Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Zij van Arjan Postma: ‘Dankzij hem ben ik met andere ogen naar de wereld gaan kijken’

zij-van-arjan-postma-door-hem-kijk-ik-anders-naar-de-wereld.jpg

Hoe is het om de partner van een bekende Nederlander te zijn? Deze week: leidinggevende/manager Margo van Kemenade (56), echtgenote van natuurduider en auteur Arjan Postma (52).

“Het was bij ons allebei liefde op het eerste gezicht. Alleen hebben we dat lang niet van elkaar geweten. Vijftien jaar geleden was ik weduwe. Ik woonde met mijn toen zestienjarige zoon in Driehuizen. Het leek me leuk een keer mee te gaan met een natuurexcursie in de buurt. ‘Wauw, wat een mán’, schoot het door me heen toen ik Arjan op de excursieboot zag staan. ‘Totaal buiten mijn bereik’, dacht ik erachteraan.”

Zij van Arjan Postma

“Ik was niet zo’n natuurmens dat alles van flora en fauna afwist. Toch ben ik die week nog vier keer op excursie gegaan. Voor hém. Sinds die week wist ik dus dat er bij ons in de polder een buitengewoon aantrekkelijke boswachter rondliep. Als we elkaar zagen, zwaaiden we naar elkaar. Toen ik wist in welk dorp hij woonde, reed ik daar bewust weleens doorheen. Later vertelde Arjan dat hij hetzelfde deed door mijn dorp.”

Het gesprek

“Jarenlang zaten we dus in elkaars gedachten. Tot we dan eindelijk een keer met elkaar in gesprek raakten. Dat was op de bruiloft van de café-eigenaar van ons dorp. Onopgemaakt en in joggingbroek wilde ik even snel langs gaan om te feliciteren. Ik nam een drankje en zag ineens Arjan in de rij staan om het bruidspaar geluk te wensen. Nog krijg ik kippenvel als ik eraan terugdenk hoe we zónder woorden met elkaar spraken.”

“Door ons oogcontact wist ik: nú gaat gebeuren waar ik heimelijk naar heb verlangd. Arjans huwelijk bleek gestrand. Dat was voor hem het moment om naar mij op zoek te gaan. Het was zelfs de reden waarom hij naar die bruiloft kwam: misschien zie ik háár. Arjan is bij me ingetrokken en in 2009 zijn we getrouwd. Dankzij hem ben ik met andere ogen naar de wereld gaan kijken. Met verwondering.”

Groot enthousiasme

“Wat hij nu doet tijdens zijn lezingen, in zijn boeken en op televisie, deed hij eerst bij mij: me met groot enthousiasme attenderen op wat zich allemaal in de natuur afspeelt. We raken nooit uitgepraat, want niet alleen hij heeft veel kennis te delen. Ook ik heb boeiend werk. Ik ben sociologe, maar ik ben ook altijd enorm geïnteresseerd geweest in techniek. Vandaar dat ik me heb gespecialiseerd in ethiek en techniek.”

“Technologische ontwikkelingen hebben een gigantische impact op ons leven. Daarom is het zinvol dat er ook vanuit de ethiek kritisch naar gekeken wordt. Ik ben onlangs gepromoveerd nadat ik – naast mijn fulltimebaan op Hogeschool Inholland – acht jaar onderzoek heb gedaan naar de mogelijkheden van en kanttekeningen bij zorgrobots. De zorgverleners zagen die robots aanvankelijk helemaal niet zitten. Ik heb al die bedenkingen in kaart gebracht zodat de technici daar weer op in konden spelen.”

Lees ook:
Anita Witzier en dochter Julia over angsten, opvoeden, ouder worden én roem

‘Ik zorg voor structuur, hij meer voor chaos’

“Ook heb ik aanbevelingen gedaan hoe studenten al tijdens hun opleiding ervaring op kunnen doen met robots. Je hebt assisterende, monitorende en gezelschapsrobots. Tegen die laatste heeft vrijwel niemand bezwaar. Zeker niet toen bleek dat Paro, een zeehondje dat ontworpen is om te knuffelen, met zijn contact zoekende grote ogen erin slaagde om diep demente mensen weer aan het praten en zingen te krijgen.”

“Zoals Arjan veel weet over de natuur, weet ik dus veel over robots. Ik zit vaak in mijn hoofd, hij trekt me daaruit. Ik zorg voor structuur, hij meer voor chaos. (lacht) Zo schaam ik me bijvoorbeeld voor onze tuin. Vroeger had ik een grasveldje, nu sta je kniediep tussen de brandnetels. Het is een volslagen wildernis. Als ik daarover klaag, zegt Arjan dat er in die groene postzegel van mij geen diertje kon leven.”

Zij van Arjan Postma: ‘Dankzij hem ben ik met andere ogen naar de wereld gaan kijken’

Vliegende juwelen

“Afhankelijk van het seizoen wemelt het er nu inderdaad van ‘vliegende juwelen’, oftewel insecten en vlinders. Dus ik doe mijn best me er minder aan te ergeren. Overigens heb ik ook dankzij Arjan een positievere kijk op de overgang gekregen. Aanvankelijk was ik woedend over de fase waarin ik was beland. Ik herkende mezelf niet meer in de spiegel, vond mezelf lelijk. Daarnaast had ik last van opvliegers, stemmingswisselingen en vergeetachtigheid. Ik wilde hormonen gaan slikken.”

“‘Nee’, zei Arjan, ‘Je hebt je zoon toch ook geen hormonen gegeven in de puberteit?’ Hij legde uit dat de overgang een natuurlijk proces is dat je niet met pillen moet tegenwerken. Het is niet terecht dat wij er hier in het westen zo negatief tegenaan kijken. Bij bepaalde stammen maken vrouwen fysiek hetzelfde door, maar hebben ze geen psychische klachten, omdat ze daar als eerbiedwaardige, wijze vrouwen op handen worden gedragen.”

‘Een geweldige opsteker’

“Ook in de dierenwereld bestaat er het positieve oma-effect. In zijn boek Hoe één gekke mier de wereld kan veranderen vertelt Arjan hoe bij olifanten en orka’s de oudere vrouwtjes juist een toegevoegde waarde hebben voor de groep als geheel. Volgens hem geldt dit ook voor de menselijke samenleving. Ja, een geweldige opsteker. Sowieso heb ik vaak profijt van zijn omvangrijke kennis. Als ik hem een vraag stel en hij weet het niet, dan raadpleegt hij wetenschappelijke bronnen en komt hij later met het antwoord. Mijn promotietraject is best zwaar geweest, omdat ik al het onderzoek naast mijn baan moest doen. Dat vele werk had ons ook uit elkaar kunnen drijven, maar Arjan heeft me geweldig gesteund. Hij is er trots op dat ik dat voor elkaar heb gebokst. Notabene tijdens de overgang!”

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Dit artikel verscheen in Margriet 2020-52. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Tekst | Mieke van Wijk
Fotografie | Marloes Bosch

Ook interessant