null Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

Als je je baan kwijtraakt...

null Beeld

Heb jij meegemaakt dat je je baan kwijtraakte? Hoe heftig was dat? En wat bracht het je? De reacties via facebook.com/margrietnl:


Anja Wilmsen:

“Het heeft lang geduurd voordat ik erover kon praten zonder emotioneel te worden. Het gebeurde heel onverwachts, ik kon geen afscheid nemen van collega’s en ben uiteindelijk via advocaten tot een overeenkomst gekomen. Ik ben er met nieuw zelfvertrouwen uitgekomen.”

Yvonne de Vries:

“Toen ik voor de eerste keer mijn baan kwijtraakte, was ik erg overdonderd en boos. Achteraf denk ik dat het goed voor me is geweest, omdat ik mezelf enorm heb kunnen ontwikkelen. Anders had ik er denk ik nog steeds gewerkt.”

Hanny Sengers:

“Ik ben mijn baan kwijtgeraakt omdat ik werd afgekeurd, dat is ook heftig. Maar waar deuren dichtgaan, gaan nieuwe deuren open. Ik doe één dag per week vrijwilligerswerk bij jong dementerenden en werk als gastvrouw bij huwelijksvoltrekkingen. Geweldig om te doen, ik kan het lichamelijk aan en voel me toch nog nuttig.”

null Beeld

Wil je een pup?

Op margriet.nl las ik over ‘gekruiste hondenrassen die je misschien nog niet kent’. Maar ik zou graag willen aanstippen dat het kruisen van honden vaak niet met de beste bedoelingen gebeurt. Vaak wordt puur en alleen voor het geld gefokt. Ouderdieren worden nergens op getest en er wordt niet gekeken waar de hondjes terechtkomen. Totaal anders gaat dat bij integere rashondenfokkers, die heel goed kijken naar de combinatie, die de ouders laten testen op erfelijke aandoeningen en kosten nog moeite besparen om een nestje groot te brengen en daarna met zorg zoeken naar het beste huisje voor hun pups. Als kruisingen met dezelfde zorg, kennis en liefde zouden worden gefokt als rashonden met stamboom, zou je mij niet horen. Maar helaas... Goed om bij stil te staan voor je een hondje aanschaft.
Elly Nijhuis

Knutseltijdschriften

Na het lezen van onze tijdschriften knippen mijn vriendin Ella en ik er afbeeldingen en mooie letters uit. We maken daar kaarten mee voor verjaardagen, bruiloften en ook overlijdens en ‘mini’s’ voor aan cadeautjes of een bos bloemen. Ooit ben ik hier zelf mee begonnen, maar alweer een tijd doet Ella mee, op een vast moment in de week, en dan genieten we samen enorm van ons ‘geknutsel’. Ook Margriet koop ik wekelijks en vol verwachting kijk ik dan met mijn kaartenmaakogen wat ik na het lezen kan gebruiken. Leuk, dat je nog zo veel meer kunt doen met je tijdschrift.
Lia de Jong

Ik vind het nóg bijzonder

In 1972 werd ik als jonge kraamverzorgende opgeroepen, omdat in een gezin een heel klein meisje was geboren. Toen ik haar zag, smolt ik: wat een prachtige baby! Toendertijd bleef je als kraamverzorgende nog tien dagen, lang genoeg om het gezin wat te leren kennen. En niet lang daarna, in 1974, werd ik zelf moeder. Veertien jaar was de oudste van mijn drie jongens toen hij bij de zwemvereniging een lief meisje leerde kennen. Ze was het, dat kleine meisje van toen! Ze trouwden, kregen drie kinderen en inmiddels kan ik zeggen dat ze al dertig jaar onze schoondochter is.
Lida H.

null Beeld

Nu ook mijn man…

Na jaren van meezorgen voor mijn enige, zwaar gehandicapte zus hielp ik haar na de dood van mijn vader verhuizen naar een woonzorglocatie, waar zij nog tien jaar leefde. Mijn moeder dementeerde toen al en stierf zonder een goede diagnose in een verpleeghuis, wat ik erg moeilijk vond. Na een paar jaar van zorgeloos leven vermoedde ik acht jaar geleden een geestelijke achteruitgang bij mijn man, en vier jaar later kreeg hij de diagnose ‘corticobasaal syndroom’. Ook een vorm van dementie, maar zeldzamer en dus onbekender dan alzheimer. Mijn man is de enige in het verpleeghuis met deze ziekte, wat het lastig maakt voor mij en het personeel. Ik heb namelijk gemerkt dat dit syndroom een heel andere benadering vraagt dan alzheimer. Ik voel me vaak zó onmachtig… En bovendien eenzaam, zonder mijn man thuis. Wat helpt is af en toe je hart luchten.
Tineke Rooks-van Houten
Kort na het schrijven van dit stukje is Tinekes man helaas overleden.

Laura KraegerRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden