null Beeld redactie
Beeld redactie

PREMIUM

De mooiste brieven en reacties van lezers

Uit alle reacties die we op de redactie binnenkrijgen, kozen we onder andere deze brieven:

null Beeld

In de vuilnisbak graag

Al jaren erger ik me aan het afval op straat. Omdat ik vermoed dat middelbare scholieren de grootste aanstichters zijn, heb ik op een schoolroute puin geruimd. Opbrengst: twee fietstassen vol met blikjes, plastic flesjes, afvalzakjes enzovoorts. Er zijn veel vrijwilligers die opruimen. Heel fijn, maar ik vind het jammer dat politie of boa’s de schoolroutes niet vaker volgen en de jeugd bekeuren en erop wijzen dat hún kinderen later ook gewoon willen spelen en zwemmen zonder tot hun enkels in rommel te staan. Scholen kunnen lessen besteden aan de vervuiling en ouders kunnen hun kroost aanleren dat afval áltijd in een prullenbak hoort en niet op straat. Er is veel winst te behalen.
Ria Wijntjes

Verhuizen, omdat het moet

“Nee,” fluisterde ze, en kort daarna nog eens. Was het een vermoeide nee of een recalcitrante nee, één uit onzekerheid over wat er ging komen? Ze sprak met zo’n zachte stem en vlakke intonatie, dat ik er niets uit kon afleiden. Ze had haar koffie opgedronken. Het bokkenpootje op het schoteltje viel me nu pas op. Honderden bokkenpootjes had ze de afgelopen jaren opgeknabbeld. Was het een daad van verzet dat ze het nu liet liggen? We wisten allebei dat ik haar nee zou negeren. Tenslotte zou ze vandaag verhuizen. Dat mijn hoofd en hart daarvan net zo van streek waren als die van haar, leek haar niet op te vallen. Ik voelde me haar grote verrader. Had haar toekomst bepaald in een richting die ze nooit zou hebben gekozen. Haar nieuwe kamer in het verzorgingshuis had ik met zorg ingericht. Haakwerk naast de leunstoel, foto’s op de buffetkast. Ze keek erlangs. Of ze weigerde het te zien. Strak keek ze uit het raam en ik volgde haar blik naar het uitzicht op beton. Ze fluisterde iets. “Wat zeg je, mama?” Waarop mijn moeder, die zich nooit eerder hardop een afwijkende mening of oordeel had gepermitteerd, zich uitsprak. “Een mooie plek. Een mooie plek om dood te gaan.”
Evelyn Nieuwenhuis

null Beeld
null Beeld

Een diaprojector, een lege muur en dozen vol dia’s. Zo werden vroeger (vakantie)herinneringen bekeken…

Anneke (61):

“Mijn vader maakte altijd dia’s. Vakanties, verjaardagen, alles. Na zijn overlijden hebben mijn zus en ik op een avond alle 53 dozen bekeken.”

Annemie (83):

“Na de verhuizing was de projector kwijt. Mijn dochter heeft van een aantal dia’s foto’s gemaakt.”

Gerdien (65):

“Dat brommende geluidje van de projector vergeet ik nooit meer.”

Hansje (69):

“Mijn kleinkinderen moesten zo lachen, de eerste keer dat we een dia-avondje deden. Oma in bikini en hun moeder als baby!”

Laura Kraegerredactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden