null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

PREMIUM

‘Door de komst van de nieuwe buurvrouw voel ik me buitengesloten’

null Beeld

Katja (62):

“Het was jaren vaste prik. Twee keer per week gingen we naar het zwembad, mijn buurvrouw Merel en ik. We fietsten er samen naartoe, terwijl we wat praatten over ons werk, de kinderen of onze huisdieren. Ontspannen en gezellig. In het zwembad trokken we onze baantjes en fietsten daarna in goede harmonie weer naar huis. ‘Tot de volgende keer!’ riepen we dan. Ik zag Merel als vriendin, was erg op haar en ons vaste ritme gesteld. Ik dacht dat zij daar ook zo in stond. Maar alles is veranderd sinds Carolien in onze straat is komen wonen. Ze is een vlotte, hartelijke vrouw, maar toch ligt ze me niet zo goed. Ik vind haar erg aanwezig en ze lacht voortdurend om haar eigen grapjes. Eigenlijk verbaasde het me dat Merel wel naar haar toe leek te trekken.”

“Op een avond stond Carolien opeens ook klaar met haar fiets toen Merel en ik gingen zwemmen. ‘Zij gaat ook mee, dat vind je wel goed, toch?’ vroeg Merel aan mij. Of het was eigenlijk meer een mededeling dan een vraag. Ik knikte maar wat, al dacht ik meteen: hopelijk is dit eens maar nooit meer.”

null Beeld

“Helaas: Carolien was meteen enthousiast en nu gaan we alweer maanden met z’n drieën. Voor mij is de lol er helemaal vanaf. Hoewel de twee vrouwen niet onaardig tegen me doen, is de sfeer veranderd en voel ik me buitengesloten. Zij zijn allebei veel rapper van tong dan ik en kletsen de hele weg naar het zwembad. Ik fiets erachteraan en voel me er voor spek en bonen bij hangen. Ook in het zwembad praten ze veel; veel meer dan Merel en ik vroeger deden. Ik dacht altijd dat wij het gezellig hadden, maar nu betwijfel ik dat opeens. Misschien vond Merel me altijd al wel saai? Want dat voel ik nu de hele tijd: dat ik saai en oninteressant ben en niet volwaardig meetel. Een gevoel dat ik vroeger ook vaak had, als kind, aan de rand van het schoolplein. Het doet nog net zo’n pijn als toen. Ik ben al een paar keer in tranen thuisgekomen. Mijn man vindt dat pijnlijk voor me. ‘Praat erover met Merel,’ adviseert hij keer op keer. Maar dat durf ik niet. In plaats daarvan ik trek me steeds meer terug. Het is dat het zwemmen me zo veel goed doet en dat ik niet op andere tijden kan, anders was ik allang afgehaakt. Ik besef nu pas echt hoe belangrijk het oude patroon van Merel en mij voor me was. Dat het er alle schijn van heeft dat Merel het níét mist, doet me meer verdriet dan ik kan zeggen.”

Wil je reageren op een artikel van Margriet, of een grappige quote van je (klein-)kind insturen? Wil je een bijzonder verhaal kwijt of heb je iets ontroerends meegemaakt?
Hier kun je een reactie naar Margriet sturen.

Lydia van der WeideGetty Images

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden