Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik vrees dat zijn ex hem terug wil’

nog-nooit-verteld-ik-vrees-dat-zijn-ex-hem-terug-wil.jpg

Romy (47) is al jaren goed bevriend met Carlijn, de ex van haar man. Nu Carlijn alleenstaand is geworden, voelt ze toch opeens als een grote bedreiging voor Romy. Ze vreest dat Carlijn haar man terug wil.

“Misschien kán het ook helemaal niet: bevriend zijn met de ex van je partner. Vriendinnen hebben me vaak gevraagd of ik echt niet jaloers was op Carlijn. Ze was zó belangrijk geweest voor Robin. En dat was ze nog, ik zou hem nooit 100 procent voor mezelf hebben. Het kon toch gewoon niet dat mij dat niets kon schelen? In het begin liet het me inderdaad niet koud. Robin vertelde me vijftien jaar geleden al snel over haar, zijn jeugdliefde met wie hij vol overtuiging was getrouwd. Als ze het niet zo moeilijk had gekregen met hun kind, waren ze dat ook vast gebleven, bekende hij eerlijk. Hun dochter was geboren met een ernstige handicap en dat had in de loop van de jaren voor zo veel verdriet gezorgd dat ze elkaar als geliefden kwijtraakten.”

‘Ex krijg je erbij’

“Het was Carlijn die als eerste verliefd werd op iemand anders, en ontdekte dat ze bij die ander wel weer de vrolijke, onbezorgde vrouw kon zijn die ze ooit was geweest. Ze besloten elkaar de vrijheid te gunnen, maar bleven bevriend. Ook vanwege de zorg voor hun dochter hadden ze nog veel contact. ‘Dus als je met mij in zee gaat, krijg je Carlijn erbij’, zei Robin zonder omhaal. Ik was stapelverliefd en vond het erg verdrietig wat Robin had doorstaan. Ik wilde niets liever dan hem weer gelukkig maken. En natuurlijk had ik begrip en respect voor zijn band met Carlijn, al voelde die op een bepaalde manier wel wat bedreigend. Want zij waren nog wel erg close en kenden elkaar zo goed. Maar dat was ook logisch, gezien hun verleden. En Carlijn was gelukkig erg hartelijk tegen mij.”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Mijn partner is nog getrouwd’

Goede band

“Ze sprak vaak uit hoe leuk ze het vond dat Robin mij was tegengekomen en dat ze ons al het geluk gunde. Toen ik zwanger raakte, zijn Robin en ik getrouwd. Hij vroeg Carlijn als zijn getuige. Zij was de eerste die naar het ziekenhuis kwam toen onze zoon was geboren. Wat was ze blij voor ons – al stonden zij en Robin ook in elkaars armen te huilen, omdat dit alles hen herinnerde aan de geboorte van hun dochter. In de jaren daarna bouwde ook ik een hechte vriendschap op met Carlijn en haar man. We spraken vaak met z’n vieren af, gingen zelfs op vakantie met elkaar. Dat liep heel soepel en was erg gezellig. Carlijn had geen kinderen meer gekregen maar was dol op de onze, werd als een tante voor ze.”

Onzekerheid

“We deelden alles met z’n vieren, behalve dan de zorgen om hun gehandicapte dochter. Dat bleef echt tussen Robin en zijn ex. Zes jaar geleden is hun dochter overleden; er was al voorspeld dat ze niet oud zou worden. Ik probeerde Robin zo goed mogelijk op te vangen, maar hij vond het lastig om mij toe te laten. Zijn gevoelens waren dubbel, vertelde hij. Want ergens was hij ook opgelucht en daar voelde hij zich schuldig over. Dat kon hij met niemand anders delen dan met Carlijn, die exact hetzelfde ervoer. Dat begreep ik, maar toch waren er avonden dat ik met buikpijn op de bank zat als Robin bij zijn ex was. Daar voelde ik me erg kinderachtig over. Hoe kon ik zo kleinzielig zijn? Ik wist hoeveel verdriet ze hadden en toch zat ik, gezegend met twee gezonde kinderen, te miepen omdat ik me buitengesloten voelde.”

Verslagenheid

“Als vriendinnen me vroegen of ik de situatie niet moeilijk vond, werd ik boos. Hoe konden ze me daarvan betichten? Ondertussen legden ze de vinger precies op de zere plek. Toen de dood van hun dochter een plek kreeg, doofden mijn ongemakkelijke gevoelens uit. We bleven elkaar met z’n vieren onverminderd vaak zien. En dat voelde nog beter dan eerst, nu er niets meer op de achtergrond speelde. Ik mocht Carlijn echt graag en zag haar als een goede vriendin. Ik had nooit verwacht dat dat zou veranderen. Maar een halfjaar later zijn zij en haar man uit elkaar gegaan. Ik had dat totaal niet zien aankomen, nooit hadden ze laten merken dat het niet goed ging. Dat Robin er wel van wist, allang op de hoogte was van hun huwelijksproblemen maar mij dat niet had verteld, kwetste me enorm.”

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

‘Ik vrees dat zijn ex hem terug wil’

“Opeens was dat buitengesloten gevoel er weer. En toen de zaken moeilijk werden tussen Carlijn en de man die ook wij jarenlang als onze vriend zagen, bleek Robins loyaliteit compleet bij zijn ex te liggen. Ik probeerde neutraler te zijn, stond wel open om ook de andere kant te horen. Maar als snel bloedde mijn contact met Carlijns ex dood. Nu zijn wij van een hecht en gezellig viertal een gespannen drietal geworden. Of nou ja, ík ben gespannen. Carlijn en Robin gedragen zich alsof er niets aan de hand is. Carlijn komt nog net zo vaak bij ons en doet nog even hartelijk tegen onze kinderen en tegen Robin en mij. Zo op het oog is er geen vuiltje aan de lucht. Alleen voelt het voor mij nu anders. Daar durf ik niet over te praten, want ik weet dat zij het zullen ontkennen.”

De wanhoop

“Mijn motie van wantrouwen zal hard aankomen. En het kan zomaar zijn dat ik het me allemaal inbeeld. Misschien onderschat ik de band die ik tegenwoordig met Robin heb enorm; ook wij zijn immers op een unieke manier verbonden. Maar ik kan er niet omheen, er zijn allerlei momenten dat ik me buitengesloten voel. Want zoals Robin en Carlijn elkaar aanvoelen, zomaar in de lach kunnen schieten omdat ze exact dezelfde humor hebben, hoe ze met één simpele blik een heel verhaal kunnen uitwisselen… Kan ik daar wel aan kan tippen? Het voelt als een onmogelijke situatie. Want ik geef om Carlijn, ze is een topper. En als ze het niet op mijn man voorzien heeft, wat voor monster ben ik dan om nu een scène te maken of om haar opeens op afstand te duwen?”

Onraad

“Maar het blijft maar malen door mijn hoofd: ooit waren ze zo gelukkig, hun gezamenlijke verdriet heeft allang een plek. Waarom zouden ze níet weer samen verder willen? Tja, omdat ik er ben, omdat Robin ook van mij houdt. Maar is zijn liefde voor mij werkelijk groter? Misschien nu nog, nu de kinderen nog thuis wonen, maar straks? Ik weet het gewoon niet, ik word er met de dag onzekerder van. Ik moet hierover gaan praten, want zo kan het niet verder. Maar ik zie er zo tegenop. Want daarna zal hoe dan ook niets meer hetzelfde zal zijn.” 

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Yeah, Margriet is genomineerd voor Website van het Jaar 2020!
Help jij ons winnen? Stem dan snel

Margriet 41 ligt nu in de winkel!Met deze week: sprankelende herfst make-overs, lekker het bos in, een interview met Nelleke Noordervliet en nog véél meer. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Ook interessant