Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Verbijsterd liep ik het ziekenhuis uit. Ging dit over mij?’

011.jpg

Kristel Pilkes (48, gz-psycholoog) is getrouwd en heeft twee zoons (16 en 18). In 2014 kreeg 
ze de diagnose borstkanker met uitzaaiingen in de lymfeklieren. “Omdat het er wel heel veel waren, moest ik rekening houden met andere uitzaaiingen elders in mijn lijf.”

“Heel soms kijkt de angst om de hoek. Als ik iets geks voel bijvoorbeeld, of een zere rug heb. Dan laat dat ver weggestopte stemmetje vanbinnen zich horen: het zal toch niet”.”

Hormoongevoelig

“April 2014. Het was alsof ik in een opgevoerde 
TGV-trein zat. Er zat amper 24 uur tussen het 
moment dat ik een knobbel in mijn linkerborst 
ontdekte en de diagnose. En meteen kreeg ik het behandelplan voorgeschoteld. Chemo, bestralingen en opereren van oksel en borst. Omdat de tumor aan de oppervlakte lag, was het aan mij of ik voor een borstbesparende ingreep of voor amputatie zou gaan. De datum voor de operatie was al wel geprikt, waarbij het wederom aan mij was of er dan een plastische chirurg klaar zou staan voor een reconstructie. Alsof deze bak met informatie nog niet 
genoeg was, kreeg ik ook te horen dat mijn borstkanker hormoongevoelig was. Ze raadden een 
erfelijkheidsonderzoek aan en vertelden dat er acht uitzaaiingen in mijn oksel zaten. Omdat dat er wel heel veel waren, moest ik rekening houden met 
andere uitzaaiingen elders in mijn lijf.”

Weer een toekomstperspectief

“Verbijsterd liep ik het ziekenhuis uit. Ging dit over mij? Het duizelde me. Ik had rust nodig om te voelen wat goed voor me was. Voor sommige mensen is het 
advies van de dokter voldoende. Maar ik wilde zelf de regie houden en de plussen en minnen afwegen van elke keuze die moest worden gemaakt. 
Dus vroeg ik een gesprek aan met de chirurg, keek naar plaatjes van getatoeëerde tepels, sprak met een plastische chirurg – die overigens vooral in zijn eigen straatje praatte – en informeerde naar een 
oedeemtherapeut. Dat laatste deed ik om te 
voorkomen dat ik, net als mijn moeder die ook borstkanker heeft gehad, een dikke arm zou krijgen. Uiteindelijk ben ik voor een borstbesparende 
operatie gegaan. Het was een gezamenlijke keuze van mij en de arts, en daar voelde ik me goed bij. Toen ook nog bleek dat er geen andere uitzaaiingen in mijn lichaam zaten, kon ik mijn geluk niet op. 
Ik had weer een toekomstperspectief.”

Tekst | Eva van Dorst en Ymke van Zwoll
Beeld |Esmee Franken
Visagie | Astrid Timmer
Styling: Inge Holkenborg

Dit interview verscheen eerder in Margriet 2018-42. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

 

 

 

 

 

 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant