorpen verderop waar het voetbalveld en het speelpleintje veel beter zijn dan hier. Dus stapt Meneer elke avond na het eten op zijn fiets en rijdt hij bijna acht kilometer om te kunnen voetballen.

Zorgen

Nou hoor je mij niet klagen, want ik ben allang blij dat hij niet zit vastgekluisterd aan zijn game-console om met geweren op onbekenden te schieten in Fortnite. Of op gewelddadige wijze auto’s te jatten van argeloze voorbijgangers in GTA, maar de ergernis heeft nu plaatsgemaakt voor zorgen. Elke avond begin ik rond het achtuurjournaal al te piekeren en op de klok te kijken. Buiten is het pikkedonker en om half tien is Meneer er nog niet.

Oh nee, we waren tien uur overeengekomen.

Maar om tien uur is hij er nog steeds niet.

Het wordt kwart over tien.

Half elf.

Ik maak me inmiddels zo’n zorgen dat ik mijn man vraag om in te grijpen.

Even later fietst de vader van Meneer het tuinpad af, de duisternis in.

Elke avond een ander verhaal

Een eeuwigheid later krijg ik een telefoontje van Meneers vader. Meneer is terecht. Het is bijna half twaalf als ze uiteindelijk samen binnenkomen. Met een heel verhaal. De fietssleutel van één van zijn vrienden was plotseling krom en ondanks de gezamenlijke inspanningen ging het slot met geen mogelijkheid open. Wat ze ook probeerden. En dan laat je je vrienden natuurlijk niet zomaar achter.

Schoorvoetend laat ik hem de volgende dag weer die kant op gaan, maar ook deze keer is Meneer ruim een half uur te laat. De fietsband van weer een andere vriend lag er he-le-maal af. Dus moesten ze een heel eind lopen. Dat hij de enige van de vriendengroep is die nog een half uur naar huis moet fietsen is blijkbaar niet relevant. Ik ben er helemaal klaar mee. Het begint me inmiddels aardig de keel uit te hangen dat ik me elke avond zo op loop te vreten. En elke avond is het weer een ander verhaal. Maar Meneers vader is ervan overtuigd dat we hem nog een kans moeten geven.

Dus strijk ik de volgende avond mijn hand over mijn hart en laat hem weer gaan. Mits hij al om half tien thuis is. En geen minuut later.

Verzopen kat

Maar om negen uur begint het te waaien. En niet veel later komt het met bakken uit de lucht. Sterker nog, dan barst het onweer los.

Als hij maar ergens schuilt.

Maar dan niet onder een boom.

Of is schuilen sowieso niet veilig? Hoe zat het ook alweer?

Ik ben op van de zenuwen als stipt om half tien de deurbel gaat.

Meneer ziet eruit als een verzopen kat. En haalt zijn druipende iPhone uit zijn zak om te kijken hoe laat het is: stipt op tijd.

“De bliksem sloeg vlakbij in op een boom!”

“Op het lange rechte stuk moest ik afstappen, omdat het water zo hoog was.”

“Ik heb het hele stuk helemaal niemand gezien!”

Even twijfel ik of ik moet uitleggen dat ik deze ene keer heus niet boos was geworden als hij een half uurtje later was gekomen. Maar ik besluit er niks van te zeggen.

Maartje VerhoefRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden