null Beeld Kristel Steenbergen
Beeld Kristel Steenbergen

PREMIUM

Zo houd je je als vrouw staande in een mannenhuishouden

Voetballen, kerstballen... Deze periode zal daar in menig huishouden wel wat strijd over worden gevoerd. Ach, wat het ook wordt, de boom versieren of het WK kijken, het wordt hoe dan ook een groene kerst. Ook bij Saskia Smith thuis.

Er is bij mij thuis, als het op hormonen aankomt, een bepaalde mate van balans. En daarmee bedoel ik een balans in vrouwelijke en mannelijke hormonen. Ik heb een koningskoppel, een dochter en een zoon, en die mix zorgt dat het bij ons niet echt uit de hand loopt, omdat er twee partijen zijn. Als ik bijvoorbeeld vind dat het mannelijke deel bij ons in huis nogal slordig in het leven staat, krijg ik terug dat wij, het vrouwelijke deel, de badkamer te lang bezet houden. Met kerst kunnen mijn dochter en ik ons uitleven op een kerstboom die hysterisch is wat betreft kleur, grootte en lichtjes. De twee mannen in huis begrijpen daar he-le-maal niks van. Maar als zij roepen dat het echt niet nodig is, die kersttransformatie van het héle huis, roep ik terug dat het ook niet nodig is om naast de wc-pot te plassen.

Mijn vriendin Joanna, moeder van drie puberjongens, kan over dat laatste meepraten. Zuchtend weliswaar, want puberjongens staan er niet om bekend dat ze oog hebben voor de omgeving waar ze plassen. Daar waar de wanorde op mijn wc binnen de perken blijft, lijkt die van haar soms op een gnoeverblijf in een dierentuin. Een ander struikelblok bij Joanna in huis is dat haar jongens haar liefde voor kerst – een grote boom, met stal eronder, en een huis vol kaarsen en lichtjes – niet delen. “Ze willen nog wel mee om een boom te kopen, want dan kunnen ze de grootste uitzoeken, dat vinden ze gek genoeg wel belangrijk, maar daarna verdampt hun interesse en versier ik het huis alleen.”

Testosteronoverschot

De enige vrouw in een mannenhuishouden: het is ontzettend leuk, en het is, nou ja, soms wat confronterend met al dat testosteron om je heen. De zonen van vriendin Chantal zijn weliswaar het huis uit, maar eenmaal terug in het nest, weet zij weer hoe dat is. Toen haar twee jongens nog thuis woonden, was het altijd achter elkaar rennen, op elkaar springen, met kussens naar elkaar gooien. Haar woonkamer had meer weg van een slagveld dan van een gezellige plek om te zitten. “Ik kan er nu wel om lachen, maar er waren dagen dat ik in de keuken een serie zat te kijken met een kopje thee erbij, terwijl mijn man en zonen binnen de boel aan het afbreken waren. Of dat ik een verhaal wilde vertellen en niemand daar echt geduld voor had om naar te luisteren. ‘Je praat altijd zo lang,’ zeiden mijn zonen dan. En als ik het niet droog hield bij een zielige film, konden ze daar helemaal niks mee. ‘Moet je weer huilen?’ vroegen ze dan. Ik kom zelf uit een gezin met alleen maar meisjes, ik heb drie zussen, waar vrouwelijke energie in overvloed was, dat was ik gewend.”

Haar zonen zijn nu 22 en 21 jaar en vorig jaar vlak na elkaar het huis uit gegaan. En hoewel het heel stil in huis is, vond Chantal het ook fijn om het huis weer een vrouwelijke touch up te geven. “Ik kon nu gewoon een keer mijn muur okergeel verven zonder dat ik er een hele dag commentaar op kreeg. Of kussens kopen voor de bank en die dan ook op de bank bleven liggen, heerlijk. Het klinkt misschien heel kinderachtig, maar ik vind zo’n opgeruimd huis heel fijn. Geen schoenen in de gang, geen troep op de trap, geen vuile vaat op het aanrecht, of erger, onder hun bed en een schone badkamer. Het grappige is wel dat als mijn jongens thuis zijn, ze meteen weer in die oude rol van vroeger schieten. Dan heb ik twee volwassen mannen over de grond rollen, worden alle kussens van de bank gehaald en liggen er overal schoenen door het huis. En dan ga ik maar weer in de keuken zitten met mijn kopje thee.”

null Beeld

Vrouwelijke energie

Met allemaal mannen in huis is het ook karig wat betreft begrip voor de vrouwelijke energie. Joanna: “Ik voel me soms wel erg allenig. We hebben op vrijdagavond altijd filmavond en kiezen om de beurt een film. Vier keer is dat een instemmend gebeuren, de keer dat ik kies, zie je iedereen naar elkaar kijken van: die film? Echt? Ik ben heus geen watje, ik vind sensatie en schieten en helikopterachtervolgingen ook leuk, maar een thriller met een beetje inhoud óók. Nou ja, ze zitten de film uit, maar kijken negen van de tien keer na een halfuur al op hun telefoon.” Dat gevoel van de enige zijn herkent Hetty. Los van dat ze de liefde voor voetbal niet met haar zonen deelt, deelt ze ook niet hun enthousiasme voor technische gadgets – “ik ben een enorme digibeet” – en zitten ze wat humor ook niet altijd op een golflengte. “Met jongens gaat het vaak, hoe cliché dat ook klinkt, over poep en pies. Dan laten ze een scheet in elkaars gezicht en hebben ze de rest van de middag de slappe lach. Ik mis ook wel die vrouwelijke energie. Alles gaat hard bij jongens. Als ze me knuffelen knijpen ze me fijn, als ze op schoot willen zitten, springen ze op me, als ik vraag of ze iets zachter kunnen praten, gaat de volumeknop omhoog. Ik ben stapelgek op ze, maar als ze ’s avonds in bed liggen, geniet ik enorm van de stilte in huis.”

Het neigt een beetje naar stereotype denken als je het hebt over een jongenshuishouden. Van jongens wordt nu eenmaal gezegd dat ze slordig zijn, alles laten slingeren, lawaai maken en de hele tijd stoeien en in beweging zijn. Dat doet iets met de sfeer in huis. En dat wil natuurlijk niet zeggen dat álle jongens zo zijn, of dat meisjes dat niet kunnen zijn, maar jongens in een kluitje op elkaar zijn, als ik mijn vriendinnen met jongens moet geloven, vaker onstuimiger dan een kluitje meisjes, of een gezin met broertjes en zusjes. Hetty: “Mijn jongens waren, en zijn, altijd met een bal in de weer. Het is de hele dag voetballen in huis. Nee, niet als ik thuis ben natuurlijk, want dat mogen ze niet, maar zodra ik mijn hielen licht, weet ik dat er altijd een moment komt dat er een van de drie een bal pakt en naar de andere twee roept: ‘Potje spelen?’ De tafel is een doel, en dan rent het hele spul door het huis. Want in huis is het spelletje leuker dan buiten, waar alle ruimte is. Ik word soms weleens moedeloos als ik thuiskom en zie dat het hele huis overhoop is gehaald.”

Dat verschil tussen jongens en meisjes, dat er nu eenmaal is, daar hoeven we niet ingewikkeld over te doen, herken ik. Als mijn man en ik een weekend weg zijn geweest en mijn zoon was met zijn vrienden bij ons thuis aan het hangen, dan vind ik het in een heel andere staat terug dan als mijn dochter er met haar vriendinnen bivakkeert. En mijn zoon en zijn vrienden ruimen echt op en maken schoon, maar ja, wel op hun manier. Als ze spullen terugzetten in de kast, kijken ze niet naar waar het hoort te staan, maar gewoon waar er plek is. Ik ben vaak nog dagen aan het zoeken naar bepaalde kopjes en glazen. En ze gaan ook met een stofzuiger door het huis, maar slaan het gedeelte onder de tafel, waar duidelijk zichtbare resten van een pizza-diner ligt, over. Ze zien het gewoon niet. Als mijn zoon en dochter samen thuiszijn, is het heus niet allemaal spic en span, maar staat alles op zijn plek, zijn de pizzadozen opgeruimd en is de was gedaan.”

null Beeld

Voetballen naast de boom

Deze feestdagen zijn voor niet-voetbalminnende vrouwen met voetbalminnende mannen in huis een uitdaging. Hetty heeft ook drie jongens, van 8, 9 en 11, die alle drie voetballen en dol zijn op voetbal kijken. Haar huis is dit jaar een mix van haar kitscherige kerstboom en hun Oranje WK-spullen. In de boom hangen oranje vlaggetjes, en naast de kerstkrans aan de deur, hangt een WK-vlag. De oranje kerstballen, die haar jongens wél leuk vinden, heeft ze een beetje tussen de takken verstopt. “Ik vind het geweldig dat mijn jongens van sport houden, maar ik vind voetbal zo’n beetje de saaiste sport ever. Ik begrijp niet wat er leuk aan is. Natuurlijk ga ik kijken naar hun wedstrijden, en dan kan ik er ook echt van genieten, want het is leuk om mijn kind blij op dat veld te zien lopen. Maar anders dan dat maak je mij niet blij met een potje voetbal. Stiekem hoop ik dat Nederland dit WK in de eerste ronde eruit vliegt, anders zit mijn hele gezin tot 18 december elke dag voor de televisie. Ik vind juist die aanloop naar kerst zo knus, echt een familiemoment, maar dat heb ik liever zonder al dat gegil en geschreeuw en getoeter.” Gelukkig heeft ze aan haar moeder Els een goede partner in crime. Niet alleen vangt zij haar kleinzonen op, haar huis is een soort kerstsprookjeswonderland. Els: “Ik heb zelf twee dochters dus dat onstuimige van jongens ken ik niet echt. Zowel Hetty als mijn andere dochter hebben jongens, ik heb zes kleinzonen. Als ze allemaal hier zijn kan ik er enorm van genieten, maar ik zie ook dat het op een andere manier gaat dan vroeger met mijn meiden. Als ik met de jongens ga kleien, zijn ze eerst bezig met hoe klei smaakt, of je het tegen het plafond kunt gooien en in je oor kunt stoppen. Pas daarna willen ze een dier kleien.”

Op handen gedragen

Hoewel ze soms gek worden van de drukte en onbegrip voor dat wat hun moeder leuk vindt, zouden Joanna, Hetty en Chantal hun zonen echt niet willen inruilen. Natuurlijk niet. En ze verlangen ook niet stiekem naar een meisje in huis. Hetty: “Aan mij is het weleens gevraagd, of ik wilde dat de derde een meisje was geweest. Dat vond ik zo’n impertinente vraag. Ik word soms echt wel gek van die mannen in huis, maar vind die reuring óók leuk. Ik ben er aan gewend, dat scheelt ook. Ik zie weleens moeders naar me kijken met een blik vol medelijden, maar dan lach ik alleen maar vriendelijk terug. En ze zijn natuurlijk ook lief.” Joanna: “Ik kan me niet voorstellen dat er een meisje in huis zou zijn. De balans die er niet is, daar ben ik wel aan gewend. En eerlijk is eerlijk, de enige vrouw zijn, heeft ook voordelen. Op een bepaalde manier word ik enorm op handen gedragen.”

Saskia SmithKristel Steenbergen

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden