null Beeld redactie
Beeld redactie

PREMIUM

‘Deze lieve mensen opvangen kost veel energie. Maar wat krijg ik er veel voor terug’

Een gezin uit Oekraïne opvangen? Gerlinde en haar man besluiten het te doen. Ze stellen hun vakantiehuisje beschikbaar en helpen de vluchtelingen waar ze maar kunnen.

null Beeld

Gerlinde:

“Daar staan we dan, mijn man en ik, toch een beetje gespannen. We hebben thuis meerdere malen de voor- en nadelen besproken met onze vijf kinderen. Conclusie: já, het zal aanpassen zijn, maar hoe waardevol is het om een ander te kunnen helpen? Daarop hebben we uiteindelijk samen besloten om onze harten én ons vakantiehuisje open te stellen voor vluchtelingen uit Oekraïne. En vandaag gaan we hen ontmoeten. Een gezin is het, bestaande uit oma (73), moeder (42), twee zoons (17 en 11) en een dochter (15). Omdat we niet weten wat zij konden meenemen toen ze halsoverkop vertrokken uit hun thuisland, heb ik met onze dochters eerder al wat ondergoed, kleding en pyjama’s gekocht. We probeerden ons steeds voor te stellen hoe het moet zijn, als je geen andere uitweg ziet dan alles wat vertrouwd is achter je te laten. Maar het lukte ons niet. Wie weet, kunnen we hier met hen over praten…

Opluchting? Angst?

Dan is het daar het moment. Oma loopt voorop, gevolgd door de rest. Uit hun gebaren kan ik opmaken dat alleen moeder een beetje Engels spreekt. We stellen ons ietwat onhandig voor en gaan dan met z’n allen naar de auto. Het heeft iets onwennigs of ongemakkelijks – ik zoek het juiste woord – om deze vreemde mensen met ons mee te nemen. Wat zullen zij voelen? Opluchting, angst, dankbaarheid of van alles een beetje?

Relativeren

De eerste dag samen verloopt wat moeizaam. We gebruiken Google translate, nemen onze gasten mee naar de stad voor een ijsje en hopen zo dat we het allemaal goed doen. Als ze mij vervolgens vragen of ik hun de Nederlandse taal wil leren, zeg ik natuurlijk ja. Ik moet alleen even bedenken hóé. Ik besluit een kinderboek als uitgangspunt te nemen en daarmee oefenen we elke dag fanatiek. Ze zeggen mij na, maken aantekeningen en we lachen veel om de rare klanken die wij Nederlanders blijkbaar gebruiken. En wat ben ik trots als ik na een week al in het Nederlands de vraag krijg: ‘Mag ik iets drinken?’

Deze lieve mensen opvangen kost veel energie. Maar wat krijg ik er ook veel voor terug. Door hun ervaringen leer ik relativeren, ik heb gezien wat doorzetten is. Mooie lessen krijg ik gepresenteerd, waardoor ik enorm blij ben dat zij in mijn leven zijn. Als ze straks terug kunnen naar een hopelijk veilig thuis, zullen wij ze nooit vergeten.”

Laura Kraegerredactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden