null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

PREMIUM

‘Een rollator? Ik moest er niet aan denken, dat was voor ouderen’

Anita heeft nog ontzettend veel last van de coronabesmetting die ze in 2020 opliep. Ze is vreselijk snel moe en nu haar zoon op zichzelf gaat wonen, vindt ze het vreselijk dat ze hem niet kan helpen of lekker met hem kan gaan shoppen.

null Beeld

Anita van den Berg (54):

“Aan het begin van de coronapandemie, in maart 2020, werd ik geveld door het coronavirus, waarvan ik helaas niet goed herstelde. Sinds die tijd ben ik veel kwijtgeraakt: mijn werk kan ik niet meer doen, sociale contacten zijn erg minimaal, sporten is iets uit een ver verleden en mijn hobby’s zijn helaas niet meer te doen. Al vrij vroeg kreeg ik het advies om een rollator aan te schaffen, maar daar moest ik niet aan denken. Een rollator stond voor mij gelijk aan ‘oud’, en dat vind ik mezelf met mijn 54 jaar nog totaal niet. Dan paste ik me liever aan, zodat ik nog zonder hulpmiddelen kon.”

Te veel prikkels, te vermoeiend

“Tot even geleden. Onze oudste zoon kreeg een appartement aangeboden. Na de bezichtiging, op de terugweg in de auto, zei hij: ‘Nou mam, jij kunt me vast wel helpen poetsen!’ Ik keek hem aan. Hoe dan? Een kennis helpt ons thuis uit de brand, ik heb WMO aangevraagd. Hij herpakte zich toen tot hem doordrong hoe zijn moeder in de afgelopen twee jaar is veranderd. ‘We vinden wel iets wat jij kunt doen,’ zei hij. Dat was even slikken. We sparen al sinds ze klein zijn voor het moment dat ze uit huis zouden gaan. Ik zag altijd voor me dat we dagenlang zouden gaan shoppen; struinen door de woonwinkels. Maar dat zou nu niet meer lukken. Te veel prikkels, te vermoeiend en te ver lopen.

Ik besloot dat het tijd was voor verandering. Ik was zo veel kwijtgeraakt; wat kon ik doen om deze simpele droom toch nog uit te laten komen? Ik wist het antwoord eigenlijk meteen: een rollator. Na meer dan twintig maanden nam ik éíndelijk de stap. En wat blijkt? Ik heb al die tijd verkeerd gedacht. Een rollator is niet voor ‘oude mensen’, maar voor iedereen die er een nodig heeft. En dat ben ik nu, dus. Eerst hebben mijn man en ik de rollator ingewijd in een voor ons vreemde stad, waar ik niemand kende. Wat een stap, dacht ik. Maar ook: wat een gemak geeft dat ding. Ik probeer er het beste van te maken en we noemen ’m nu zelfs liefkozend Rolli.”

Ik heb genoten

“Ik heb door het coronavirus mijn wereld klein moeten maken, maar met de rollator wordt deze gelukkig weer wat groter. Inmiddels zijn mijn zoon en ik naar die grote woonwinkel geweest. Twee uur hield ik het vol en daarna was ik gesloopt, maar wat heb ik genoten. Deze herinnering neemt niemand ons meer af.”

Lydia van der WeideGetty Images

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden