MT38 M38 Nog nooit verteld Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Toen ik uren hyperventilerend op de bank zat, besloot ik toch weer aan de antidepressiva te gaan’

Tien jaar lang slikte Lucienne antidepressiva. Toen ze ermee stopte, kwam ze terecht in een vicieuze cirkel van slapeloosheid.

“Op aanraden van een psychotherapeut ben ik ermee begonnen. Twaalf jaar geleden kwam ik bij haar vanwege stress- en piekerklachten. Ik weet nog goed hoe ze me na een aantal gesprekken aankeek en vroeg: ‘Heb je weleens aan antidepressiva gedacht?’ Ik reageerde wat verontwaardigd. Ik was toch niet depressief? En gaven die pillen geen rare bijwerkingen? ‘Nee hoor,’ zei ze, ‘lang niet altijd.’ En ze hielpen óók bij mijn soort klachten. ‘Ga eens met een psychiater praten,’ adviseerde ze, ‘om je te laten voorlichten. Als het niet bevalt, stop je toch weer?’ Die laatste zin klinkt nog geregeld door in mijn hoofd. Dan zie ik me weer zitten, op de bank, ademend in een plastic zakje, tijdens een doorwaakte nacht. Dat ‘gewoon weer stoppen,’ bleek niet zo simpel. En toch: echt spijt dat ik indertijd ben begonnen, heb ik niet. Want ze had gelijk: al na een maand voelde ik me beter. Het was minder druk in mijn hoofd. Ik was stabieler, rustiger, piekerde minder en zat lekkerder in mijn vel. Ik had geen last van bijwerkingen. Tien jaar lang was ik blij met mijn dagelijkse pilletje.”

Hét moment om te stoppen

“Tot mijn leven tot stilstand kwam tijdens corona. Ik dacht: dit is hét moment om die medicatie eruit te gooien. Dat zou ik prima aankunnen, leek me. Er was in de loop der jaren veel veranderd. Mijn werk was minder stressvol, ik had een fijne relatie en ik was verhuisd naar een rustige plek.”

“Mijn huisarts vond stoppen ook een goed idee. ‘Wel langzaam afbouwen, hè, zodat je geen onttrekkingsverschijnselen krijgt,’ zei hij. Ik zou het doen met zogenaamde tapering-strips: om de zoveel tijd een minidosering minder. Van 20 mg naar 0 mg, in een halfjaar.”

Licht ontvlambaar

“De eerste vier maanden ging het prima. Daarna begon ik slechter te slapen. Elke nacht rond vier uur lag ik minstens een uur wakker. Maar hé, als dat alles was? Dus ik zette door en hoewel ik me de laatste maand allesbehalve fijn voelde en licht ontvlambaar was, trakteerde ik mijn vriend op de dag van de laatste minuscule dosering op een luxe diner. Want hij had heel wat met me te stellen gehad. ‘Ik heb het gered,’ zei ik trots. En: ‘Vanaf nu kan het alleen maar beter worden.’”

MT38 M38 Nog nooit verteld Beeld

Gekke spanning

“Een beetje naïef, weet ik achteraf. De eerste twee maanden ging het nog net. Ik sportte veel om de gekke spanning in mijn lichaam kwijt te raken. En dat ik niet langer één, maar wel drie uur per nacht wakker lag, bagatelliseerde ik. Tot ik op een avond dat ik al heel erg moe was, plotseling werd bevangen door paniek. Wat als ik vannacht nu niet alleen niet dóór, maar ook niet ín zou slapen? Mijn hele lichaam spande zich aan bij die gedachte en die nacht kwam mijn angst meteen uit. Dit was het begin van een kramp waar ik drie maanden lang niet meer uitkwam. Ik sliep nooit meer dan een paar versnipperde uurtjes en was voortdurend moe. Hoe graag ik ook wilde slapen, ik was tegelijkertijd heel bang dat dat niet zou lukken. Ik kreeg al hartkloppingen als ik het erover had. Mijn dokter schreef me kalmerings- en slaappillen voor, maar die wilde ik niet nemen. Dit moest toch ook kun­nen zonder nieuwe pillen?”

Steeds erger

“Ik heb alles geprobeerd: sporten, wandelen, mediteren, yoga, mijn agenda leegmaken, enzovoort. Maar het haalde allemaal niet veel uit. Ik bleef erg gespannen en angstig. Ik heb zelfs nog slaaptherapie gedaan; ik moest voortaan op vaste tijden slapen en geen dutjes meer overdag doen. Bij bijna iedereen werkt dit goed, maar mijn obsessie met slapen werd alleen maar groter. Tijdens de uren dat ik ‘mocht’ slapen zat ik vaak uren hyper-ventilerend op de bank. Ik raakte zó vermoeid, dat ik niet meer functioneerde.”

Toch weer aan de antidepressiva

“Er zat niets anders op. Ik moest weer aan de anti­depressiva om deze angst- en paniekklachten te lijf te gaan. Dat vond ik heel moeilijk, ik voelde me zo’n mislukkeling. Maar ik zag echt geen andere mogelijkheid. Vanaf dat moment is het langzaam beter gegaan. Toch heeft het nog maanden geduurd voordat het weer écht goed met me ging. Maar inmiddels ligt die zware periode ver achter mij. Ik slaap weer normaal en wat ben ik daar dankbaar voor. Ik besef meer dan ooit hoe belangrijk een goede nachtrust is. Het voelt echt of ik indertijd verstrikt zat in een nachtmerrie waar ik geen grip meer op had.”

“Ik heb me het afgelopen jaar verdiept in het afbouwen van antidepressiva en stuitte helaas op veel meer verhalen zoals het mijne. Als je deze middelen lang slikt, is het vaak erg moeilijk om er nog vanaf te komen. Het gebeurt dat klachten waarvoor je de pillen in eerste instantie neemt, na het stoppen in ergere mate terugkomen. Dat het bij mij zo op het slapen sloeg, is toeval.”

Afhankelijk

“Ik vrees dat ik nooit meer ga stoppen. Ik vind het te eng. En als ik bedenk wat er anno nu allemaal in de wereld gebeurt, denk ik: er zijn wel ergere dingen dan dagelijks een pilletje slikken. Toch vind ik het niet fijn om zo afhankelijk te zijn en het is jammer dat ik van tevoren niet beter op de hoogte was van de risico’s. Dat is de reden dat ik mijn verhaal nu vertel. Niet om mensen per se van de antidepressiva af te houden hoor, want het kan echt levensreddend zijn. Maar je moet er wel goed over nadenken voordat je ermee begint en alle voor- en nadelen afwegen. En de pilletjes niet al te lang slikken. Want anders kan het zomaar een pact voor het leven worden.”

Ook anoniem een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Lydia van der WeideRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden