Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

‘Verblind door adoratie voor de stijlgoeroe die me aan twee witte T-shirts had geholpen, kocht ik een rare rok’

aaf-brandt-corstius.jpg

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (7) en dochter Rifka (6).

De afgelopen tijd ben ik in de ban geweest van het woord ‘capsule’, als in capsule-garderobe: die mythische set van precies goedgekozen kledingstukken die je eigenlijk elke dag wel aankunt zonder dat het saai wordt.
Ik heb best veel kleren in mijn kast, maar zoals velen sta ik er elke dag voor en roep uit dat ik niets heb om aan te trekken.
Daarom was ik dolblij toen Esther Walker van mijn favoriete stijlblog On the spike begon met een serie columns over capsule-kledingstukken. De ultieme stukken die je nodig hebt in je kast om, zo spiegelde Walker haar lezers voor, nooit meer ’s ochtends uit te roepen dat je niets hebt om aan te trekken.
Nu ben ik altijd achterdochtig als ik in het zoveelste stijlboek of tijdschriftartikel lees wat ik in mijn kast moet hebben hangen. Meestal is het een kwestie van: ja, natuurlijk, wat dacht je dan? Natuurlijk heb ik al een spijkerbroek, een zwarte broek, een wit overhemd?
Ook denk ik vaak: tja, maar dat staat mij niet. Zo heb ik al duizend keer vernomen dat iedere zichzelf respecterende vrouw een trenchcoat zou moeten hebben, maar zo’n geval met een riempje om de middel staat mij gewoon helemaal niet.
Maar Esther Walker was op de goede weg. Zo raadde zij ons allen aan om twee witte en twee grijze shirts te kopen. Hoe kon het, vroeg ik mij af, dat ik die überhaupt niet bezat? In een kast die uitpuilde van de gele en rood gebloemde shirts zit er geen handig grijs of wit ding tussen. Gekocht. Sindsdien elke dag gedragen.
Ze was dwingend. Zo mocht je van haar maar twee jurken hebben, en ook nog allebei zwart. Was echt genoeg, schreef ze. En voor alles bruikbaar. Het klonk zo baanbrekend. Maar ook – zo waar.
Het leuke was dat ze zich niet beperkte tot dit soort saaie (maar onmisbare) dingen, maar ook af en toe iets adviseerde wat helemaal niet basic klonk. Zo kwam ze met het begrip ‘de rare rok’. Een rok, maar dan rood met witte stippen of knalgeel met bloemen. Verblind door adoratie voor de stijlgoeroe die me aan twee witte T-shirts had geholpen, kocht ik een rare rok. Roze, met plooien en een heleboel bloemetjes. En ik droeg hem! Onmiddellijk. En vaak. Raar genoeg paste hij overal bij, vooral bij het saaie witte T-shirt, en vrolijkte de boel op zonder dat ik me meteen een clown voelde.
Dus het klopte. Allemaal. Alhoewel: het kaki shirt stond me niet en een spijkerjasje is sinds mijn veertiende ook niet meer mijn afdeling. Je hoeft niet alles te geloven van je stijlgoeroe zegt.
In de herfst gaat ze herfstvoorschriften schrijven. Ik kan niet wachten. Ik vrees dat mijn wolcollectie het onderspit gaat delven.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-40. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Op de koffie bij Aaf

 Lees ook eens

Artikelen van Margriet.nl gratis ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant