Persoonlijk

Zij van Victor Löw: Marieke Kieft

marieke-kieft.jpg

Hoe is het om de partner van een bekende Nederlander te zijn? Deze week: haarstyliste Marieke Kieft (37) echtgenote van acteur Victor Löw (55).

Aantrekkingskracht

“Zes jaar geleden toen ik Victor leerde kennen, was ik helemaal niet op zoek naar een man. Na diverse omzwervingen in de liefde had ik mijn leven prima op orde. Mijn zoon Jesse, die toen zeven was, en ik waren heel gelukkig met z’n tweetjes. We hadden een hondje en een ontzettend fijn huis. Ik had het leuk met mijn vriendinnen en werkte drieënhalve dag per week. Dat was uitstekend te doen. Eigenlijk was het mijn plan om voorlopig alleen te blijven. Vic en ik zijn gekoppeld. Mijn tante Jet, die me heel goed kent omdat ik altijd alles met haar bespreek, werkte als regieassistente bij Wie is er bang voor Virginia Woolf? waar Vic in speelde. Toen ze hem wat beter leerde kennen, dacht ze dat hij en ik weleens heel goed bij elkaar zouden kunnen passen. Dus vroeg ze mij of ik zin had om naar de voorstelling te komen kijken. Ik aarzelde, omdat ik dan weer eerst oppas moest regelen. Maar iets in mij zei: je móét gaan en daar heb ik naar geluisterd. Na afloop stond Vic aan de ene kant van de bar en ik ergens in het midden. Ik merkte dat hij naar me keek en ik probeerde het gevoel dat hij bij me opriep weg te redeneren, maar er was een ongelooflijke aantrekkingskracht. Vervolgens liep ik naar mijn tante. Hij dacht: hè, hoort ze bij Jet?! en kwam bij ons staan, maar zei helemaal niks. Daardoor concludeerde ik ietwat voorbarig: wat ík zojuist voelde, voelt hij kennelijk niet.

Vlinders

Ik ging snel naar huis om de oppas af te lossen. Mijn tante ontging het niet dat er tussen ons wel degelijk een vonk was overgesprongen. Ze begreep niet goed waarom Vic op slot ging, maar dacht alleen maar: dan moet er nog een volgende afspraak komen. Dus regelde ze dat hij bij mij thuis zijn haar liet knippen. Daar was zij overigens bij. Ik had al vlinders in mijn buik, Vic ook, zo vertelde hij later, maar hij handelde er niet naar. Hij is geen gehaaide versierder. Ik zei dat als hij nog vragen had over zijn haar hij me altijd kon bellen. Dan vraagt-ie mijn nummer wel, dacht ik. Maar nee, dat deed hij niet. Gelukkig heeft-ie dat later wel aan Jet gevraagd en toen zijn we aan het appen geslagen. Wekenlang hebben we met elkaar geappt alsof we elkaar al jaren kenden. Ik had het in die periode heel druk, en hij ook, waardoor we elkaar eigenlijk niet snel konden zien. Het verlangen naar elkaar werd echter zó sterk dat we uiteindelijk ’s avonds laat bij hem thuis afspraken. Grappig genoeg sloeg – toen ik eenmaal in zijn wijk reed – mijn tomtom op hol, waardoor ik zijn adres niet kon vinden. Ik stond ergens voor een keurslager toen ik hem belde. Hij kwam me tegemoet en fietste voor mijn auto uit naar zijn huis.” (lacht)

‘Onze band is zó sterk dat ik vermoed dat we elkaar al uit een eerder leven kennen’

Sterke band

“Wat ik heerlijk vind aan Vic, is dat hij me meeneemt in zijn zoektocht naar het waarom van alles. De essentiële levensvragen waarom we hier op aarde zijn en wat mensen beweegt, vind ik zelf ook boeiend. Samen proberen we daar antwoorden op te vinden. We praten sowieso de hele dag door. We kroppen niks op, zijn geen van beiden bang om onze kwetsbaarheid te laten zien en vertellen elkaar álles.
Toen ruim vier jaar geleden mijn moeder plotseling overleed, hielp Vic me bij de verwerking van dat verlies door precies de juiste vragen te stellen. Dat deed hij met een eindeloos geduld. Het is zo fijn om ook je diepste zielenroerselen en pijnpunten met elkaar te kunnen delen, dat lucht heel erg op. De band tussen Vic en mij is zó sterk, dat ik zelfs vermoed dat we elkaar al uit een eerder leven kennen. Er is zo’n krachtig gevoel van herkenning en verbondenheid. Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld bij iemand. Botsen doen we amper. Vic kan me weleens terugfluiten als ik ergens over doordram. En omgekeerd moet ik hem af en toe wijzen op praktische zaken. Hij zit zo in zijn hoofd dat ik hem soms even terug moet halen naar de aarde, want anders zweeft hij alle kanten op. Maar dat kan ik gewoon zeggen zonder dat-ie beledigd is.

Vaderschap

Hij is ook een ontzettend lieve vader. Zijn oudste zoon Gilliam (16) en mijn zoon Jesse (13) kunnen heel goed met elkaar opschieten. En allebei zijn ze gek op hun broertje Bobby (1). Vic was enorm betrokken bij mijn zwangerschap. Hij vindt zo’n nieuw mensenkind zo’n wonder dat hij daar ook graag zorg voor draagt. Hij heeft nu twee papadagen per week. Dat is nieuw voor hem. Vroeger bij Gilliam nam zijn ex alle zorg op zich. Voor Vic is het op Bobby passen ook een goeie oefening om met zijn aandacht wat meer in het hier en nu te zijn. Wanneer hij zijn teksten leert of zit te schrijven, is het heel handig dat hij in zijn eigen bubbel zit en alles kan buitensluiten, maar dat kan natuurlijk niet als je op een klein kind past.
Vic en ik zijn inmiddels getrouwd. Dat vonden we gewoon prettig nu Bobby er is. Het voelt heel goed dat ik nu voor het eerst van mijn leven ‘mijn man’ kan zeggen. We hebben geen groot feest gegeven, maar hebben het klein gehouden. Al die toeters en bellen hoeven van ons niet zo. We houden allebei niet van uiterlijk vertoon. Wél van simpelweg: sámen zijn.”

Tekst | Mieke van Wijk
Beeld | Marloes Bosch
Visagie | Nicolette Brondsted

Ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief via margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant