Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Will Koopman: ’Ik verlies me makkelijk in mijn werk’

will-koopman.jpg

Ze zou nog weleens les willen geven op de filmacademie of de toneelschool. Voorlopig heeft regisseur én producente Will Koopman (59) daar echter de tijd niet voor. De vrouw achter onder meer Gooische Vrouwen, Divorce en Familie Kruys kampte dit voorjaar even met oververmoeidheid, maar staat dankzij spiertraining en yoga weer energiek in het leven.

Wat zou haar vader trots op haar zijn geweest. Hij was gek op theater en film, maar heeft het helaas niet mogen meemaken dat zijn dochter met onder meer Gooische Vrouwen, Divorce en Familie Kruys de ene succesvolle productie na de andere afleverde. “Mijn ouders hebben mijn zus en mij altijd sterk gestimuleerd om een goeie opleiding te kiezen. Iets wat er voor henzelf onder meer door de oorlog niet in zat. Mijn vader was vuilnisman. Nu vind ik dat stoer om te zeggen, want er is natuurlijk niks mis met dat beroep. Maar als kind was ik er gevoelig voor dat er door sommigen op neer werd gekeken. Hoewel ik in een arbeidersbuurt op school zat, begon iedereen te lachen toen ik in de zesde klas van de lagere school het beroep van mijn vader noemde. Later op het Spinoza Lyceum had ik vriendinnen van wie de vaders gynaecoloog of internist waren. Die kwamen allemaal graag bij ons over de vloer, trouwens. Niks aan de hand.”

Bluf

Haar ouders vonden het geweldig dat ze werd toegelaten op de filmacademie. “Ikzelf ook, hoor. Na de havo wist ik niet goed wat ik wilde. Een kennis die zelf op de filmacademie zat, vond het ook wel wat voor mij. Daar had ik wel oren naar. Tijdens de auditie blufte ik dat ik scenarioschrijver wilde worden. Ik kon niks laten zien wat ik geschreven had, dus verzon ik ter plekke een verhaal over een konijn, een fietser en kernenergie. Na afloop kwam ik naar buiten en dacht: die filmacademie kan ik op mijn buik schrijven. Maar twee dagen later kreeg ik bericht dat ik was aangenomen!”

Overleden vader

Twee maanden voor Bureau Kruislaan – de eerste tv-serie die ze zelf regisseerde – werd uitgezonden, overleed de vader van Will. “Dat is inmiddels alweer 24 jaar geleden. Hij is op zijn 57ste ziek geworden en stierf op zijn 62ste aan de gevolgen van kanker. Hoe geliefd hij was, bleek wel op zijn begrafenis. Ik denk dat er wel vijfhonderd man waren. Allemaal van de stadsreiniging. Nadat hij op de avondschool had bijgeleerd, was hij nog rayonhoofd geworden. Doordat ik – ook toen al – volledig in beslag genomen werd door mijn werk, had ik niet veel tijd om bij zijn dood stil te staan. Pas een klein half jaar later, toen ik met Kerst uit het raam keek, kreeg ik een klap in mijn gezicht van verdriet. Het was zo’n leuke, lieve en gezellige man. Nog altijd gaat er geen dag voorbij dat ik niet even aan hem denk.”

Met haar 87-jarige, nog zelfstandig wonende moeder heeft Will een hechte band. “Mijn moeder komt nog steeds tijd tekort om te doen waar ze allemaal interesse in heeft. Zó wil ik ook graag oud worden. Mijn discipline en doorzettingsvermogen heb ik ongetwijfeld van haar. Ze klaagt nooit. Een tijdje geleden had ze een longontsteking. Dus ik vraag haar ongerust: wie doet dan nu je boodschappen? ‘O, die doe ik ’s ochtends, want dan heb ik weinig koorts,’ antwoordde ze. Een taaie hoor! Ik moet er niet aan denken het ooit zonder haar te moeten stellen, we zijn zo close.”

Alfavrouw

Will heeft het leukste werk van de wereld, laat daar vooral geen misverstand over bestaan. Maar pittig is het wel, want behalve regisseur is ze ook creatief directeur van Talpa Fictie en daar komt veel bij kijken. “De briefing van de auteurs, het lezen van de scripts, het maken van de draaiboeken, de casting van de acteurs, ik zit overal bovenop. Elk voortraject van een nieuwe productie gaat gepaard met discussies. Over de kleding, over het decor, over de planning. Daarnaast kun je rustig stellen dat zich bij elk project wel complicaties voordoen. Dan blijkt bijvoorbeeld het scenario op bepaalde punten niet te kloppen en moet dat snel herschreven worden. Of een acteur die ik graag hebben wil, is net tijdens de draaiperiode niet beschikbaar. Dan moet je vlot kunnen schakelen en met oplossingen komen, want anders loopt het allemaal gierend uit de hand. Het lastige bij leidinggeven is dat je enerzijds heel helder moet zijn in je communicatie, maar ook diplomatiek, want kritiek wordt maar al te vaak persoonlijk opgevat. Niemand krenken, maar toch duidelijk zijn, dat is het streven. Daarvoor moet je eigenlijk op eieren lopen. Dat kan er in de hitte van de strijd weleens bij inschieten. Daar attendeert Lex (Wertheim, red.) me dan op. Dat is best grappig, want vroeger was híj op de set juist de alfaman die geen blad voor de mond nam. Toen was ik degene die dacht: niet doen Lex, niet doen! Zelfs al had hij meestal gelijk, die directheid werd hem niet door iedereen in dank afgenomen. Inmiddels is hij wat terughoudender en ben ik zelf een soort alfavrouw geworden, haha.”

Baretta-mouwtjes

Binnenkort zijn Will en Lex 35 jaar samen. “Lex zat op de filmacademie een jaar boven mij. Dat hij al langere tijd een oogje op me had, was me niet ontgaan. Als studente had ik een bijbaantje in een kroeg waar hij ook geregeld kwam. Dan dacht ik: o jee, heb je hem ook weer! Ik bleef wel aardig hoor, maar ik had helemaal geen zin in een vriendje. Op een gegeven moment was ik scriptgirl bij de film Ik ben Joep Meloen en hij assistent belichter. Toen zei de regieassistente tegen mij: ‘Lex die eh…’ Ik liet haar niet eens uitpraten en reageerde met: ‘Hou op zeg, dat is-ie al jaren, doe mij een lol!’ Een tijdje daarna kwam Lex naar me toe met de mededeling dat hij me wat wilde zeggen. Ik onderbrak hem en zei dat ik al lang doorhad dat hij verliefd op me was, maar dat ik daar absoluut geen zin in had. Tja, niks veranderlijker dan een mens, want een week later trof ik hem op een feest van de filmacademie en ineens kantelde het beeld dat ik van hem had. Lex droeg een T-shirt met van die Baretta-mouwtjes. Ik zag hem en realiseerde me ineens: wat een lekker ding! Wat heb ik toch gedaan? Sinds die avond zijn we samen. Lex snapt als geen ander dat ik word opgeslokt door mijn werk. Nu hij in Frankrijk zit, skypen we twee keer per dag. Natuurlijk hebben we in al die jaren ook weleens een crisisje gehad. Eén keer zijn we zelfs een half jaar uit elkaar geweest. Dat was niet leuk, maar achteraf gezien voor mijn ontwikkeling best nuttig. De ontdekking dat ik het als het moet ook alleen red, heeft me krachtiger gemaakt en me geholpen om te worden wie ik nu ben. Maar ik kan me geen leven voorstellen zonder Lex.”

Naar de sportschool

Behalve haar man zit ook haar zoon Zip in het vak. “Zip heeft mij drie jaar lang geassisteerd en is nu zelfstandig regisseur. Af en toe werkt hij nog voor mij, maar ook voor andere producenten. Ongelooflijk leuk. Zip had een moeilijke puberteit, maar het is een heel goeie gozer geworden die ook heel zorgzaam is voor ons. Hij doorziet mensen feilloos en wist me altijd al te vertellen wie ik kon vertrouwen en voor wie ik moest oppassen. Laatst was ik doodmoe en dan hoef ik tegenover hem echt geen mooi weer te spelen, want hij prikt daar meteen doorheen. Op zijn initiatief ga ik nu voor het eerst van mijn leven naar de sportschool. Tijdens de intake daar werd ik volledig afgekraakt. ‘Allemaal pap!’ zei mijn personal trainer toen-ie in mijn armen kneep. Ja, erg goed voor mijn zelfvertrouwen, haha. Maar eerlijk is eerlijk: ik voel me een stuk beter sinds ik daar een paar keer per week een half uur spiertraining en een half uur yoga doe. Je bent zo geconcentreerd met je lijf en je ademhaling bezig dat je daar mentaal heel rustig van wordt. Dat is voor mij een enorm winstpunt. Doordat mijn werk mijn lust en mijn leven is, kan ik mezelf er makkelijk in verliezen. Voor je het weet, ligt een burn-out op de loer. Begin dit jaar zat ik een week in Frankrijk nadat ik een superdrukke periode achter de rug had. Mijn agenda voor dit jaar raakte ook alweer helemaal gevuld. Op zich geen probleem, maar mijn lichaam begon te protesteren. Toen ik de planning kreeg, en zag dat ik ’s nachts moest draaien, was het op. Ik wilde niet meer. Nou ja, toen had ik eigenlijk geen andere keuze meer dan een regieklus af te zeggen. De regie van Meisje van plezier naar een idee van Halina Reijn, is nu gedaan door Idse Grotenhuis. Eenmaal thuis ben ik zekerheidshalve nog even naar de huisarts gegaan. Die constateerde dat ik geen burn-out had, maar wel oververmoeid was. Hij adviseerde me wat vaker rust te nemen. Dat lukt me slechts ten dele. Vanmorgen om half zes kon ik niet meer slapen en ja, dan ga ik zitten werken. Dankzij de sportschool heb ik daar ook weer genoeg energie voor.”

Typisch Will

Onhebbelijkheid: “Ik ben eigenwijs en ongeduldig. Als het niet gaat zoals ik wil, kan ik narrig worden.”
Triomf: “Dat beide Gooische Vrouwen-speelfilms tot de best bezochte films van de afgelopen dertig jaar behoren. Daar ben ik echt trots op.”
Zelfoverwinning: “Mijn allereerste regie. Dat was voor Bureau Kruislaan. De nacht ervoor heb ik geen oog dichtgedaan en onrustig lopen ijsberen. Toen ik eenmaal op de set stond, viel er een last van mijn schouders. Gek genoeg herhaalt die gang van zaken zich elke keer als ik aan iets nieuws begin.”
Gehuild: “Onlangs toen we onze kat Snoekie hebben moeten laten inslapen. Ruim tien jaar geleden kwam hij als zwerfkat aangelopen. Het is nu zo stil en leeg in huis.”
Spannend boek: “Ik ben pelgrim van Terry Hayes.”
’s Nachts mag je me wakker maken voor: “Lekker eten. Ik vind qua eten eigenlijk alles lekker. Nee, koken doe ik nooit zelf, dat doet Lex. Ik kan helemaal niet koken. Als Lex in Frankrijk zit, haal ik meestal wat of ik neem een soepje, lekker makkelijk.”
Mooiste herinnering: “Het moment waarop mijn vader me leerde fietsen in het Vondelpark. Ik voel nog steeds zijn stevige hand in mijn nek.”

Lees het complete interview met Will Koopman in Margriet 35 via Blendle of bestel Margriet 35 via Tijdschrift365.nl.

foto: ester gebuis

Ook interessant