MT22 M22 Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Ton is op woensdag en zondag bij mij. De andere dagen is hij thuis, bij Wilma. Dat zit me nooit dwars’

Eveline (62) heeft een nieuwe geliefde. Hij is al veertig jaar getrouwd en heeft een open relatie. En eigenlijk vindt ze dat wel fijn, zo’n parttime geliefde.

“Polyamorie, dat vond ik altijd moderne onzin of juist ouderwets hippiegedoe. Hoe dan ook níéts voor mij. En zie mij nu! Ik ben verliefd op een man die al veertig jaar is getrouwd. Zijn echtge­note, Wilma, weet dat de vonk tussen ons is overgesprongen en vindt dat prima. Ik ken haar en mag haar graag. Net als haar vriend, die zij naast haar huwelijk heeft. We doen zelfs geregeld leuke dingen met z’n vieren. Wie had ooit kunnen denken dat dit mijn leven zou worden!”

‘Ik had tachtig willen worden met Joost’

“Toen ik veertig was, liep mijn eigen huwelijk, met een erg dominante man, uit op een vechtscheiding. Hoewel ik het voor mijn kinderen verdrietig vond, genoot ik zelf van de rust en vrijheid nadat mijn ex was vertrokken. Zalig, geen gedoe meer. Jarenlang stond ik niet meer open voor een relatie, tot Joost in mijn leven kwam, toen was er geen ontkomen meer aan was. Vier jaar geleden overleed hij. Ik miste hem enorm, maar toch merkte ik al snel dat het me goed lukte weer alleen te zijn. Ik realiseerde me dat ik tijdens het samenwonen opnieuw veel van mezelf had moeten inleveren. En dat had ik met liefde gedaan, ik had tachtig willen worden met Joost.”

“Toch was het ergens fijn om weer mijn eigen ruimte te hebben. Mijn eigen dingen te doen. Afspraken maken zonder dat te hoeven overleggen en ’s nachts niet wakker te liggen door gesnurk. Ik voelde me daar schuldig over, tot een vriendin zei: ‘Jij bent gewoon niet gemaakt voor een fulltime relatie.’ Dat klopt, realiseerde ik me.”

Een andere vent

“De afgelopen jaren ontmoette ik geregeld mannen die ik aardig vond. Maar een relatie durfde ik niet aan. Ik weet hoe makkelijk ik me aanpas en zag zo’n man alweer alle dagen bij me op de bank zitten. Ton leerde ik kennen via mijn vrijwilligerswerk. Een sympathieke man, integer en intelligent. Ik trok naar hem toen en merkte dat hij mij ook leuk vond. Maar ik haalde me niets in mijn hoofd: ik wist dat hij getrouwd was, de naam van zijn vrouw Wilma viel geregeld.”

“Op een feestavond van ons werk kwam zij mee, met nog een andere man. Op een gegeven moment zag ik Wilma en die andere man erg dicht bij elkaar staan en toen bekroop me een naar gevoel. Bedroog zij de man die ik zo aardig was gaan vinden? Ik zocht Ton op en vroeg, vermoedelijk nogal scherp: ‘Wie is die andere vent bij jullie?’ Hij begon te lachen en vertelde dat dat Wilma’s vriend was. ‘We hebben een open huwelijk,’ zei hij. Ik schrok zo dat ik wegliep en niet veel later naar huis ging.”

MT22 M22 Beeld

Een zoen kon niet uitblijven

“Ik vond het zo raar. Maar toen ik Ton een paar dagen later weer zag, was ik vooral nieuwsgierig. Ik vroeg hem het hemd van het lijf. Ton en zijn vrouw leefden al twee decennia zo, vertelde hij. Het was ontstaan in een tijd dat ze van plan waren om te scheiden. Maar juist door anderen in hun huwelijk toe te laten, groeiden ze weer naar elkaar toe. Nee, hij had zelf op dit moment geen vriendin. ‘Daarvoor moet ik écht verliefd worden,’ zei hij met een blik waar ik het opeens warm van kreeg.”

“In de weken erna besefte ik dat ik Ton veel leuker vond dan dat ik aan mezelf had willen toegeven. We trokken steeds meer samen op bij het werk. Daar genoot ik van, tegelijkertijd maakte het me zenuwachtig. Deze situatie was toch niets voor mij? Wat zouden anderen ervan vinden als ik met hem in zee zou gaan? Mijn kinderen, vriendin­nen? Tot we een keer samen uit eten gingen. Een zoen kon niet uitblijven en dat voelde zo goed, dat het daar niet bij bleef. Hij stuurde een appje naar zijn vrouw en ging met mij mee naar huis. We beleefden een nacht zoals ik die nooit meer had verwacht op mijn leeftijd. Het was zó fijn. Maar nee, het voelde niet raar toen hij tegen de lunch weer naar huis ging, naar Wilma. Ik merkte zó duidelijk dat ik heel speciaal voor hem was, dat ik niet jaloers was.”

Elke keer vlinders

“En die jaloezie is ook nooit gekomen. Ton nodigde me al heel snel thuis uit en daar leerde ik Wilma kennen. Ze was hartelijk en zei meteen: ‘Wat ben ik blij voor Ton en jou.’ Ik kon niet anders dan haar heel aardig vinden. En al zag ik hoe liefdevol zij en Ton met elkaar omgingen, ik voelde tegelijkertijd hoe verliefd hij was op mij. En dat maakte dat het helemaal niet erg was. Ik was gewoon blij dat ik een relatie met hem kon gaan opbouwen. Weliswaar parttime: maar laat dat voor mij nou juist perfect zijn.”

“Ton en ik heb nu het vaste ritme dat hij op woensdag en zondag bij mij is. Dan hebben we het ontzettend leuk en fijn. We gaan fietsen of wandelen, praten veel en ja, ook vrijen hoort er natuurlijk bij. De andere dagen is hij thuis, bij Wilma. Dat zit me nooit dwars, integendeel. Ik kom namelijk niets tekort bij hem, ik voel me intens geliefd als we samen zijn. Verder vind ik het prettig dat ik die andere dagen weer mijn eigen leven leid, mijn eigen tijd kan indelen. Tot ik hem weer bijna zie. En nog elke keer vlinders in mijn buik voel. Soms doen we dingen met z’n vieren, een hapje eten bijvoorbeeld, of bowlen, en ook dat is hartstikke gezellig. Zelfs bij de kinderen van Ton van Wilma voel ik mij helemaal thuis.”

Twijfels bij de familie

“Aan mijn kant gaat het nog wat moei­zamer. En dat snap ik wel, het is toch wennen. Mijn moeder, die 91 is, die heb ik niets verteld. Ze zou er maar van schrikken, net zoals mijn zussen dat deden. Ook mijn kinderen waren sceptisch, maar sinds ze Ton hebben ontmoet en met eigen ogen konden zien hoe goed het zit tussen ons, zijn ze helemaal om. Ik hoop dat er een dag komt dat ik Ton, maar ook Wilma en haar partner, kan uitnodigen als ik jarig ben, en iedereen onze situatie accepteert. Want dit voelt honderd procent als mijn nieuwe leven, ik ga er helemaal voor.”

“Of ik het nu echt nooit moeilijk vind? Vooruit, heel soms wel. Als Ton met Wilma op vakantie is. Maar alleen omdat ik hem dan verschrikkelijk mis. Gelukkig gaan wij deze zomer ook samen weg, naar een schattig huisje in Toscane. Heerlijk, ik kijk er nu al naar uit!”

Lydia van der WeideRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden