Trynke was verslaafd: ‘Ik wilde verdoven, verdringen, verdwijnen. Om maar niet te voelen’ Beeld Fotografie | Mariël Kolmschot
Beeld Fotografie | Mariël Kolmschot

Trynke was verslaafd: ‘Ik wilde verdoven, verdringen, verdwijnen. Om maar niet te voelen’

Trynke Brouwer dronk, slikte pillen en rookte flink, jarenlang. Toen ze zich op een dag realiseerde dat ze verslaafd was en dit alleen maar fout kon aflopen, besloot ze af te kicken. Met succes. Inmiddels is ze elf jaar van al haar verslavingen af.

“Ik kom van een boerderij en ben niet opgevoed met alcohol. Mijn vader dronk weleens een borreltje als hij de administratie deed, maar daar bleef het bij, en mijn moeder was zelfs anti. Toen ik een jaar of vijftien was en voor het eerst uitging, ontdekte ik dat ik de roes die alcohol mij gaf wel prettig vond. Het zorgde ervoor dat ik me minder onzeker voelde. Mijn behoefte aan drank was toen nog redelijk onschuldig en beperkte zich tot de weekenden.”

‘Die alcohol beviel me wel’

“Ik was door India aan het reizen toen mijn moeder plotseling overleed. Afscheid heb ik niet van haar kunnen nemen; mijn vader had me niet kunnen bereiken, dus hoorde ik pas drie weken later dat mijn moeder dood was. Ze was toen al begraven. Ik ben naar huis gegaan om zo veel mogelijk bij mijn depressieve vader te zijn. Een jaar later pleegde hij zelfmoord. Ik heb hem gevonden. En ja, dat was behoorlijk traumatisch, maar ergens was ik ook opgelucht, want nu hoefde ik me geen zorgen meer om hem te maken en kon ik verder met mijn leven.

Een paar jaar later ontmoette ik mijn vriend. Onze relatie was ongezond en ziekelijk. Zeven jaar lang ging het aan en uit. Mijn vriend dronk veel en dagelijks en ik deed mee. Die alcohol beviel mij wel, verdoofde de boel. Mijn hoofd vol negatieve gedachtes werd erdoor tot rust gebracht en de onverwerkte pijn om het overlijden van mijn ouders verdoezeld.”

‘Ik was doodongelukkig’

“Ik was doodongelukkig, voelde me eenzaam, maar daarover praten, ho maar. Emoties stopte ik weg, ik had nooit geleerd te praten over mijn gevoelens. Alleen bij dieren vond ik troost. En daar hadden we er veel van op de boerderij. Dieren zijn veilig, ze oordelen niet. Toen mijn paard ook nog overleed, stortte ik in. Het feit dat ik al jaren de schone schijn ophield, me als verpleegkundige een slag in de rondte werkte, mijn lage zelfbeeld, de dood van mijn ouders en mijn slechte relatie… Het werd me allemaal te veel.

Gelukkig strandde mijn relatie, maar ondertussen werd mijn verslaving erger. Ik had steeds meer nodig voor hetzelfde verdovende effect. En dan heb ik het niet alleen over drank. Ik draaide veel nachtdiensten en als ik dan ’s morgens thuiskwam, had ik wel een borreltje verdiend, vond ik. En in plaats van ’s middags te gaan slapen omdat ik die nacht weer aan de bak moest, dronk ik gewoon door. Rustgevende pillen hielpen mij om het vol te kunnen houden. Ook daar raakte ik verslaafd aan. Slaaptabletten kwamen er trouwens ook aan te pas. En ik rookte zo’n dertig sigaretten per dag. Ook eten was een ding. Sinds iemand mij ooit had gezegd dat ik een dikke kont had, at ik óf te weinig óf te veel.”

