Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Vogels kijken met de profs: ‘Uit pure paniek hield ik de verrekijker verkeerd om voor mijn ogen’

miranda-en-ilona-copyright-dorris-wijnenga-min.jpg

Coördinator eindredactie Ilona geniet vol van alle flora en fauna die ons kikkerlandje te bieden heeft, maar in het speciaal van de mooie en bijzondere vogels die hier rondvliegen. Ze heeft in haar liefde voor vogels zelfs haar hobby gevonden: vogelspotten. Ze ging laatst tijdens een excursie in het Friese Anjum extra goed naar alle vogels om haar heen kijken en heeft er een paar vast weten te leggen.

“Zelden voelde ik me zo verbonden met Hans Dorrestijn als begin deze maand, tijdens een dagje vogels kijken (vogels spótten schijn je niet te mogen zeggen) onder begeleiding van twee vogelaars in Nationaal Park Lauwersmeer. Even wat toelichting
op deze ontboezeming, voordat ik vertel waaróm dan precies. Hans Dorrestijn is niet alleen een begenadigd – en naar mijn mening ietwat ondergewaardeerd – tekstschrijver, vertaler, schrijver en cabaretier, maar ook een groot vogelliefhebber. Dat is deel één van de verwantschap. Deel twéé ontstond dus begin deze maand toen ik – net als Dorrestijn al menigmaal is overkomen – vooral begréép dat er heel veel vogels te zien waren, maar ik ze lang niet allemaal daadwerkelijk zag.”

Grenzen verleggen

“Maar laten we bij het begin beginnen. Samen met vriendin Miranda maak ik al jaren van tijd tot tijd een wandeling. Meestal georganiseerd, van zo’n twintig kilometer, maar soms ook gewoon met z’n tweeën. Of allebei apart, waarna we elkaars foto’s
van onderweg wel weer voorbij zien komen op social media. Tijdens die wandelingen hadden we altijd al wel oog voor de natuur om ons heen en geregeld zagen we dan ook van alles rondfladderen en in bomen zitten. Soms lang genoeg om vast te leggen, maar vaak ook niet. Omdat we de mussen, halsbandparkieten, rietgorzen en andere hier veelvoorkomende vogels inmiddels wel (her)kenden, besloten we onze wandelgrenzen wat te verleggen. Létterlijk. We boekten een Airbnb in het Friese Anjum en een privé-excursie met een vogelaar om zo hopelijk wat meer te weten te komen én toffe plaatjes te schieten.”

Meeuw met roze poten

“Zondagochtend even voor acht uur en mijn mobiele telefoon gaat in ons tijdelijke thuis. Het is Meino Zondervan van Flevobirdwatching, die ons met zijn auto én vriendin Dorris Wijnenga komt ophalen voor de excursie. Op zijn vraag wat ons
niveau is, antwoord ik – ietwat overmoedig, zo blijkt al niet veel later – ‘enthousiaste beginnelingen’. Om vervolgens meteen het antwoord schuldig te moeten blijven op Meino’s vraag wat het verschil is tussen een grote en een kleine mantelmeeuw. Antwoord: de grote heeft roze poten, de kleine gele. Ezelsbruggetje: ‘groze’ mantelmeeuw. Kijk, die extra kennis is mooi in the pocket nog voor de dag goed en wel is begonnen.”

Lees ook:
Ilona doet aan vogelspotten: ‘Geduld is het sleutelwoord’

Vogelconcert

“We starten de excursie met een indrukwekkend vogelconcert. Veel, hard en van alles door elkaar. De vogels zijn duidelijk ‘aan’. En datzelfde geldt voor Meino en Dorris. Met enorm veel enthousiasme proberen ze ons de verschillende geluiden te laten onderscheiden en te leren welk geluid bij welke vogel hoort. Ik kan niet zeggen dat dat meteen lekker lukt, maar wél heb ik meteen respect voor hun kennis over deze materie. Gedurende de hele dag vliegen vragen als: ‘Zagen jullie die?’ over en weer. Gevolgd door een: ‘Dat was de Noordse kwikstaart/kluut/zomertaling/kneu/graspieper/buidelmees’.

Op dit soort momenten komt dus een aantal keer mijn inner Hans Dorrestijn naar boven. Uit pure paniek – want ja, die vogels zijn er immers nú, dus moet ik ook nú actie ondernemen – heb ik m’n verrekijker een paar keer verkeerd om voor m’n ogen gezet en zit de beschermdop nog op m’n camera als ik nét zo’n bijzonder schepsel in het vizier denk te hebben. Om vervolgens met lichte teleurstelling ‘nee’ te moeten antwoorden op Meino’s: ‘Had je ’m nou?’ Dit móét anders, besluit ik voor mezelf, want anders wordt het wel erg veel frustratie en teleurstelling voor iets wat vooral leuk en leerzaam zou moeten zijn. En dus laat ik de focus op het maken van foto’s letterlijk los en geniet ik vooral van de ervaring, want die is sowieso supertof en onvergetelijk.”

De tuinfluiter

Hoogtepunt van de dag

“Toch is het evengoed wel fijn dat het ons enthousiaste beginnelingen ergens in de middag wat gemakkelijker wordt gemaakt. We komen aan bij een vogelkijkhut en hoewel het idee van die constructies is dat je vooral vanuit de hut naar búíten kijkt, valt er binnen meer dan genoeg te zien (én te fotograferen). In de hut zitten namelijk wat nestjes van de boerenzwaluw en die vliegen dan ook af en aan en poseren geduldig voor onze camera’s. Toegegeven: niet bepaald de moeilijkste vorm van vogelfotografie – dat is ons al duidelijk vóór we bij de hut aankomen en we twee andere vogelaars horen zeggen: ‘Deze tellen eigenlijk niet’ – maar voor ons stiekem toch een hoogtepuntje van de dag.

Andere hoogtepunten waren de twee nesten van zeearenden die we door de professionele verrekijker van Meino in het zicht kregen, een imposante groep paarden en de krombekstrandloper (goed woord voor Scrabble ook!) die in deze tijd van het jaar nogal zeldzaam is, maar die we toch maar mooi gezien hebben.”

De grasmus

Táchtig soorten vogels om te kijken?

“Aan het einde van de dag blijkt dat we maar liefst tachtig verschillende soorten hebben gezien. Of nou ja, Meino en Dorris hebben die gezien en hun uiterste best gedaan om ons erop te wijzen. Ik denk dat ik ongeveer de helft ervan bewust heb waargenomen en bij thuiskomst zie ik dat ik er zowaar ook best nog een aantal aardig heb weten vast te leggen. Maar verder is het toch vooral een gevalletje: ‘Gelukkig hebben we de foto’s (van Meino en Dorris) nog…’

Als ik die foto’s na de excursie krijg toegestuurd, komen er twee dingen in mij op. 1, in de stad zit het wel aardig goed met mijn vogelkennis, maar daarbuiten valt er nog heel veel te leren. En 2, wat is het toch een cadeautje om een hele dag op sleeptouw te worden genomen door twee mensen met zó veel kennis en zó’n scherpe blik voor alle natuur om hen heen. Ik probeer nu echt op een andere manier te kijken en vooral te luisteren als ik weer een wandeling maak. Wie weet, ontgroei ik dat Hans Dorrestijn-stadium ooit nog. En zo niet, dan is het ook prima. Vogels kijken blijft heel leuk om te doen, óók als je geen tachtig verschillende soorten per dag ziet.”

Tekst | Ilona Oerlemans
Beeld | Ilona Oerlemans, Meino Zondervan, Dorris Wijnenga

Voice Algemeen
Heb je geen tijd om vanuit je luie stoel je favoriete tijdschrift te lezen, maar wil je wél op de hoogte blijven van het beste van Margriet? Dan hebben wij iets leuks voor je: je kunt vanaf nu praten met Margriet via je Google Home óf Google Assistent op je telefoon of tablet. Zo heb je heel makkelijk toegang tot allerlei extra leuks. Benieuwd? Klik hier om direct met Margriet te praten. Meer uitleg nodig? Klik dan hier.

Ook interessant