null Beeld redactie
Beeld redactie

PREMIUM

Urmie Plein: ‘Om me met beide benen op de grond te houden, uitte ze haar trots niet altijd naar mij’

De moeder van actrice Urmie Plein (55) hield van muziek, dansen en gezelligheid. Daarom was zelfs haar begrafenis een feest. Corry Dors voelde zich gezegend en gelukkig met elf kinderen, maar droeg ook een groot verdriet mee.

“Mijn moeder sprak weinig over haar jeugd in Paramaribo, waar ze op 8 oktober 1937 als tweede in een gezin van uiteindelijk vijf kinderen werd geboren. Maar ik denk dat ze een lief en eigenzinnig meisje was, want zo is ze later ook altijd geweest. Ze wilde verloskundige worden, maar tijdens een dansavond op haar vijftiende ontmoette ze mijn vader, een negentienjarige timmerman. Ze raakte snel zwanger, werd op haar zeventiende moeder en stopte na een tijdje met school. Mijn oma vond dat niet leuk, want mijn moeder kon goed leren.”

11 kinderen

“Haar leven heeft sindsdien in het teken van haar kinderen gestaan. Ze heeft er elf gekregen, twee zijn er overleden. Dat waren de grootste littekens in mijn moeders leven. Als je haar vroeg hoeveel kinderen ze had, zei ze: ‘Elf, van wie twee in mijn hart.’

Mijn moeder vond een kind het grootste geschenk van het universum en was zielsgelukkig met elke geboorte. Ik heb weleens grappen gemaakt over het aantal: “Ma, ik weet dat je verloskundige wilde worden, maar je hebt het verkeerd begrepen: een verloskundige háált kinderen, jij máákt ze.” Daar kon ze om lachen. Ik was een verlegen, dromerige kleuter en mijn moeder stimuleerde me voortdurend om contact te maken met anderen. ‘Práát dan toch, meisje,’ zei ze steeds. Ik vond dat zo vervelend dat ik verzon dat ze mijn boze stiefmoeder was, zoals in de sprookjes die mijn vader vertelde. Hij was een echte toriman, een verhalenverteller, ik hing altijd aan zijn lippen. ‘Ik ben een prinses!’ riep ik vaak. Mijn moeder zei dan: ‘Doe normaal’ en mijn vader: ‘Dat ben je zeker.’”

null Beeld
  1. “Lekker aan het genieten met één van haar kleinkinderen.”
  2. “Onze laatste foto samen genomen op mijn moeders tachtigste verjaardag.”
  3. “1973: mijn oudere zus Glenda en ik op de foto voor mijn vader in Nederland.”

Van Suriname naar Rotterdam

“Omdat ik zo naar hem trok, was het vreselijk dat hij in 1972 in Nederland ging werken. Ik was boos! Pas toen mijn moeder benoemde dat ze mijn vader ook miste en me een grote brasa (omhelzing, red.) gaf, smolt mijn weerstand weg. We vonden elkaar in ons gemis en vanaf dat moment waren we onafscheidelijk.

In 1974 gingen wij mijn vader achterna. We kwamen terecht in een veel te krap Schiedams rijtjeshuis, maar twee jaar later konden we in Rotterdam groter gaan wonen. Het was gezellig bij ons thuis. Mijn ouders hielden van dansen en gaven op zondagen vaak feesten. Als mijn moeder zich mooi had aangekleed, zag ik mijn vaders ogen glinsteren. Dan dacht ik: ik wil later ook een man die zo naar mij kijkt.

Toch is het huwelijk van mijn ouders stukgelopen, nadat hij ontrouw was geweest. Ik was zeventien toen ze uit elkaar gingen. Mijn moeder vond het belangrijk dat wij contact met mijn vader zouden houden en nodigde hem na verloop van tijd weer uit op de zondagse feesten. Langzamerhand zijn ze beste vrienden geworden, terwijl ze allebei ook een nieuwe ­relatie hadden.”

null Beeld
  1. “Mijn moeder en vader dansend op mijn trouwfeest.”
  2. “Mijn moeder als getuige tijdens mijn huwelijk.”
  3. “Kerst 2017. Samen met mijn oudste zus Diana en mijn jongste zusje Leona.”

Toneelschool

“Lange tijd wist ik niet wat ik wilde worden, maar mijn moeder wel: ‘Verloskundige!’ Pas tijdens de toelating dacht ik: ik doe dit alleen maar voor haar, en ben er weggelopen. Via een modeopleiding kwam ik in aanraking met toneel. Ik stapte over naar de HKU (Hogeschool voor de Kunsten Utrecht, red.) om dramadocent te worden, maar daar zeiden ze: ‘Je wordt een goede docent, maar een betere actrice.’ Pas daarna ben ik op de Toneelschool terechtgekomen. Mijn moeder vond dat niet zo’n goed idee. Ze zei: ‘Ik kijk veel tv en zie geen donkere vrouwen in hoofdrollen. Ik houd mijn hart vast.’ Ik denk dat ze gelijk heeft gekregen; er zijn nog steeds bijna geen hoofdrollen voor donkere vrouwen. Maar ik wilde me daardoor niet laten tegenhouden. Uiteindelijk was mijn moeder trots op alles wat ik deed, maar om me met beide benen op de grond te houden, uitte ze dat niet altijd naar mij. Ik kwam er pas achter toen een oom vertelde dat ze de hele familie afbelde als ik een keer op tv te zien was!”

null Beeld
  1. “Mijn dochters Joëlle en Jade en ik op een foto van Greet van Dam.”
  2. “Mijn moeders laatste kerst in 2017.”
  3. “Mama met al haar kinderen op de foto tijdens haar tachtigste verjaardag.”

Dochter verloren

“Mijn moeder werd oma van meer dan dertig kleinkinderen. Ik kreeg drie dochters, maar verloor ook een kind. Ze werd met zeven maanden geboren tijdens een vakantie in Griekenland en het ziekenhuis had de couveuse niet klaarstaan. Ze stierf aan zuurstoftekort. Een nachtmerrie was het. Ook mijn moeder was er kapot van, zij wist als geen ander wat wij meemaakten. Voor mijn dochters Joëlle (23) en Jade (18) is ze de leukste oma ooit geweest. Ze heeft veel op ze gepast, daar genoot ze met volle teugen van.

Toen ze begin zeventig was, begon ze te dementeren. De eerste jaren wist ze dat te verbergen, pas later vonden we talloze herinneringsbriefjes in haar huis. Toen ze het gas aan liet staan en ging dweilen met olie, moest ze naar een verzorgingshuis. Ze is op een vreselijke manier aan haar eind gekomen; een verpleger vergat haar in de tillift. Ze overleed niet veel later, tachtig jaar oud. Mijn moeder hield niet van verdriet, dus de begrafenis werd een feest. We hebben haar dansend naar haar graf gedragen. Voor haar dood zei ze: ‘Ik zal er alles aan doen om op een andere manier bij je te zijn.’ Voor het slapengaan, praat ik altijd even met haar en voel ik dat ze er voor me is.”

Actrice Urmie Plein speelde in tv-­series als Diepe gronden en A’dam en E.V.A., films als Koning van Katoren en Alleen maar nette mensen en vele toneelstukken.

Bas Maliepaardredactie
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden