Persoonlijk

Yvette: ‘MS verziekte niet alleen haar leven, maar ook bijna onze vriendschap’

vrouw-vakantie.jpg

Yvette: “Toen mijn hartsvriendin Lia ernstig ziek werd, was het in het begin niet moeilijk om haar te steunen. Door de multiple sclerose werden haar actieradius en uithoudingsvermogen steeds minder, maar die achteruitgang ging heel geleidelijk.”

“Late feestjes, dansen in de woonkamer: het ging niet meer, maar praten en lachen konden we nog wel samen. Natuurlijk miste ik onze uitstapjes en gekkigheden. En ook sporten, zoals we vroeger samen deden, ging niet meer. Maar onze vriendschap was nog steeds gelijkwaardig. Ondanks haar slechte vooruitzichten bleef Lia oog hebben voor mij. Dat veranderde toen ze depressief werd. Depressie kan verband houden met MS, las ik later. Zelfs als ik dat toen al had geweten, was het niet makkelijker geweest. Lia raakte totaal op zichzelf gericht. Daarnaast was ze zó onvoorstelbaar somber dat ik niet wist hoe ik ermee moest omgaan. Alles wat ik zei of deed was verkeerd, het was constant laveren. Lia leek niet te beseffen dat ik ook maar een mens ben. Ze zag alleen hoe ze zelf leed en was alle interesse in mij verloren. Ik houd van mijn vriendin en zou haar nooit in de steek laten. Maar in deze periode sleepte ik me elke week naar haar toe, en ik was kapot als ik weer in de auto naar huis zat. Dan vloekte ik in mezelf, omdat ik me gefrustreerd voelde, machteloos ook. Ik wilde haar terzijde staan, steunen, ze was al zo alleen met haar ziekte. Ik was ook bezorgd om haar, wilde per se een vinger aan de pols houden. Intussen worstelde ik met wat ik zag gebeuren. De aftakeling van een leven, en óók van onze vriendschap, zo leek het. ‘Voor mij hoeft het niet meer!’ riep ze geregeld en dan kromp ik ineen van verdriet en van pijn. Veel vrienden haakten af en ik zag het vol afschuw aan. Hoe kónden ze haar in de steek laten, juist nu ze andere mensen zo hard nodig had om het vol te houden? Intussen begreep ik ze ook… Het was bijna onmogelijk om in Lia’s buurt te verkeren. Die gedachte zorgde meteen voor een schuldgevoel. Wie was ik, met mijn fijne leventje en mijn gezondheid, om zo over haar te oordelen? Waarom kon ik niet meer voor haar doen? Na anderhalf jaar werd haar stemming lichter. Het ging fysiek niet beter, maar ze werd mentaal sterker. Ze kreeg haar oude gevoel voor humor terug en er kwam weer ruimte voor mij om te zeggen wat ik voel en denk. Tegenwoordig ben ik echt weer blij en ontspannen als ik bij haar ben. Al zal ik dít misschien wel nooit ter sprake brengen: dat zij door een hel ging, maar dat het voor mij ook heel donker is geweest.”

De namen zijn gefingeerd.

Tekst | Johanna Hoogendam
Foto | iStock

Dit is afkomstig uit Margriet 2017-35. Bestel deze editie na via magazine.nl.

M35 Cover

Bekijk ook

Heerlijk, baby’s die te maken krijgen met nieuwe smaken. Wat gebeurt er als het kleintje in kwestie voor het eerst een avocado proeft? Of te maken krijgt met de friszure smaak van een citroen? In onderstaande video ontdek je hoe de hummeltjes daarop reageren…

Ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant