Persoonlijk

Het zesde zintuig van Hans Klok

hansklok.jpg

Voelen, proeven, ruiken, horen, zien. En dan is er nog 
het zesde zintuig, maar wat dát is, is voor iedereen verschillend. Deze zomer praten we over alle zintuigen met BN’ers die afgelopen tijd Extra in de spotlights stonden. Deze week illusionist Hans Klok (47).

Met de rode schminkvegen nog op zijn shirt en gezicht begroet Hans Klok ons 
in zijn loods in IJmuiden. Hier worden al zijn trucs geproduceerd, getimmerd, gelast en eindeloos gerepeteerd met de 45 medewerkers die betrokken zijn bij de productie. De hele ochtend heeft Hans geoefend voor zijn nieuwste familieshow Hans Klok’s House of Horror, die vanaf 14 augustus zeven weken in Carré te zien is en daarna op tournee gaat door het land.

Enthousiast: ,,Zojuist heb ik mijn allernieuwste act geoefend, die ik – voor een prijs waar je een leuk huis van kunt kopen – heb gekocht van de erven van clown Hans Moretti. Dertig jaar lang heb ik mijn hersens gekraakt over deze truc en nu is de licentie van mij.”

Wat is het voor truc?
“Ik wurm mezelf, geboeid en gekleed in alleen een zwarte broek in een vrij kleine, kartonnen doos. Vervolgens zullen mijn assistenten drie mensen uit het publiek halen, die samen twintig zwaarden door de doos mogen steken. Uiteindelijk klapt de doos open en kom ik er verkleed in een rood pak en volledig geschminkt uit. Vandaar die rode strepen op mijn 
gezicht.”
Hij schuift aan de keukentafel, terwijl hondje Baco (jazeker, vernoemd naar het drankje Bacardi-Cola) zich op zijn schoot nestelt om daar de komende anderhalf uur niet meer vanaf te komen. “Dit is 
mijn schaduw,” lacht Hans, “hij volgt 
me óveral.”

Zien

Welk zintuig is, als het om jouw werk gaat, het allerbelangrijkst?

,,Toch het zien. In het woordenboek staat bij het woord goochelen ‘gezichtsbedrog’. En dat is het: illusie. Ik denk dat visueel entertainment, waar magic onder valt, daarom ook minder populair is dan 
bijvoorbeeld muziek. Emoties komen vooral binnen via onze oren. Denk maar aan een bepaald liedje dat je enorm kan raken. Voor mij als illusionist is het weleens moeilijk om emotie te triggeren. Ik wek met mijn trucs verbazing op, angst, en ook wel vertedering, als ik bijvoorbeeld een mooi verhaal rondom de act bouw. Maar écht iemand in het hart raken, dat lukt bijna niet.”

Ben je nooit bang dat mensen je trucs 
doorzien?

,,Dat hoop ik soms weleens, want dan kunnen ze zien hoe moeilijk het is wat 
ik doe. Een zanger moet een goede stem hebben, anders klinkt het niet, maar 
bij een illusionist lijkt het allemaal zo 
makkelijk. Ik zou weleens willen 
uitleggen hoe lastig het eigenlijk is.”

Je looks, met je wapperende, blonde haren en je gefronste blik zijn een belangrijk onderdeel van je imago. Ben je ijdel?

,,Ik denk het wel; showbusiness is toch uiterlijk vertoon. Mijn optredens zijn over the top, ik vind dat ik een bepaalde kracht moet uitstralen. En als je geboeid in 
kettingen in je blote bast in een bak water moet voor een truc, dan wil je wel dat het er allemaal nog een beetje uitziet.” (Lacht) “Ik kan niet met een bierbuik op het podium gaan staan. Dus zorg ik ervoor dat ik de boel strak houd. Ik sport drie keer per week met een personal trainer en probeer elke avond te zwemmen. Ik ga de strijd met de zwaartekracht absoluut aan.”

En botox?

,,Ik heb weleens een rimpel laten 
inspuiten tussen mijn wenkbrauwen, maar ik zou bijvoorbeeld nooit iets laten doen aan mijn lachrimpels. Ik moet (doet de zwoele ‘Hans Klok-blik’, red.) mijn ogen zo kunnen bewegen. En die kraaienpoten vind ik bij me passen.”

Als jongetje van tien jaar zei je al tegen je moeder dat je wereldberoemd wilde worden met goochelen. Waar kwam dat vandaan, had je een voorbeeld van televisie?

,,Ik had Siegfried en Roy met hun witte tijgers op tv gezien, David Copperfield kwam toen met zijn eerste specials en bij Ren je rot deed Hans Kazan altijd twee goocheltrucjes; één ervan legde hij 
meteen uit, voor de tweede moest je dan de week erop weer kijken. Zijn trucs 
werden mijn eerste repertoire.”
Wat triggerde het goochelen bij je?
“Het ambacht. Als kind droomde ik ervan te kunnen vliegen en toveren. Goochelen komt het dichtst bij het bovennatuurlijke. Als goochelaar kun je iets wat een ander niet kan begrijpen. Het lijkt onmogelijk, als je het goed doet tenminste. Ik wilde de beste en wereldberoemd worden, daar heb ik altijd naartoe gewerkt.”

Hebben jouw ouders je gesteund in het 
verwezenlijken van je droom?

,,Ja, mijn ouders waren fantastisch. Mijn vader, hij is helaas veertien jaar geleden gestorven, leerde me om groot te denken, spoorde me aan om te investeren in mijn carrière en bracht me naar al mijn 
optredens toen ik nog geen rijbewijs had. Mijn moeder is altijd een eenvoudige vrouw geweest, blij met een kop 
koffie, maar ontzettend komisch. We noemden haar altijd Lucy Ball, naar die Amerikaanse comédienne. Helaas heeft ze nu alzheimer. Ze woont in een tehuis. Ik zie haar vaak, dan gaan we lekker samen kibbeling eten op het strand.”

Wat verdrietig dat ze ziek is.

,,Heel zielig, ze weet dat er iets mis is, maar ze kan er geen grip op krijgen. Alzheimer is een vreselijke ziekte met veel impact. Gelukkig heeft mijn moeder een blije variant en zingt en danst ze door de dag. Toch is het raar om de eens zo sterke vrouw die mijn moeder was te zien veranderen in een afhankelijk persoon. Ze leeft in een totale illusie, denkt bijvoorbeeld dat haar man en ouders nog leven. Mij kent ze nog wel, al denkt ze dat ik twintig ben. Ze vraagt altijd als ik wegga: ‘Kom je niet te laat thuis?’”

Hoe ga je daarmee om?

,,Mijn broer en ik hebben geleerd in haar verhalen mee te gaan, omdat het voor 
onnodige verwarring, emoties en angsten zorgt als we haar steeds corrigeren en 
bijvoorbeeld zeggen dat papa niet meer leeft. Maar dat geeft wel een rotgevoel, want eigenlijk liegen wij dan tegen haar.”

Interview: Charlotte Latten, Fotografie: Iris Planting

Wil je weten hoe Hans over het zesde zintuig denkt? Je leest het in Margriet 28. Heb je het gemist? Je kunt het nummer nabestellen via Tijdschrift365.nl.

Ook interessant