Zorgen

“Ik denk dat mijn omgeving zich wel zorgen om mij maakte, maar eigenlijk interesseerde me dat niet. Het voordeel was dat ik alleen woonde, dus hoefde ik niets te verbloemen of te verstoppen. En als er onverwacht bezoek kwam, deed ik niet open. Ik leefde in een isolement en mijn normen en waarden vervaagden. Afspraken belde ik af of kwam ik niet na en ik deed dingen waar ik achteraf niet trots op ben. Zo meldde ik me geregeld ziek een uur voor mijn dienst begon en pakte ik medicatie uit de medicijnkast van het ziekenhuis. In 2004 was ik zó diep gezonken, dat ik onder invloed heb geprobeerd zelfmoord te plegen.”

‘Ik deed dingen waar ik achteraf niet trots op ben’

Natuurlijk heb ik pogingen ondernomen om te stoppen met drinken. Eigenlijk was elke volgende dag een dag om te stoppen. Dagen die vervolgens weer in een teleurstelling eindigden omdat ik tóch weer naar de winkel was gegaan. En dat deed ik dan ook weer stiekem; om te voorkomen dat de caissière zou vermoeden dat ik alcoholist was, gooide ik naast wijn ook wc-papier of wasmiddel in mijn karretje. Toch lukte het me soms om een paar weken niet te drinken, maar omdat ik veel innerlijke conflicten had en depressief was, zocht ik uiteindelijk toch weer mijn heil in de alcohol.

En voor ik het wist dronk ik dan weer net zo veel als eerst of zelfs nog meer. Ik heb ook weleens een vriendin gevraagd mij op te sluiten in mijn huis zodat ik geen drank kon kopen. Het heeft, geloof ik, een uur geduurd voor ik een sleutel bij de buurman had ontfutseld. Ik ben ook meerdere malen opgenomen geweest. Achteraf denk ik dat ik mezelf vooral liet opnemen om even op te laden en om mijn omgeving gerust te stellen. In de kliniek bagatelliseerde ik mijn probleem. Ik was er lang niet zo erg aan toe als die andere ‘gevallen’. En eenmaal thuis ging ik linea recta naar de winkel.”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Ik schaam me voor mijn snoepverslaving’

Opnieuw beginnen in Den Haag

“In 2007 leek het mij een goed plan ergens opnieuw te beginnen. Er is geen specifieke reden voor dat jaar, ik dacht gewoon: het moet afgelopen zijn met die drank. Een frisse start in een andere omgeving zou mij ervan af helpen. Dus verruilde ik Friesland voor Den Haag en was vastberaden in mijn nieuwe woonplaats geen druppel te drinken. Maar wederom hield ik mezelf voor de gek, want ook in Den Haag smaakte de wijn mij veel te goed. En ik hoefde het voor niemand te verbergen, want mijn familie en vrienden woonden tenslotte ver weg.

De enige aan wie ik verantwoording had af te leggen, was het ziekenhuis waar ik werkte. En dat lukte me aardig. Tot het bijna misging. Ik had avonddienst op een afdeling waar zeer zieke mensen lagen toen ik opeens besefte dat áls ik zou gaan werken die avond, ik fouten zou kunnen maken. En dan zou ik mijn diploma kwijtraken en mijn professie niet meer kunnen uitoefenen. Dat zou vreselijk zijn, want ik houd veel van mijn werk.”

Trynke was verslaafd: ‘Ik wilde verdoven, verdringen, verdwijnen. Om maar niet te voelen’ Beeld Fotografie | Mariël Kolmschot
Beeld Fotografie | Mariël Kolmschot

Eindelijk hulp

“Ik ben naar mijn leidinggevende gestapt, heb haar alles verteld en aangegeven dat ik hulp nodig had. Tot de dag van vandaag ben ik dankbaar voor dit moment, waarop ik durfde te luisteren naar mijn lichaam, naar mijn angst. Dat ik me kon overgeven aan het machteloze gevoel en inzag dat ik moest worden geholpen. Ik werd opgenomen in een verslavingskliniek met een holistische aanpak, waar ik ook kennismaakte met het 12-stappenprogramma. Ik leerde in stappen inzien dat verslaving een ziekte was en dat ik mijn verantwoordelijkheid moest nemen ten aanzien van die ziekte. Dat betekende absolute geheelonthouding. Dus niet meer één glaasje, geen pillen meer en ook niet ineens gaan blowen of anderszins, want van het één komt het ander en ik ken geen rem. In niets.

‘Wat een sukkel was ik’

“Ook ging ik inzien hoe een verslaving werkt. Dat ik altijd in de ontkenning heb geleefd – anderen waren tenslotte veel verslaafder dan ik – en dat het niet zozeer gaat om de hoeveelheid drank, maar om het effect dat alcohol op me had. De reden waarom ik dronk. En dat werd mij door die therapie wel duidelijk. Ik wilde verdoven, verdringen, verdwijnen. Om maar niet te voelen. Om maar geen verbinding te hoeven maken met mezelf. Dat ik maar liefst 46 moest worden om tot deze inzichten te komen, daar vond ik natuurlijk ook weer wat van. En dan werkte ik ook nog eens in de hulpverlening. Hoezo wist ik dan niet hoe een verslaving werkte? Wat een sukkel was ik.

Als ik terugkijk op mijn leven, denk ik dat dáár de essentie van mijn verslaving ligt. Altijd dat oordeel over mezelf. Dat lage zelfbeeld. Die hunkering naar goedkeuring van anderen. Dat grote verantwoordelijkheidsgevoel, niet naar mezelf, maar naar de ander. Waren er vroeger spanningen thuis? Dan was dat vast mijn schuld. Ook in relaties cijferde ik mezelf weg.”

‘Ik blééf clean’

“Negen weken later stapte ik clean de kliniek uit. En ik blééf clean. De knop was om in mijn hoofd. Natuurlijk was dat spannend in het begin. Vooral de gedachte aan ‘nooit meer’ was beangstigend, maar door het toepassen van het 12-stappenprogramma en door bij de dag te leven – elke dag zonder drank was er eentje – is het me gelukt. Mezelf niet isoleren was ook belangrijk, dus ging ik op zoek naar nieuwe uitdagingen. En omdat ik me net na de opname nog depressief voelde, ben ik schematherapie (een therapie die leert hoe gedrag en patronen zijn ontstaan, red.) gaan doen.

Inmiddels ben ik verpleegkundige bij Triora, de kliniek in Den Haag waar ik ben afgekickt, en mag ik anderen bijstaan in het proces van herstel. Daarnaast begeleid ik mensen die willen stoppen met roken, want die verslaving is voor mij nu ook verleden tijd. En omdat ik mezelf wil blijven ontwikkelen ben ik shiatsutherapeut geworden en volg ik een opleiding voor holistisch therapeut.”

‘Ik schaam me niet voor mijn verleden’

“Ik schaam me niet voor mijn verleden; ik ben vooral trots op hoe ik eruit ben gekomen. Blijkbaar moest ik eerst heel diep zinken voor ik kon veranderen. Elk jaar op negen oktober vier ik mijn ‘cleandag’. ‘Eens verslaafd, altijd verslaafd’, dat is waar, maar dat houdt me ook bij de les. Als mijn lichaam ergens pijn voelt, of ik me zorgen maak over iets, dan druk ik die gevoelens niet meer weg. Ook niet met een slaappil als ik een keer minder goed slaap. Belangrijker is erachter te komen wat mijn lichaam mij wil vertellen.

In plaats van eindeloos rondlopen met negatieve gedachtes, lukt het steeds beter me te focussen op het positieve. Ik heb geleerd liefdevoller naar mezelf te kijken en mezelf, in plaats van de ander, op nummer één te zetten. Wat voelt goed voor míj? Wat wil ík? Verlost van het dwangmatige voel ik me een vrij mens. Vrij omdat ik weer een keuze heb en ik kies alleen nog maar voor wat gezond is voor mij.”

Tekst | Ymke van Zwoll
Fotografie | Mariël Kolmschot

RedactieFotografie | Mariël Kolmschot
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden