Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Mijn dochter kon écht niet meer, ik neem haar niets kwalijk.’

lisa2.jpg

Lisa: Je kind verliezen is wel het ergste wat je als vader of moeder kunt overkomen. Het overkwam mij ruim drie jaar geleden, toen mijn jongste dochter op veertigjarige leeftijd besloot om uit het leven te stappen. Ze had een gezin, drie kinderen, maar zag geen uitweg meer. Haar depressie zorgde ervoor dat ze zich niet meer kon verbinden met de wereld om zich heen.
 Ze leefde in haar eigen donkere tunnel zonder einde. Geregeld belde ze me ’s morgens rond acht uur huilend op, omdat ze niet wist hoe ze de dag moest doorkomen. Ik probeerde op haar in te praten, haar lichtpunten te laten zien. ‘Blijf hoop houden,’ zei ik, ‘kijk naar je moeder.’

Jaren eerder, na mijn scheiding, had ik zelf vier jaar geleefd met deze vernietigende ziekte die mij totaal verlamde en me al mijn levenskracht ontnam. Onervaren omstanders weten echt niet hoe dat is. Zeggen dat je gewoon een flinke schop onder je kont nodig hebt, maar beseffen niet dat de hardste schop nog geen verschil kan maken. Ik leefde voortdurend met het idee dat ik er binnenkort niet meer zou zijn. Omdat ik voor een trein zou springen of iets anders radicaals zou doen; ik vertrouwde mijzelf niet meer. Ooit heb ik een hele nacht boven op een flat gestaan. Wat me ervan weerhield te vallen, waren de namen van mijn drie dochters: ik herhaalde ze als een mantra, uren achtereen, tot ik eindelijk besloot om naar beneden te gaan en beter te worden. Ik wilde blijven leven. En daar ben ik – middels intuïtief tekenen en reiki – bewust mee aan de slag gegaan. Het was een lange en zware weg, maar ik heb het gered. Waarom mijn dochter niet bij zinnen kwam vlak voor het moment waarop ze koos voor níét leven, weet ik niet. Ze kon écht niet meer, denk ik. En ik heb haar dat nooit kwalijk genomen, want ik begrijp zo goed hoe ze zich voelde. Ik heb eens gelezen dat mensen met een depressie het leven een twee of drie geven, terwijl mensen met 
bijvoorbeeld kanker het altijd nog hebben over een zeven of acht. Dat komt omdat zij vertrouwen/hopen op herstel na behandeling, terwijl mensen 
met een depressie werkelijk geen uitweg meer zien.

Ik heb mijn leven weer opgepakt en voel, na alles wat ik gaandeweg heb geleerd, dat ik ondanks het grote gemis van mijn dochter, niet weer in de valkuil van een depressie zal vallen. Mijn motto, ‘maak het leven niet perfect, maar houd het interessant’, motiveert me tot een luchtige kijk op de wereld. En wat betreft mijn dochter: ik geloof dat het leven niet ophoudt na de dood. Ze is er nog steeds. Érgens. En ik voel dat ze gelukkig is.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-10. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Lees ook eens

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant