null Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Ze zaten niet te wachten op een schoonzus/-dochter met bagage en lieten dat merken’

De moeder en zus van Jelka's man hebben er nogal wat moeite mee dat Jelka in zijn leven is gekomen. En ze laten geen kans onbenut om dat te laten merken.

null Beeld

Jelka:

“Tien jaar geleden kwam ik berooid met een kind uit een wat lastige relatie. En juist toen ik mijn leven weer enigszins op de rit had, kwam ik hem tegen. Een leuke, aardige, stabiele man. Al jaren klaar voor een relatie, maar hij was de ware gewoon nog niet tegengekomen. Dat ik een kind had, was voor hem geen probleem. Gelukkig klikte het ook nog eens erg goed tussen hem en mijn dochter.

Drie-eenheid

Al snel verhuisde ik voor de liefde naar de Randstad, weg van eigen familie en vrienden. Had ik maar gezorgd dat ik eerst zíjn familie had leren kennen. Zijn zus en gescheiden moeder zagen henzelf én mijn partner als een echte drie-eenheid, waar niemand tussen zou komen. Ze zaten niet te wachten op een schoonzus/-dochter met bagage en lieten dat op elke wijze merken. Zo deden ze alles om mijn vriend geregeld bij hen te krijgen zónder mij. Want mij leren kennen wilden ze niet. Ook mijn dochter had duidelijk niet hun interesse.

Toen onze zoon werd geboren en mijn schoonmoeder langskwam met een getekende stamboom, was zij daarin niet opgenomen, want geen bloedlijn. Ook werd mijn dochter steeds ‘vergeten’ tijdens bezoekjes, terwijl voor onze zoon cadeautjes werden meegenomen.

Borstkanker

Toen kwam de dag dat ik ziek werd. Ik had borstkanker, maar mijn schoonmoeder zei dat ik maar even rust moest nemen en daarmee vast wel weer beter zou worden. Haar zoon had het nu tenslotte pas écht zwaar! Dat ik ondanks mijn ziekte de boel thuis draaiende hield, werd niet gezien. Geen medeleven uit haar mond, alleen kwetsende woorden. Het was mijn schuld dat hij haar nu wat minder vaak kan opzoeken. Dat hij op vakantie gaat terwijl ik chemo’s heb, vindt zij niet meer dan logisch: hij is eraan toe.

De druppel kwam vorige maand, toen ze drie dagen na mijn chemotherapie langskwam en niets aardigs vroeg, maar wél het lef had om aan te stippen dat zij nog altijd meer familie is van mijn man dan ik. En dat ze dus altijd meer rechten zal hebben. Waarop? Geen idee. Ik heb zo’n spijt dat ik met hem ben getrouwd. Ik ben dankbaar voor onze zoon, maar ik had nooit durven denken hij zich zó zou laten beetnemen door zijn moeder en te slap zou zijn om voor zijn vrouw op te komen. Ik wilde zo graag gaan voor de liefde, maar had ik maar niet zo ‘blind’ gesprongen...”

Laura KraegerRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden