Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Yvonne zei na overspel tóch opnieuw ja tegen haar ex

yvonne-zei-na-overspel-toch-opnieuw-ja-tegen-haar-ex.jpg

Als de man van Yvonne Willems een minnares blijkt te hebben, wijst ze hem resoluut de deur. Maar jaren later blijkt dat de liefde voor hem nooit is verdwenen. Ze geeft hem na overspel toch opnieuw het jawoord.

Hij daagde me uit

“Pieter en ik leerden elkaar twintig jaar geleden kennen via de babbelbox. Dat had je toen nog, een soort equivalent van Tinder. Op de babbelbox kon je inbellen via een telefoonnummer: vrouwen gratis en mannen moesten daarvoor betalen. Als je een klik had met iemand kon je privé met elkaar verder bellen. Pieter en ik hadden elkaar al snel gevonden. We bleken allebei fervent monopolyspelers en grappend bespraken we onze tactieken. Hij had een fijne, warme stem. Humor ook. Hij daagde me lacherig uit. Zei dat ik echt niet aan hem kon tippen als het op Monopoly aankwam. ‘Denk je dat je van mij kunt winnen?’ vroeg ik op een avond. ‘Nou, kom maar langs dan en bewijs het maar!”

Die leuke man

“Het was al laat en hoewel het misschien niet heel verstandig was om een vreemde man in mijn huis binnen te laten, heb ik geen seconde getwijfeld. Het was alsof ik Pieter al heel goed kende. Toen hij binnenkwam, viel ik meteen op zijn indringende blauwe ogen. Hij was aantrekkelijk, al had hij wel wat te lang haar naar mijn smaak. Die avond won ik. Tot grote hilariteit. En terwijl ik eigenlijk niet op zoek was naar een vaste relatie kregen Pieter en ik dikke verkering. Hij was leuk. Heel leuk.”

‘Zijn de bloemen van een andere vrouw?’

“Dat andere vrouwen dat ook vonden, daar kwam ik jaren later achter. We hadden inmiddels al een jaar of zeven een latrelatie – samenwonen hoefde van mij niet zo nodig, ik had mijn eigen huis en werk in een ander deel van Nederland. Toen ik bij hem op bezoek ging, omdat hij ziek was, zag ik een grote bos bloemen staan. In eerste instantie dacht ik dat het van zijn werk was. Toen ik ernaar vroeg beaamde hij dat, maar iets in zijn gezichtsuitdrukking zei me dat dat niet klopte. ‘Zijn de bloemen van een andere vrouw?’ floepte ik eruit. Tot mijn verbazing gaf hij dat meteen toe.”

Overspel

“Al eerder had ik gemerkt dat Pieter soms wat afwezig was, maar zijn gedrag was altijd te verklaren. Zijn werk was bij vlagen erg stressvol, dus het was niet gek dat hij er soms niet bij was met zijn hoofd. Nu begon ik door te krijgen dat er wat anders aan de hand was. De dame van de bloemen bleek één van de vele vrouwen te zijn met wie hij – naast mij – het bed deelde. Hij vertelde het nu onomwonden, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. ‘Jij wilde nog niet samenwonen, nog geen echte vastigheid,’ zei hij erbij. ‘Dus ik dacht dat dit wel kon.’ Ik was kwaad, heel kwaad. Liet hem beloven dat hij voortaan alleen nog voor mij zou kiezen. Hij beloofde beterschap.”

Samenwonen

“Een tijdlang ging het goed. Soms confronteerde ik hem nog met wat er was gebeurd, maar ook dat werd minder naarmate de tijd verstreek. Het ging zó goed tussen ons, dat ik in 2008 bij hem introk. Toen Pieter twee jaar later een fantastisch huis zag dat hij heel graag wilde kopen, waren we er snel uit: we zouden het samen kopen en ons laten registreren als partners. Handig voor de hypotheek. Twee jaar lang had ik niet aan hem getwijfeld, hem niet betrapt op leugens. Dus zaten we op 5 april 2011 – een dinsdagochtend – met onze twee getuigen op het gemeentehuis. Ik had een mooie jurk uit de kast getrokken en Pieter zat strak in het pak. Ik voelde me opgetogen: had zin in ons nieuwe huis en ons leven samen. Ik was oprecht gelukkig.”

Dat ene telefoontje

“Vier jaar later ging op mijn werk – ik had een managementfunctie bij een Trainingcenter – de telefoon. ‘Jij geeft Pieter helemaal niets,’ snauwde de vrouw aan de andere kant van de lijn me toe. Van verbazing kon ik niets meer uitbrengen. ‘Je bent slecht voor je man,’ ging ze verder. ‘Vind je het gek dat hij voor een ander kiest?’ Het was me al een tijdje opgevallen dat Pieter heel geheimzinnig deed met zijn telefoon. Hij hield ’m angstvallig bij zich, zelden slingerde hij ergens rond. Ook merkte ik dat hij aandacht zocht van andere vrouwen. Als we op straat liepen, was hij nog net niet aan het flirten, maar het scheelde niet veel. Thuis confronteerde ik hem direct met het telefoontje. En ook nu kwam al snel het hoge woord eruit. Hij had sinds een paar maanden een affaire met een jongere vrouw op zijn werk.”

Lees ook: ‘Het voelde alsof onze relatie een soort van vreemdgaan was’

‘Ik kon hem niet meer zien’

“Sorry, stamelde hij nog net. Ik kreeg een zwarte vlek voor mijn ogen. Ik was nog nooit zo kwaad geweest. ‘Pak je spullen!’ schreeuwde ik. ‘Wegwezen!’ ‘Maar waar moet ik naartoe?’ riep hij nog. Binnen 24 uur had ik een kamer voor hem geregeld. Weg moest hij. Ik kon hem niet meer zien. Ik voelde me zó bedonderd. Wéér had hij het me geflikt en waarom? We waren toch gelukkig samen? Ik vond het afschuwelijk dat die vrouw me op mijn werk had gebeld. Alle verwensingen die ze me had toegesist, hoe durfde ze. En wat had Pieter dan achter mijn rug allemaal over me gezegd? Ik voelde me zo vernederd. In de maanden daarna maakte kwaadheid plaats voor verdriet. Ik miste hem. Ik miste ons leven, waarbij we zo vertrouwd samen op de bank konden zitten zonder een woord nodig te hebben.”

Somberheid en stress door overspel

“Zo af en toe hadden we nog contact, maar die gesprekken liepen altijd op ruzie uit. Ik voelde me somber, op het depressieve af. De evenwichtsstoornis waar ik al een tijdje last van had speelde door de stress extra op. Ik kon bijna niet meer werken, meldde me steeds vaker ziek. En alhoewel ik me had voorgenomen om Pieter nooit meer te zien, liet ik toe dat hij langskwam om me te helpen. Eerst nog af en toe, maar steeds vaker haalde Pieter boodschappen en zorgde hij voor me. De relatie met die jongere vrouw had hij inmiddels verbroken, vertelde hij. En hij had nu een psycholoog die hem met zijn seksverslaving hielp om te gaan. Ook ik zocht hulp. In de maanden na het vertrek van Pieter zat ik wekelijks bij een therapeut op de bank.”

Geen vertrouwen meer

“Ze leerde me om voor mezelf op te komen. ‘Als er íémand belangrijk is, dan ben jij het zelf,’ herhaalde ze. “Het was een eyeopener. Het voelde goed om voor mezelf te kiezen. Ik leerde ‘nee’ zeggen tegen dingen die ik niet wilde. Zo deden we bijvoorbeeld qua uitgaan vaak dingen die Pieter leuk vond en ging ik geregeld mee naar vrienden van hem die mij eigenlijk niet zo lagen. Als Pieter mij iets vroeg, weigerde ik eigenlijk überhaupt nooit iets. Nu gaf ik veel beter mijn grenzen aan. Ondertussen kwam Pieter steeds vaker langs. ‘Wil je Yvonne dit nooit meer aandoen!’ zei een goede vriendin tegen hem toen ze bij me op visite was. Ik zag dat Pieter echt berouw had, dat hij enorm zijn best deed om het allemaal weer goed te maken. Maar ik had nul vertrouwen in hem. Daarvoor was er te veel gebeurd.”

Wantrouwen maakte plaats voor vertrouwen

“Toch maakte het wantrouwen heel langzaam weer plaats voor vertrouwen. Ik kan niet omschrijven hoe het gebeurde, het ging heel geleidelijk. Doordat ik in therapie had geleerd om voor mezelf op te komen, gaf ik heel duidelijk mijn grenzen aan. Ik merkte dat Pieter op zijn beurt mij meer ging waarderen. Dat hij tijdens onze breuk had beseft wat hij was kwijtgeraakt. Hij toonde steeds meer liefde in de dingen die hij deed. Zo luisterde hij bijvoorbeeld aandachtig naar me. Hij was er echt voor me. In oktober 2017 ging hij op zijn knieën. Hij gaf me een beer met een zelfgeschreven gedicht als huwelijksaanzoek. Een verlovingsbeer, zoals hij het noemde. Ik zei volmondig ja. Op 5 april 2018 trouwden we. Precies zeven jaar na onze eerste ‘trouw’dag.”

De bruiloft

“Ik zag dat Pieter tranen in zijn ogen kreeg toen hij me onder aan de trap stond op te wachten. In ons huis. Het huis waar we ook zo veel ellende hadden meegemaakt. Dit keer droeg ik een knalrode jurk en hadden we 75 gasten, de hele dag door. Als verrassing had Pieter mijn familie uit Amerika over laten komen. Ik was zo ontroerd door dit gebaar. Ook had hij in de maanden voor onze bruiloft stiekem zangles genomen. Vlak voor het jawoord begon hij opeens All I want is you van U2 te zingen. Ik krijg er nóg tranen van in mijn ogen als ik eraan denk. Het was zo’n prachtige dag. Op het moment dat iedereen in de paardentram stapte brak de lucht open. Bewolking maakte plaats voor de zon. De hele dag had iets magisch.”

Yvonne zei na overspel tóch opnieuw ja tegen haar ex

Het verleden

“Inmiddels zijn we ruim twee jaar verder. Ik ben zo blij dat ik onze liefde een tweede kans heb gegeven. Soms, heel soms, als ik een minder goede bui heb, komt het oude zeer nog weleens bovendrijven. Dan verwijt ik hem dingen en wil ik details weten waar ik eerder niet om heb gevraagd. Maar die momenten zijn een uitzondering. Ik merk aan Pieter dat hij rustiger is geworden en dat hij veel meer waardeert wat hij heeft. Dat uit zich in alles. Vroeger wilden we samen bijvoorbeeld heel veel dingen dóén, nu vinden we het al heerlijk om samen een film te kijken. Knus, met z’n tweetjes op de bank. Ik kan mezelf zijn bij Pieter en hij bij mij. Iedereen verdient een tweede kans. Ik ben blij dat ik hem die heb gegeven.”  

Tekst | Nathalie de Graaf
Fotografie | Mariel Kolmschot

Ook interessant