MT37 M37 Praat mee Beeld ANP, Getty Images.
Beeld ANP, Getty Images.

PREMIUM

De mooiste brieven en reacties van lezers

Uit alle reacties die we op de redactie binnenkrijgen, kozen we onder andere deze brieven:

null Beeld


Steun aan mijn tante

Als je moeder er niet altijd voor je kan zijn, is een tante bij wie je terechtkunt vaak bepalend voor je ontwikkeling. In Margriet 33 vertelden Cathy en Jolanda dat zij hun tantes nog altijd enorm dankbaar zijn voor hun goede zorgen.

null Beeld
  • Caroline: “Fijn dat de dames in Margriet zo zijn geholpen door hun tantes. Ik herken het verhaal, maar bij mij was het een oom die hielp toen mijn vader vertrok.”
  • Theresa: “Mijn stoere tante is een voorbeeld voor mij. Ze koos er bewust voor om single te blijven en reisde alleen de wereld over. En dat in een tijd waarin het helemaal niet gebruikelijk was.”
  • Marion Driehuis: “Mijn tante Wil is het beste wat mij is overkomen. Ik mis haar nog altijd enorm.”
  • Sandra: “Mijn oom en tante waren er in de tijd dat mijn moeder overleed altijd voor mij. Ik was pas acht jaar oud, zij was 33. Ik ben heel dankbaar dat ze nog steeds in mijn leven zijn.”
  • Annick Jegers: “Mijn ‘tanteke’ is mijn tweede mama.”
null Beeld

Kind weer in huis?

De dochter van Willeke wil na haar studie weer vier maanden thuis komen wonen, voor ze met een vriendin naar een appartement verhuist. Maar Willeke weet niet of ze dat wel ziet zitten.

Ingrid Huysse:

“Ik zou dit supergoed nieuws vinden. Heerlijk, nog vier maanden samen als moeder en dochter voor ze de wijde wereld intrekt.”

Anna de Zwart:

“Ik denk dat het goed is als je ­nadenkt over welke vrijheid je bang bent om te verliezen. Waar komt dat gevoel vandaan? De afstand tussen moeder en dochter wordt denk ik groter als blijkt dat de deur bij jou dicht blijft, zonder duidelijke reden.”

Wilma Umans:

“Ik zou het gewoon doen. Het is ­belangrijk dat jullie goede afspraken maken over bijvoorbeeld boodschappen en de omgang, maar verder kunnen jullie ieder je eigen ding blijven doen.”

Diny de Boer:

“Ik snap best dat het idee weer wennen is, zeker als ze al een tijd de deur uit is. Maar geniet ervan, nu ze dit nog wil.”

Linda van der Wal:

“Je vraagt je af of je te hardvochtig bent: ik denk van wel! Het is en blijft je kind, die wil je toch altijd helpen?”

null Beeld
null Beeld

Weet je nog?

Twee keer per jaar parkeerde het busje van de schooltandarts op het plein en was je stuk voor stuk de pineut: je moest naar de ‘bekkenbeul’, zoals-ie ook wel werd genoemd.

Ria Copier:

“Ik ben ooit op mijn sokken weggelopen naar huis, terwijl ik moest wachten op mijn beurt. Zo erg vond ik het.”

Wil Nijenhuis-Kientz:

“Het was afschuwelijk. Ik ben nu 73, maar kan er nóg wakker van liggen.”

Ike Wildeman:

“Begin jaren zestig kreeg ik mijn eerste tandenborstel en een tubetje tandpasta van de schooltandarts. Ik bewaarde het als een schat, zo blij was ik.”

Pien van Leeuwen:

“Ik heb er een levenslange angst voor de tandarts aan overgehouden.”

Sonja Knelange-Dobbe:

“Wat een beulen waren dat toch. Had je geen gaatjes, dan maakten ze wel gaatjes!”

RedactieANP, Getty Images.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden