Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Week tegen eenzaamheid: ‘Vriendinnen hielden afstand. Alsof ze dachten: daar heb je háár weer’

stichting-mantelzorgers-ond.jpg

Ook met mensen om je heen kun je af en toe eenzaam zijn. Bijvoorbeeld omdat je de ware nog steeds niet hebt gevonden, ouder wordt of in lastige situaties op jezelf bent aangewezen. Vier vrouwen vertellen hun verhaal. Vandaag Micky Biddlecombe (55) is al jaren mantelzorger voor haar gezin.

“Ik ben in een vicieuze cirkel terechtgekomen. Mijn man kreeg in 1999 een ongeluk waarbij hij onder meer zijn nek en bekken brak. Hij had dag en nacht zorg nodig. We hadden toen al twee kinderen van wie een met ernstige astma, en ik was zwanger van een tweeling die ook ernstige astma bleek te hebben én later de diagnose ADHD en een verstandelijke beperking kreeg. Mijn baan als stewardess had ik inmiddels opgezegd en ik zorgde volledig voor mijn gezin. Soms voelde ik me heel fijn; een oermoeder. Ik had alles over voor mijn man en kinderen.”

Klein kringetje

“Maar het was veel te veel en mijn kringetje werd superklein. Ik zat altijd wel met een van de vier in het ziekenhuis. Bovendien moest ik zorgen voor medicatie, voor passend onderwijs, voor pgb en specialistische hulp. En het huis moest extreem schoon zijn, want een 
beetje stof kon al voor een heftige astma-
aanval zorgen. Ik was doodop, maar de buitenwereld begreep dat niet.”

Geïsoleerd van de buitenwereld

Bij vriendinnen merkte ik grote afstand. Alsof ze dachten: daar heb je háár weer met haar zorgverhaal. Maar dat was alles wat ik nog meemaakte. Daardoor gingen ze nog minder bellen en raakte ik compleet geïsoleerd. Van een 
vrijbuiter die de hele wereld over vloog was ik veranderd in een gevangene tussen vier muren. Mijn zelfbeeld daalde tot een absoluut dieptepunt, waardoor ik een poosje helemaal niet meer de deur uit durfde. Mensen zeiden dat ik niet moest zeuren, ík was tenminste 
gezond. Ja, maar ik miste een veilige plek om mijn tranen te laten lopen zonder te worden veroordeeld.

Mantelzorger Onder Elkaar

Inmiddels zijn de zorgtaken wel wat verminderd, maar het grootste verdriet blijf ik houden om mijn man. Na een paar jaar was hij fysiek grotendeels hersteld, maar door het ongeluk is zijn karakter compleet anders. Van een lieve, attente man is hij veranderd in een emotioneel afgevlakt iemand die alles 
afkeurt wat ik doe. Eigenlijk ben ik hem kwijtgeraakt en dat maakt eenzaam. Maar als ik dat uitspreek verwijten anderen me dat ik niet dankbaar ben dat hij nog leeft. Niemand begrijpt het. Alleen degenen van de online-
lotgenotengroep waar ik sinds 2013 bij zit. Door die contacten heb ik mezelf langzaam omhooggetrokken uit een diep dal. Omdat 
het zo belangrijk is om je verdriet te kunnen delen met mensen die dat verdriet herkennen, heb ik een stichting opgericht: MOE, Mantelzorgers Onder Elkaar. Ook heb ik 
inmiddels besloten om te gaan scheiden. Uit loyaliteit heb ik lang gewacht, maar ik weet nu dat het beter is. Ik zit nu in allerlei werkgroepen van de 
gemeente om mee te denken over het mantelzorgbeleid. Ik gun het andere mantelzorgers om te worden gesteund, zodat hun kringetje niet zo klein wordt.”

Tekst | Bianca Bartels
Fotografie | Bart Honingh
Visagie | Linda Huiberts

Lees ook

Artikelen van Margriet.nl gratis ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant