Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Zal mijn zoon ooit tot inkeer komen en iets positiefs kunnen opbouwen?’

nognooitverteld1.png

Marlies: “Met de komst van onze zoon zijn mijn man en ik veroordeeld tot een leven vol zorgen. Dat wisten we toen natuurlijk nog niet. En dat wisten we ook nog niet toen hij een jaar of zeven was – hij had ‘apenstreken’ thuis en op school, maar daar dachten we toen nog niet te veel van. Vanaf zijn tiende ging het de verkeerde kant op. Het werd toen steeds duidelijker dat hij een probleem had met gezag. Leerkrachten vonden hem een lastige leerling, omdat hij brutaal was en niet meeliep met zijn klasgenoten. Thuis kostte het ons moeite hem te bewegen tot ‘normale’ sociale leefregels, zoals respectvol omgaan met mens, dier én andermans spullen. Op zijn jonge leeftijd maakte ik van elke gelegenheid gebruik om zijn gedrag te spiegelen: ‘En als je het nu eens omdraait…’ Of: ‘Hoe zou jíj het vinden als iemand dat bij jou deed?’ Ik weet niet hoe hij was geweest als ik dat niet had gedaan, maar ik kan helaas ook niet claimen dat het veel zoden aan de dijk heeft gezet.
Onze zoon heeft tot zijn zestiende diverse scholen gezien. Hij hield zich aan geen enkele afspraak, maakte er een sport van om leraren te tergen, deed niets aan huiswerk en had lak aan schorsingen of andere strafmaatregelen. Mijn man vertelde wel dat hij en zijn broer vroeger ook geen lieverdjes waren; daardoor kon ik dit gedrag enigszins herleiden en had ik steeds nog het vertrouwen dat het wel goed zou komen. En ondertussen probeerde ik thuis de communicatielijntjes open te houden. Als we maar met hem zouden blijven praten, zou hij om raad durven vragen wanneer hij eindelijk zijn leven wilde beteren. Maar lastig was dat zeker. En hij kwam niet naar ons toe. Hij duwde ons vaak weg. Met lelijk taalgebruik bovendien.
Onze zoon is nu 26 en woont nog bij ons thuis. Hij werkt, gelukkig, dat houdt hem van de straat, maar hij heeft nooit geld op zijn rekening omdat hij in het weekend alles uitgeeft aan drank, drugs en weet ik wat niet meer. Hij is bekend bij de politie door ‘kleine’ geweldplegingen en rijden onder invloed. Maar in plaats van dat maar stil te houden, pocht hij ermee. Mijn man en mij baart het allemaal veel zorgen, misschien juist omdat hij inmiddels een volwassen jongeman is. Zal hij ooit tot inkeer komen, op zichzelf kunnen wonen en iets positiefs opbouwen? Ik durf hier wel toe te geven dat het al lang geen ‘houden van’ meer is wat mij drijft. Het is mijn verantwoordelijkheidsgevoel als moeder waardoor ik wil dat hij op het rechte pad blijft, dat hij gezond is en nog steeds een toekomst heeft. Als hij rust vindt, dan krijgen wij dat heel misschien ook.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2017-45. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Meer lezen?

Kijk voor meer openhartige verhalen op Margriet.nl/interviews.

Bekijk ook

Wat kan je doen met al die overgebleven pepernoten van pakjesavond? Een pepernotencake maken natuurlijk. In de video zie je hoe je dat kan doen.

Lees ook

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant