null Beeld redactie
Beeld redactie

PREMIUM

Reacties en brieven

Brieven en reacties van lezeressen. Zo vroegen we welke grote of kleine beslissingen een positieve invloed hadden. Marijke, Gerarda en Hester schreven ontroerende en blije brieven.

null Beeld

Jullie reacties: goede beslissing!

Welke beslissing, klein of groot, betekende voor jou echt iets positiefs?
De reacties via facebook.com/margrietnl:

Carla Swiers:
“De beslissing om vrijwilliger te worden in een klein dorp, om daar een peuterspeelzaal open te houden met lieve collega’s. Ik geniet daar nog elke dag van.”

Birgitte Demeijer:
“Dat we voor mijn vriend, gediagnosticeerd met een hersentumor en opgegeven in het ene ziekenhuis, een second opinion vroegen in het AVL. Negen maanden geleden is hij succesvol geopereerd. Kortom: geef nooit zomaar op.”

Griet van der Lei:
“In 1981 raakte ik zwanger, terwijl mijn spiraaltje vastzat in de baarmoeder. Durfden mijn man en ik het vruchtje te behouden of moesten we het laten verwijderen? Ondanks de risico’s gingen we ervoor en uiteindelijk beviel ik, met veel bloedverlies, van een kerngezonde zoon.”

Feikje Bosma:
“Dat ik twee jaar geleden mijn vaste baan bij een deurwaarderskantoor opgaf om voor een carrière in de ouderenzorg te gaan. Sindsdien ga ik elke dag met plezier aan het werk.”

null Beeld

De kachel lager: het went!

Bij ons thuis staat de kachel op maximaal 15 °C. In eerste instantie kozen we hiervoor omdat we een minimuminkomen hebben sinds ik werd afgekeurd, maar nét te hoog om huur- of zorgtoeslag te krijgen. We hadden best dure hobby’s. Die konden we stoppen, maar huisdieren doe je niet weg. Dus moesten we ook bezuinigen op vaste lasten en de enige optie was nog de warmte in huis. Hiervoor moest wel even een knopje om, letterlijk en figuurlijk, maar daarna werd het al snel een sport om zo geld over te houden. Ik kan nu overdag bij 11 °C gewoon zitten haken, met een dik vest en wollen sloffen aan. Pas na vieren, als mijn man thuiskomt, gaat de kachel aan. Dat ik op deze manier consuminder en bijdraag aan het milieu doet me goed. Bovendien: zet je mij nu in een ruimte boven de 15 °C, dan kak ik helemaal in. Het lichaam is flexibel. En kou went.
Hester Vreman

null Beeld

Zoals bij mijn zus kan het ook

In Margriet 4 las ik het succesverhaal van Brenda. Net als zij heeft ook mijn zus (67) een niertransplantatie ondergaan, in oktober 2018. De operatie verliep prima en de eerste periode van herstel ook. Maar helaas kreeg mijn zus gaandeweg steeds meer last van bijwerkingen van de anti-afstotingsmedicijnen. Ze kreeg zeer ernstige hartklachten die uiteindelijk leidden tot een ablatie én een pacemaker. Haar conditie ging achteruit en ook de nierwerking. Bovendien ontwikkelde zich bij mijn zus spierreuma en jicht, waardoor ze enorm wordt belemmerd. Momenteel heeft ze een scootmobiel, fietsen gaat niet meer. Ze heeft huishoudelijke hulp nodig en ze heeft het áltijd koud. Gelukkig is haar nierwerking weer iets verbeterd. U begrijpt misschien dat ik instort als ik succesverhalen lees, omdat ik weet dat het niet altijd zo goed gaat en omdat ik mijn zus ook zo graag zo’n positieve uitkomst had gegund.
Gerarda

Mijn feestje

Op 18 februari word ik 75 jaar. Ik ben geboren op dezelfde dag als prinses Marijke (die op haar zestiende haar roepnaam veranderde naar haar tweede naam Christina, maar dat terzijde) en dus ben ik ook naar haar vernoemd. Om de geboorte van het prinsesje te vieren, verlootte een babyzaakeigenaar in Haarlem destijds een kinderwagen en alle kersverse vaders uit de buurt mochten meeloten. Mijn vader won en natuurlijk was het cadeau enorm welkom. Wie had er nu zo’n mooie wagen zo vlak na de oorlog? En nog wel in de lievelingskleur van mijn moeder: bordeauxrood. Andere winkeliers gaven ter gelegenheid van Marijkes geboorte bepaalde producten weg; zo heb ik ook nog een prachtige koektrommel van die dag. En ik sta samen met mijn moeder in een heel dunne editie – er was toen bijna geen papier – van het vrouwenmagazine Eva, dat al lang niet meer bestaat. Al die jaren daarna hing op 18 februari de vlag uit voor mij en prinses Marijke, zo voelde dat. Als tiener schreef ik haar verjaardagskaartjes en leuk: ik kreeg van haar zelfgetekende kaarten terug! Helaas is de prinses er niet meer, maar ik vier deze dag nog altijd een beetje voor ons samen.

Marijke Kiffen- Lablans

Laura Kraegerredactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden