Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Na 35 jaar huwelijk liet hij mij achter op een plek waar ik nooit gelukkig was’

verhuizenscheiding2.jpg

José (58): “Mijn man en ik zijn allebei opgegroeid in de Randstad. Maar toen wij wilden gaan samenwonen, was het woningaanbod daar klein en ons budget te laag. We moesten uitwijken en besloten uiteindelijk in een dorp te gaan wonen waar de huizenprijzen beduidend lager lagen.

Ik vond er mijn draai en leerde er mensen kennen. Onze zoon en dochter werden geboren en bouwden een eigen leven op. Maar mijn man was er niet gelukkig. En als hij niet happy was, drukte dat enorm op ons gezin. Daarom had ik, als de flexibele van ons tweeën, al geregeld ingestemd met zijn wensen. Nu besloten we dus op zijn dringende ‘verzoek’ te verhuizen, op het moment dat onze kinderen naar de middelbare school gingen en herinneringen hadden gemaakt. Onze nieuwe woonplaats werd een stadje twintig kilometer verderop.

Het is een stap geweest waarvan ik eigenlijk altijd spijt heb gehad. Mijn man was door zijn werk toch maar weinig thuis. Terwijl ik en de kinderen erg hard ons best moesten doen om – voor hem – te wennen in een stadse leefomgeving. Anders dan mijn zoon en dochter is mij dat nooit écht gelukt. Ik stond niet meer op het schoolplein met jonge kinderen zoals ‘vroeger’, waardoor ik zo gemakkelijk nieuwe contacten had opgedaan. Met de naaste buren, die een stuk jonger waren dan wij, bleef het bij korte gesprekjes over de heg en een jaarlijks borreltje op Burendag. Het voelde allemaal zo ‘leeg’. En toen ineens, als een donderslag bij heldere hemel, kondigde mijn man ook nog eens aan dat hij wilde scheiden. ‘De koek is op.’ Dat waren zijn letterlijke woorden. Ik was verbijsterd. Na 35 jaar huwelijk liet hij mij ontredderd achter op een plek waar ik nooit gelukkig was geweest.

Ik heb veel te veel gelaten in mijn huwelijk. Dát kan ik mezelf verwijten. Het is mijn eigen schuld dat dingen niet zijn gegaan zoals ik dat liever had gezien: dan had ik mijn mond maar moeten opentrekken. Ik kon de gedane zaken na de scheiding ook niet meer terugdraaien, natuurlijk. En dat geeft niet, ik heb me ermee verzoend. Op dat ene ding na, die verhuizing naar de stad! Ik besloot terug te gaan naar het dorp waar we waren begonnen, en wát een goede beslissing was dat. Op de plek waar ik me thuis voelde, mijn basis, kon ik vol vertrouwen een nieuwe start maken. Daar had ik voor het eerst in mijn leven de ruimte om mezelf te leren kennen als vrouw lós van een partner. Natuurlijk is scheiden op je 55ste onwaarschijnlijk spannend, maar voor mij is het zeker óók bevrijdend gebleken.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-12. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Lees ook eens

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant