Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Achter de schermen Persoonlijk

Alexandra wandelt er lustig op los: ‘Ineens dacht ik: we zijn gewoon verdwaald’

alexandra-over-wandelen-ineens-waren-we-gewoon-verdwaald.jpg

Omdat we niet zo heel veel anders kunnen doen tijdens die ellendige lockdown ben ik in deze periode veel aan het wandelen. Een ommetje voordat ik begin met werken, een lunchwandeling met een vriendin of in mijn eentje luisterend naar een podcast. En in het weekend met manlief een stukkie lopen.

Wat ik grappig vind is dat ik als kind vaak geen zin had als we gingen wandelen en ik nog in de leeftijd was dat ik mee moest. “O nee hè, we gaan toch niet… wandelen!” Ik trok er een vies gezicht bij. “Saaaaiii!” Tegenwoordig vind ik het heerlijk. Lekker in de buitenlucht en: beweging! Stappen tellen! Huppakee! Dat zal wel iets met leeftijd zijn en ineens het nut inzien van zo veel mogelijk bewegen of zo.

Wandelen

Afgelopen weekend gingen mijn man en ik, na een sloom begin van de dag, toch nog even naar buiten. “Even mijn schoenen inwijden!”, riep hij. Hij was eigenlijk nooit zo van het wandelen maar is om. Heeft zelfs heel goede wandelboots gekocht online. En die moesten natuurlijk ingelopen worden. Wij dus naar een prachtig natuurgebied niet ver van huis, waar in de zomer de schaapjes over het dijkje scharrelen en je het meertje in kunt om lekker te zwemmen.

We zetten de auto langs de weg en gingen op pad. Ik had een witte broek aan – totaal niet over nagedacht – en gympen en na een paar passen was het al duidelijk: het was drassig. Na die eerste modderspatten die nog even pijn doen op je schone witte broek – ken je dat? – kon het me niet meer schelen. We zochten de minst drassige stukken op en wezen elkaar op overvliegende ganzen in V-vorm en genoten van het mooie uitzicht: wuivend riet, waterplassen en groene weiden.

Modderspatten

Na een tochtje van een half uur vroeg mijn man: “Zullen we verder lopen en een rondje om het meer maken? Dat heb ik laatst ook met vriend C. gedaan. Het wordt vast straks wat droger op de paden.” Tuurlijk, ik hou ervan en kan wel wat aan. Echt even een flink stuk lopen. Die vitamine D pakken, frisse lucht opsnuiven, het lijf aan het werk zetten, helemaal goed. Dus wij verder lopen. Langs de randen van het pad, half in het riet, soms even terugkeren naar een iets droger stuk en dan toch maar de overkant van het pad pakken. “Aan die kant is het droger!” De modderspatten zaten inmiddels tot aan mijn knieën, maar hé, wat maakt het uit. Die broek wordt wel weer schoon in de wasmachine.

Lees ook:
Alexandra: ‘In het nu leven helpt om niet somber te worden’

Verdwaald

Op een gegeven moment was er niet echt meer een pad te onderscheiden. We begonnen te lopen zoals we dachten dat het goed was. Het werd steeds avontuurlijker: over hekken klimmen, slootjes over, soppend door het weiland in de vastzuigende modder. Het begon al een beetje te schemeren, maar we hielden goede moed en wezen elkaar naar mooie roze luchten die weerkaatsten in het water van de slootjes. Maar langzamerhand kreeg ik het idee: we zijn gewoon verdwaald…

Warme kachel

Lang verhaal kort: inmiddels op de telefoon navigerend zochten we naar de dichtstbijzijnde weg. We liepen dwars door drassige weilanden richting een boerderij. Shit, een sloot! Omlopen maar weer. Eindelijk waren we op een verharde weg. Toen moesten we nog vijf kilometer terug naar de auto lopen. In het donker kwamen we aan bij ons startpunt, geen mens meer te bekennen. Enigszins opgelucht en toch ook best een beetje moe reden we naar huis, naar de warme kachel. En die wandelschoenen? Die waren inderdaad ingewijd…

Alexandra

Alexandra Holscher (54), eindredacteur, is getrouwd en moeder van drie kinderen (17, 20 en 22). Naast haar werk is ze mantelzorger voor haar moeder van 94. Om te ontspannen doet ze aan yoga, bootcamp en zingt ze in een koor. Ze houdt van films kijken en ‘met haar handen bezig zijn’.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.

Beeld | Getty Images

Margriet 06 ligt nu in de winkel! Met daarin deze week: waarom je nooit écht loskomt van je moeder, Marijke (60) kreeg een hersenbloeding, neem je medicijnen eens onder de loep, dít dieet past bij je en nog véél meer. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Ook interessant