null Beeld Marloes Bosch. Styling: Sadia Veenstra. Visagie: Thirza Waasdorp.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Sadia Veenstra. Visagie: Thirza Waasdorp.

PREMIUM

‘Van wereldstad Rome naar Sittard, dat was een behoorlijke omschakeling’

Bijles levert de Romeinse Emilia Honings-Vichi (81) niet alleen een voldoende voor filosofie op, maar ook een penvriend: Jean (85) uit Nederland, die later haar man wordt. Ze hebben drie dochters, Patrizia (59), Sabrina en Daniela (58), en vijf kleinkinderen.

“Ik denk niet dat ik een echte Italiaanse meer ben, maar ook geen echte Nederlandse. Ik hoop dat ik van beide culturen het mooie in me heb. Al met al vind ik dat ik veel geluk heb gehad. Door mijn man te ontmoeten en hier te mogen wonen, werken en leven. Ik voel me hier thuis. Maar toen ik de eerste keer naar Nederland kwam, om kennis te maken met mijn schoonfamilie, was mijn eerste indruk: wat is het hier klein! Van wereldstad Rome naar Sittard, dat was een behoorlijke omschakeling. Nog steeds voel ik me eigenlijk het meest thuis in de grote stad.”

Om mijn Engels te verbeteren

“Jean heb ik leren kennen als penvriend. In mijn eindexamenjaar gymnasium liep ik tegen een kennisachterstand filosofie aan. Ik besloot bijles te nemen bij een Nederlandse professor die lesgaf aan de Universiteit van het Vaticaan. Toen ik hem na maanden trots mijn voldoende liet zien, vertelde hij me dat hij voor familiebezoek naar Nederland zou gaan. Omdat ik mijn Engels wilde verbeteren, vroeg ik of hij een penvriendin voor me kon vinden. Omdat geen van zijn zussen Engels sprak, werd ik gekoppeld aan een van zijn jongere broers, Jean. Geen penvriendin dus, maar een penvriend!”

“Jean had donkere krullen, studeerde Nederlandse taal-en letterkunde en we hadden veel gezamenlijke interesses. Hij schreef mij over Nederlandse dichters, schrijvers en schilders en ik hem over de Italiaanse. Na een jaar kwam Jean zijn broer opzoeken en liet ik hem alle mooie plekjes in Rome zien. We werden verliefd. Ik studeerde een aantal jaar Italiaanse taal- en letterkunde, op mijn 22ste trouwde ik met Jean in Rome en in 1962 vestigden we ons in Sittard.”

null Beeld

Italiaanse les

“In het begin had ik ontzettend veel heimwee. Destijds had je nog geen goedkope vluchten naar Italië en met de trein deed je er 26 uur over. Toen de kinderen nog niet op school zaten, ging ik elk jaar twee of drie maanden met hen naar Rome. En vaak reisden mijn ouders weer mee terug en verbleven ze nog een maand bij ons. Zo haalden we alle tijd in. Mijn grote geluk is dat ik in Nederland professioneel bezig kon zijn met de Italiaanse taal en cultuur. Vanaf dat de kinderen naar de kleuterschool gingen, begon ik Italiaanse les te geven en dat doe ik nog steeds met veel plezier en energie. Het leuke is dat de mensen die naar mijn les komen ook fan zijn van Italië. Zo blijft mijn thuisland toch altijd dichtbij.”

“Van het weer in Nederland heb ik nooit een drama gemaakt. Ik vind het juist prachtig als het sneeuwt en vriest. Het eten beviel me ook meteen: ik houd van stamppotten en erwtensoep. Ik ben nooit een goede kokkin geweest en dat je hier een broodmaaltijd als lunch hebt, kwam mij alleen maar goed uit, want in Italië is het de gewoonte om twee keer per dag te koken. Ik zeg weleens tegen mijn zus: ‘Volgens mij ben ik de enige Italiaanse die zal sterven zonder ooit lasagne te hebben gemaakt,’ haha.”

Broek (Bianca), blouse (Modström), vest (Linnebjerg), schoenen (vanHaren).

Jessica van ZantenMarloes Bosch. Styling: Sadia Veenstra. Visagie: Thirza Waasdorp.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden