Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Anna: ‘De enige manier om als mantelzorger overeind te blijven? Tijd voor jezelf vrij maken…’

anna-de-enige-manier-om-als-mantelzorger-overeind-te-blijven-tijd-voor-jezelf-vrij-maken.jpg

Anna (59) is mantelzorger voor haar man Huib (62) die MS heeft. Anna werkt in de kraamzorg. Samen met Huib heeft ze drie kinderen en is ze oma van drie kleinkinderen.

Het is midden in de nacht. Een uur of vier, gok ik. Zeker weten doe ik het niet, maar geen haar op mijn hoofd die erover peinst om te kijken hoe laat het is. Als ik beweeg, maak ik ze misschien wakker en ik wil niets liever dan dat deze nacht nog uren duurt. Hoe vaak maak je het als moeder van ruim volwassen kinderen nog mee dat je met z’n allen in één kamer slaapt?

Weer eens tijd voor jezelf

Het begon allemaal toen mijn jongste dochter vroeg: “Mam, is het niet weer eens tijd voor iets leuks voor jezelf?” Aan dit soort vragen merk ik dat mijn kinderen nu echt volwassen zijn. Vroeger gingen ze vooral uit van wat hun vader nodig had, tegenwoordig zijn ze milder, bezorgder soms ook, naar mij.

“Ik zou wel graag naar de grote festival aan zee willen”, had ik gezegd. Misschien is het omdat ze nu zelf ouders zijn en begrijpen dat een moeder niks liever wil dan iets met haar kinderen doen, maar wat een kado toen ze zeiden: “Oké mam, dan doen we dat met z’n vieren.”

Schuldgevoel

Eerst voelde ik me schuldig naar Huib toe. Toch, als ik iets heb geleerd door de situatie rondom zijn ziekte, is dat de enige manier om als mantelzorger zelf overeind te blijven, is dat je zorgt dat je tijd voor jezelf vrijmaakt. Hoe moeilijk of onmogelijk dat soms ook is. Er ging flink wat geregel aan vooraf, want sinds Huib bijna helemaal afhankelijk is van mijn zorg, kan ik niet zomaar meer weg. Ja eventjes lukt nog wel, maar twee hele dagen en een nacht is een ander verhaal.

Lees ook:
Ik zorg voor jou: ‘Ach kind, dit deed ik vroeger altijd bij jou’

Moeite met loslaten

“Gaan jullie”, zei zijn moeder. “Dan komt Huib gewoon een dagje bij mij.” Ze is inmiddels 93, maar nog een behoorlijk zelfstandige, kwieke dame. Dus een paar weken later stonden we op het festivalterrein. Wat was het een heerlijke dag. We hadden goede gesprekken, gelachen, gezongen en gedanst. Als je altijd de zorg en verantwoordelijkheid hebt voor iemand dan laat je dat ook op een gezellige dag niet zomaar los.

Mijn zoon voelde het feilloos aan en halverwege de dag sloeg hij ineens zijn grote armen om mijn schouders. “Mam, papa red het wel bij oma. Echt, geniet nou maar.”

Ik wil geen minuut missen

En nu lig ik hier midden in de nacht wakker in deze veel te kleine hostelkamer. Het was de enige mogelijkheid nog om in de buurt van het festival zelf te overnachten. Het is niet al te luxe, de gordijnen sluiten niet helemaal goed waardoor een klein beetje schemerlicht de kamer in schijnt. Helaas is het nog net niet licht genoeg, zodat ik mijn kinderen kan zien liggen.

Maar ik hoor hun diepe ademhaling en dat is nog net zo rustgevend als vroeger wanneer ik stiekem bij hen ging kijken als ze sliepen. Hier zo tussen alle drie mijn kinderen in mogen liggen, maakt me de rijkste moeder op aarde. Ik ben zo ontzettend moe dat ik wel drie dagen zou kunnen slapen, maar dat doe ik thuis wel weer. Ik blijf wakker want van deze nacht wil ik geen minuut missen.

Herinneringen maken:

Je hoort en leest er wel vaker over, maar als je er zelf mee te maken hebt dan weet je pas echt wat het betekent om te kijken naar de mogelijkheden en je niet alleen maar te laten leiden door de onmogelijkheden. Sinds MS in ons leven is gekomen, ben ik me nog bewuster van hoe belangrijk het is van gewone dingen iets bijzonders te maken. Om herinneringen te maken.

Tekst: Caroline van Mourik

Beeld: iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-37
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant