Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Dat mijn zoon voor priesterschap wilde gaan, zag ik even niet aankomen.’

moeder-zoon.jpg

Simone: “Onze zoon Pascal raakte in groep 8, door een 
interview met de koster, voor het eerst geïnteresseerd in de rooms-katholieke kerk. De schilderijen, geuren, kleuren en 
rituelen spraken hem zó aan, dat hij ging zoeken naar de 
verhalen erachter. Op het gymnasium, waar hij Latijn leerde en verhalen hoorde over de Romeinen, werd zijn interesse gevoed. Mijn man en ik, absoluut niet gelovig, respecteerden zijn 
behoefte. We begrepen zijn fascinatie niet direct, maar zagen hoe serieus hij was en waarom hij er op zijn vijftiende voor 
koos om zich te laten dopen. Ook familie en vrienden werden meegenomen in deze ontwikkelingen. Het voelde oké; dit was Pascal. Ik zag toen nog niet aankomen dat hij voor het priesterschap wilde gaan. Dat wist hij zelf ook pas toen hij in zijn 
eindexamenjaar meedeed aan de Stille Omgang, een katholieke herdenkingstocht in Amsterdam. Daarna besefte hij dat hij een roeping had, en dat hij zijn geplande 
studie internationale betrekkingen aan de kant wilde zetten voor een leven als 
dominicaan. Ik schrok enorm van dit 
bericht. Bang dat ik mijn zoon zou kwijtraken aan een gesloten orde van priesters. Bang dat we elkaars werelden gaandeweg niet meer zouden begrijpen. En ook bang voor de vooroordelen waarmee hij te maken zou krijgen, door de slechte publiciteit rondom de katholieke kerk.
Pascal is nu een aantal jaar op weg en woont op dit moment in een klooster in Zwitserland, waar hij theologie studeert aan de universiteit. De meeste van mijn ‘bezwaren’ zijn weggenomen omdat ik zie hoe gelukkig hij is en omdat hij ons als zijn gezin overal in laat meedelen. We zijn altijd welkom om te komen 
logeren, om mee te eten met de andere priesters en vragen te stellen, wat een warm en betrokken gevoel geeft. En Pascal belt bijna dagelijks en zoekt ons ook op in Nederland. In habijt stapt hij dan onbevangen de trein in, wat mij weleens zorgen baart in deze tijd van terreur, maar wat híj ziet als een uitnodiging aan anderen om wellicht een gesprek te beginnen. Hij vertelt graag en mensen zijn nieuwsgierig. Soms vragen zij of hij voor ze wil bidden; die ontmoetingen vindt hij heel bijzonder.
Dat in het plan van Pascal geen huisje-boompje-beestje voorkomt, is voor mij als moeder best een omschakeling geweest. Nu denk ik: hoe kan dát me verdrietig maken als mijn beide jongens precies hebben gedaan wat wij als ouders voor hen wilden, namelijk dat ze zichzelf zouden zijn en hun eigen pad zouden kiezen? De jongste via het conservatorium, Pascal via zijn studie theologie. Trotser kunnen ze mij niet maken.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-06. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Lees ook eens

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant