Persoonlijk

Tweeling Willy en Marietje: ‘Onze mannen vonden het maar niets dat we als twee klonen rondliepen’

tweeling-willy-en-marietje-vertelt-over-hun-bijzondere-band.jpg

Ze missen elkaar als ze niet samen zijn, zijn elkaars beste vriendin en staan altijd voor elkaar klaar. Maar ze hebben heus ook hun eigen leven. De tweelingzussen Willy van Hattem-Liebrecht (l) en Marietje Nohl-Liebrecht (r) (69) zijn twee handen op één buik. 

Marietje: “Willy en ik delen alles samen. We zijn zelfs op dezelfde dag getrouwd, met een gezamenlijke bruiloft. Onze vader zei: ‘Als jullie tegelijk trouwen, betaal ik het feest.’ Lekker praktisch dus. Ik vond het wel leuk, want het was meteen een heel groot feest. Het hele dorp liep uit en de kerk zat vol. Dat ik de aandacht moest delen vond ik niet erg, dat was ik toch al gewend. Sterker nog: ik houd er helemaal niet van om in m’n eentje alle aandacht te krijgen. Daar word ik ongemakkelijk van.”

Willy: “Het was leuk om de voorpret samen te delen. We kozen dezelfde trouwjurk, maar in een andere kleur. Ik een groene, Marietje gebroken wit. Doordat ik tegelijk met mijn zus ging trouwen, was ik minder zenuwachtig. ‘Geef elkaar maar een handje, dan kunnen jullie het wel’, zei onze moeder altijd als we iets spannend vonden. En dan durfden we het samen wel. Dat gold dus ook voor trouwen. Marietje en ik deden vroeger alles samen. Misschien krijg je meer een eigen leven als je beiden elders gaat studeren en werken, maar Marietje en ik werkten ook nog eens samen in de supermarkt van onze ouders.”

Marietje: “Wat het grootste verschil tussen Willy en mij is? Ik zou het werkelijk niet weten. We hebben ook nooit ruzie gehad, op één keer na toen we nog klein waren. De een heeft de ander toen geslagen – we weten niet eens meer wie de ander sloeg en waarom – en we zaten allebei te huilen. Dat we veel samen deden werd door onze ouders gestimuleerd. We moesten altijd op elkaar letten. Ik weet nog dat ik een keer zonder Willy uit school thuiskwam, omdat ik met een vriendinnetje was meegelopen. Dat werd me niet in dank afgenomen door onze moeder. ‘Je weet toch dat je altijd samen met Willy moet lopen?’, zei ze.

Tegenwoordig letten ouders van tweelingen meer op de individuele ontwikkeling, maar daar werd toen minder naar gekeken. Tot ons twintigste droegen we ook nog eens dezelfde kleren. Onze moeder kleedde ons hetzelfde, wij waren niet anders gewend. We zijn daar pas mee gestopt toen we verkering kregen. Onze mannen vonden het niet zo geslaagd dat we als twee klonen rondliepen.”

Willy: “We bellen elke avond rond half elf om onze dag door te nemen. Maar vaak bellen we ook tussendoor nog even, anders ben ik bang dat ik haar iets vergeet te vertellen. Mijn zus is een stukje van mezelf. Vaak gaan we samen met onze mannen op vakantie, maar soms ook apart. Als Marietje daarna weer terug is, ben ik blij. Dan voel ik me weer compleet.”

Fotografie | Marloes Bosch
Styling | Sadia Veenstra
Visagie | Nicolette Brondsted

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-34. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant