null Beeld redactie
Beeld redactie

PREMIUM

‘Ze wijst me er al jaren fijntjes op dat ik te zwaar ben. En dat ik daar nodig wat aan moet doen’

Dat ze 25 kilo overgewicht heeft, zit Jessica niet lekker. En door alle stekelige opmerkingen van haar schoonmoeder over haar figuur neemt haar zelfvertrouwen niet bepaald toe.

“‘Zeg, niet boos worden hoor,’ begon mijn schoonmoeder vorige week. ‘Maar weet je wel zeker dat je patat wilt, net als de rest? Ik heb ook nog wat groentesoep. Het is een kleine moeite om dat voor je op te warmen.’ Natuurlijk werd ik boos, maar ik probeerde uit alle macht om mijn woede niet te laten blijken. Doe ik dat wél, dan gaat ze namelijk de zielenpiet uithangen. Want ze bedoelt het zo goe-goed, snikt ze dan met lange uithalen. Dat ze mij met die goede bedoelingen kwetst, wil maar niet tot haar doordringen.”

‘Ik hoopte warmte bij haar te vinden’

“Het is altijd al een beetje lastig geweest met haar. Jaspers vader is jong gestorven en hij is enig kind. Hij is dol op zijn moeder en hun band is hecht. Soms zelfs wat té, zegt hij zelf. Ik weet nog dat ik me, voordat ik haar ontmoette, voornam om ervoor te zorgen dat ze ook dol op mij zou worden. De band met mijn eigen ouders is niet zo goed en ik hoopte bij haar warmte te vinden. Die warmte gaf ze mij zéker. Ze was van het begin af aan erg hartelijk. Maar ook bemoeizuchtig.

‘Ze prikt in mijn meest kwetsbare kant’

Ze is ervan overtuigd dat zij de enige is die echt weet wat goed is voor Jasper. En als hij dingen doet die in haar ogen niet helemaal in orde zijn – als hij zich bijvoorbeeld slordig kleedt of te veel werkt – kijkt ze míj erop aan. Ook op onze opvoeding heeft ze vaak commentaar. Daar zucht ik dan maar wat om en verder laat ik het van me afglijden. Maar dat ze tegenwoordig haar ergste bemoeizucht op míj richt, vind ik moeilijk. Want ze prikt keer op keer in mijn meest kwetsbare kant.”

Lees ook: Zoveel kun je afvallen met 30 minuten fietsen

‘Het enige wat me troostte, was eten’

“Mijn schoonmoeder vindt me te dik en daar windt ze geen doekjes om. Het pijnlijke is: ze heeft gelijk. Ik bén te dik en dat vind ik zelf ook niet leuk. Ik had nooit problemen met mijn gewicht, maar dat veranderde tijdens mijn eerste zwangerschap. Er dreigde een vroeggeboorte, dus moest ik vanaf week 26 plat. Natuurlijk had ik dat over voor onze baby, maar ik vloog tegen de muren op. Het enige wat me troostte, was eten. Ik had ook continu honger. Jasper reed geregeld ’s avonds laat naar de snackbar voor een frikandel speciaal. Ik kwam veel aan, maar dat kon me niet schelen. ‘Straks is het er zo weer af,’ zei ik zelfverzekerd. Maar zo simpel was dat niet. Veertien jaar en drie kinderen verder zitten er alleen maar méér kilo’s aan. Onze jongste was nog maar een halfjaar oud toen nummer twee zich aandiende, twee jaar later kwam nummer drie. Tijd om aan mijn lijn te denken, had ik niet.”

“Daar kwam bij dat het moederschap me zwaar viel en valt. Hoeveel ik ook van mijn kinderen houd, ik vind dat het het veel van je vraagt, alleen al omdat je niet meer zelf baas bent over je tijd. En sinds ik eten heb ontdekt om mijn stress en frustraties weg te eten, is dat helaas mijn favoriete uitlaatklep.”

null Beeld

‘Het zat er zo weer aan’

“Natuurlijk heb ik geprobeerd om de overtollige kilo’s eraf te krijgen. Vaak zelfs. Soms leek dat te lukken en raakte ik tien kilo kwijt. Maar als ik mijn strenge regime even losliet, zat het er zo weer aan. Ik was net weer goed bezig toen corona kwam. Opeens zaten de kinderen thuis en liepen al mijn goede voornemens in de soep. Na een tijd vol zelfverwijt besloot ik: het is nu gewoon niet anders.”

“Ooit lukt het wel, daarvan ben ik overtuigd. Als alles weer normaal is, als ook de jongste naar de middelbare school gaat. Maar voor nu is het wat het is. Waarom zou ik mezelf ongelukkig blijven maken door steeds te tobben over mijn gewicht als ik verder alles heb wat mijn hartje begeert: drie gezonde kinderen en een fijne man die het niks uitmaakt hoeveel ik weeg?”

Lees ook: Astrid is getrouwd met een alcoholist: ‘Met drank op kwam het beest in hem elke keer weer naar boven’

‘Ze wil het niet begrijpen’

“De enige die mijn berusting met mijn gewicht maar niet wil begrijpen, is mijn schoonmoeder. Ze wijst me er al jaren fijntjes op dat ik te zwaar ben. En dat ik daar nodig wat aan moet doen. Voor mijn eigen gezondheid én, en dat vind ik nog het pijnlijkst, als voorbeeld voor de kinderen. ‘Je wilt toch niet dat mijn kleinkinderen ook een veel te hoog BMI krijgen?’ kan ze sceptisch zeggen. Ze kijkt altijd kritisch naar mijn kleding en zal het niet nalaten om er stekelige opmerkingen over te maken. Zo van: ‘Dat zou toch beter staan als je iets meer taille had.’ Dat verpest dan toch mijn dag. En als ik bij een feestelijke gelegenheid eens iets lekkers pak, een bonbon of een bitterbal, volgt ze elke hap. Het lijkt erop dat ze me nog geen kruimel suiker of vet gunt.”

Averechts effect

“Ik heb er al vaak iets over gezegd en ook Jasper is er weleens woedend om geworden. Maar dan is het huilen geblazen, want ze is alleen bezorgd, zegt ze. Elke keer belooft ze beterschap en dan lijkt het erop dat ze het meent, maar toch houdt ze zich er nooit aan. Kennelijk blíjft ze hopen dat haar hints en verholen afkeuring een positieve uitwerking op me hebben. Maar het werkt juist averechts. Al eet ik wel minder als zij in de buurt is. Komt ze bij ons, dan sla ik het toetje over, om steken onder water te vermijden. Maar als een van de kinderen dan vraagt: ‘Mam, jij vindt dit toch ook lekker?’ zie ik hoe ze met haar ogen rolt en voel ik me toch weer rot. En sta ik geheid later in de keuken de restjes naar binnen te schrokken.”

‘Ik verdraag het’

“Onlangs bij haar thuis heb ik dan wel keurig de groentesoep van de vorige dag gegeten, terwijl de rest van mijn gezin lekker aan de patat zat, maar ’s avonds thuis heb ik uit frustratie een hele zak chips naar binnen gewerkt en dat doe ik normaal echt niet. Maar goed, verder is mijn schoonmoeder lief, dat moet gezegd, en een geweldige oma voor de kinderen. Ik wil deze ergernissen dan ook niet zó opblazen, dat we elkaar niet meer zouden zien. Dus ik verdraag haar opmerkingen en doe maar net alsof mijn hart er niet elke keer bij bloedt.”

De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Lydia van der Weideredactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden